Σάββατο, Οκτωβρίου 10, 2015

Εκείνη τη μέρα ταξίδευε το μυαλό της παντού.  Από τα καράβια που έβλεπε να φεύγουν και το παλιό λιμάνι της Γένοβας, μέχρι τα πρώτα χιόνια της Βοστόνης.  Ένα μεγάλο χαλί από συναισθήματα, θύμησες, και χτυπήματα μέθης την είχαν κάνει να ξεχάσει που βρίσκεται.  Ίσως πάλι το μυαλό της να ήθελε να αποχωριστεί το σώμα, να τραβήξει το κουπί μόνο του, απομονωμένο από τη σωματική κούραση.  Άρχισε από τα μεγάλα τοπία να επικεντρώνεται σε λεπτομέρειες.  Άνθρωποι, πρόσωπα, τα πρώτα φύλλα του χειμώνα.  Εκείνη την βόλτα μόνη στο πάρκο.  Τα παιδάκια να παίζουν ανέμελα.  Το τρένο που χάθηκε.  Το αεροπλάνο που έφυγε.  Κι εκείνο το ποδήλατο το σαράβαλο που της το χε δώσει ένας φίλος της κι εκείνη το ξέχασε χωρίς κλειδαριά σε ένα πάρκο.  Μια μπόρα και το τρέξιμο μέσα στην βροχή, τον άστεγο που θα ταξίδευε Καλιφόρνια με οτοστόπ. Κάπως έτσι ταξίδευε το μυαλό της.  Χωρίς το σώμα.  Σάμπως και το χρειάστηκε ποτέ της.