Σάββατο, Σεπτεμβρίου 10, 2016

Σου γράφω ποιήματα κι όμως δεν σε νοιάζει.  Σου διαβάζω Αναγνωστάκη, Λόρκα, Πόε.  Κι εσύ κοιτάς έξω από το παράθυρο αδιάφορα. Πέφτω στα πατώματα κουβαριάζομαι στα πόδια σου.  Μια θλιμμένη Κυριακή.  Η μπλε ταινία του Κισλόφσκι κι ένα γράμμα μουτζουρωμένο με χρώματα.  Άραγε ο δρόμος που θολώνει από τη βροχή να σου δώσει συναίσθημα;  Κι εκείνος ο αναθεματισμένος ήλιος που αλλάζει χίλια χρώματα για να στο αρέσει κι εσύ έχεις το βλέμμα σου κολλημένο στο μονόχρωμο φεγγάρι.   Τελικά τι αγάπησες πιότερο;

Δεν υπάρχουν σχόλια: