Κυριακή, Σεπτεμβρίου 11, 2016



Άλλη μια Κυριακή νωχελική.  Ένα όνειρο μιας παραλίας.  Η μουσική παίζει.  Εγώ σε ερωτεύομαι πάλι από την αρχή. I think I’d fall for you...

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 10, 2016

Σου γράφω ποιήματα κι όμως δεν σε νοιάζει.  Σου διαβάζω Αναγνωστάκη, Λόρκα, Πόε.  Κι εσύ κοιτάς έξω από το παράθυρο αδιάφορα. Πέφτω στα πατώματα κουβαριάζομαι στα πόδια σου.  Μια θλιμμένη Κυριακή.  Η μπλε ταινία του Κισλόφσκι κι ένα γράμμα μουτζουρωμένο με χρώματα.  Άραγε ο δρόμος που θολώνει από τη βροχή να σου δώσει συναίσθημα;  Κι εκείνος ο αναθεματισμένος ήλιος που αλλάζει χίλια χρώματα για να στο αρέσει κι εσύ έχεις το βλέμμα σου κολλημένο στο μονόχρωμο φεγγάρι.   Τελικά τι αγάπησες πιότερο;

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 09, 2016

Πως με ξεπερνά η ζωή.  Κάποιες άσπρες τρίχες στα μαλλιά, ρυτίδες στο μέτωπο, κόκκινα μάτια, χαμένοι φίλοι.   Όλα έγιναν ένα μάτσο σημειώσεις στο τετράδιο.  Ένα τραγούδι χαμένο στην αμμουδιά.  Δεν ξέρεις αν πρέπει να κλάψεις ή να γελάσεις δυνατά. Είμαι 14, τελειώνω το Γυμνάσιο και σβήνω μνήμες.  Τις έχω σβήσει όλες.  Είμαι 30 τόσο, και δε θυμάμαι.  Με ένα γαμώτο, κλεισμένος στο σπίτι να σκέφτομαι την επιβίωση.  Άραγε στα 50, θα έχουν φύγει οι ρυτίδες;  Θα έχει φύγει η αγάπη;  Κι εκείνο το όνειρο των καλοκαιρινών διακοπών;  Που δεν έλεγε κανείς βαριές κουβέντες.  Και τώρα γίναμε μαλλιά κουβάρια.  Μια ψυχή σε ένα κόσμο που δεν κατάλαβα ποτέ μου.

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 04, 2016

Όταν βλέπεις πυροτεχνήματα στο λιμάνι της Γένοβας, κάποιο πλοίο σαλπάρει. Και είναι η ψυχή μας που μένει μόνη.