Τετάρτη, Μαΐου 04, 2016

Περίπου πέντε μέρες αργότερα και βλέπουμε τα μάτια σου --
τι οπτασία; Τα δικά μας ξέρεις ξεκαθάρισαν από τα δάκρυα
και γέμισαν τα μάγουλά μας ρυτίδες από τα χαμόγελα
με τις φωτογραφίες που μας στέλνεις από μακριά.

Άραγε η Σονάτα του Σεληνόφωτος --μέρος πρώτο--
να σου αρέσει όταν θα την παίξω στο πιάνο;
Έχεις άραγε τη μελαγχολία του φεγγαριού
και τη λάμψη του, όσο το φως του γυρνάει στον κήπο μας;
Ή μήπως έχεις την χαρά του ήλιου
καθώς ξεπηδάει σαν άλλος λυτρωτής από τη θάλασσα;

Στο λιμάνι τα πλοία συνεχίζουν τα ταξίδια τους
και πριν λίγες μέρες ήρθες κι εσύ με ένα καράβι γεμάτο ανθρώπους.
Σου γνέφαμε από μακριά, με λουλούδια στα χέρια
ένα καρότσι πράγματα και μια σακούλα δώρα.
Μέχρι που ήρθες και σε αγγίξαμε.  Σε αγκαλιάσαμε.

Θα την έχεις νοιώσει την αγάπη μας ίσως --
ίσως πάλι τη δεις μπροστά σου σε μερικά χρόνια.
Εκεί στο πατρικό μας σπίτι
που θα κάνεις τις καλοκαιρινές σου διακοπές.
Εκεί στην αμμουδιά που θα βλέπεις το βουλιαγμένο αντίκρυ
και τους παππούδες σου να τρέχουν από πίσω σου.

Σε αγαπάμε χίλιεςεκατόντριάνταπέντε φορές τη μέρα.
Είμαστε έτοιμοι να σε πάρουμε στα χέρια μας
και να σε κουβαλήσουμε σε όλο τον κόσμο.
Κι αυτός ο κόσμος -- μη νομίζεις -- δικός σου είναι.
Κι όλο το γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας.
Κι αυτό δικό σου είναι.


(στην Μυρτούλα μας)