Κυριακή, Ιουλίου 10, 2016

Ένα πλοίο φεύγει από τη Γένοβα

Κάθομαι στο παράθυρο που βλέπει στο λιμάνι της Γένοβας μονάχος, Κυριακή μεσημέρι και αγναντεύω ένα επιβατικό πλοίο να σαλπάρει.  Σαρδηνία, Σικελία, Κρήτη.  Οι γερανοί του λιμανιού σηκωμένοι περιμένουν τα εμπορικά να έρθουν.  Ο ήλιος πέφτει σιγά σιγά.  Χαζεύω το χάρτη που 'χω κρεμασμένο στον τοίχο του δωματίου μου.  Ψάχνω τα σημάδια μου, τις κρυψώνες μου.  Είναι κάπου χαμένες σε ένα ατελείωτο πιθάρι γεμάτο βότσαλα.  Αχ.  Να χα λιγάκι αυτή τη σιωπή που έχει τώρα το λιμάνι.  Όταν ο κόσμος πάει στη θάλασσα, η πόλη μένει άδεια και είναι θαύμα.  Χαίρεσαι να την κοιτάς.  Σε λίγο θα πάω πάλι στο χωριό μου.  Θα περιμένω να βραδιάσει, να φύγει ο κόσμος από τη θάλασσα και θα πάω να βουτήξω ολομόναχος.  Ποιος χαίρεται αλήθεια τη θάλασσα γεμάτη κόσμο και φασαρία.  Ένα φεγγάρι ολόγιομο που σε λίγο θα αρχίσει να χάνει σιγά σιγά.  Σαν τη ζωή.  Σαν τον καφέ που πίνω δίπλα στο παράθυρό μου.  Το πλοίο εξαφανίστηκε.  Θα βάλω να ακούσω λίγο Καββαδία στο βινύλιο παιγμένο από τους Ξέμπαρκους. "Καθώς αποκοιμήθηκες φύλαγε βάρδια ο κάβος..."