Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 09, 2016

Πως με ξεπερνά η ζωή.  Κάποιες άσπρες τρίχες στα μαλλιά, ρυτίδες στο μέτωπο, κόκκινα μάτια, χαμένοι φίλοι.   Όλα έγιναν ένα μάτσο σημειώσεις στο τετράδιο.  Ένα τραγούδι χαμένο στην αμμουδιά.  Δεν ξέρεις αν πρέπει να κλάψεις ή να γελάσεις δυνατά. Είμαι 14, τελειώνω το Γυμνάσιο και σβήνω μνήμες.  Τις έχω σβήσει όλες.  Είμαι 30 τόσο, και δε θυμάμαι.  Με ένα γαμώτο, κλεισμένος στο σπίτι να σκέφτομαι την επιβίωση.  Άραγε στα 50, θα έχουν φύγει οι ρυτίδες;  Θα έχει φύγει η αγάπη;  Κι εκείνο το όνειρο των καλοκαιρινών διακοπών;  Που δεν έλεγε κανείς βαριές κουβέντες.  Και τώρα γίναμε μαλλιά κουβάρια.  Μια ψυχή σε ένα κόσμο που δεν κατάλαβα ποτέ μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: