Τετάρτη, Δεκεμβρίου 21, 2016

Μέρες μετά πια άνοιξα το παράθυρο να δω το λιμάνι της Γένοβας. Ένα ανάποδο αεράκι, οι γερανοί ανεβασμένοι, τα πουλιά σε σχηματισμούς και τα καράβια να περιμένουν το σήμα του καπετάνιου. Ο ήλιος αντίκρυ. Θα φύγει σε λίγο και θα τον περιμένω πάλι από αύριο. Η εγγενής μου θλίψη θα πάρει τη θέση της στον φάρο που με κοιτά κατάματα κάθε λίγα δευτερόλεπτα πριν τριγυρίσει προς πάσα κατεύθυνση. Θα πιω τον καφέ μου αργά. Πιο αργά από ότι πρέπει και μου δείξανε οι Ιταλοί φίλοι. Θα γράφω στίχους σε ένα σανίδι γεμάτο ελπίδα και θα το σπρώξω στη θάλασσα. Άραγε πόνεσε ποτέ άλλος τόσο;