Κυριακή, Απριλίου 26, 2015

Η γιαγιά μας η Γιωργία

Την γιαγιάκα μας την χάσαμε γύρω στις 8 το πρωί χθες, μια μέρα μετά την γιορτή της.  Προσπάθησα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου (όχι πάντα με επιτυχία) γιατί νομίζω πως έφυγε με μεγάλη αγάπη από όλους μας και με μεγάλη αγάπη σε όλους μας.  Είχε χάσει τον παππού μας πολύ νέο, πριν από 30 χρόνια περίπου, όσο είμαι εγώ δηλαδή που δεν τον γνώρισα ποτέ μου, και από τότε έμεινε μόνη της και για πολλά χρόνια φορούσε μαύρα και τη βέρα στο χέρι της.  Εμείς τον παππού τον γνωρίσαμε από μια φωτογραφία που κρέμεται στην κουζίνα της γιαγιάς και από τα δάκρυα της.  Όμως η γιαγιά είχε τρεις κόρες και έξι εγγόνια που την αγαπούσαμε το δίχως άλλο.  Ακόμα και στα δύσκολα.  Και πιστεύω πως έφυγε χαρούμενη και χαμογελαστή ψυχικά.  Όπως κι εγώ είμαι χαρούμενος που μόνο καλά έχω να θυμάμαι από τη γιαγιά μου.  Όλα τα Σαββατοκύριακα στο χωριό, τους 15-Αύγουστους, τα γλέντια, τα παραμύθια με τον Αρκουδογιάννη, τους καφέδες στο μπαλκόνι, τα κουτσομπολιά του χωριού, τα γέλια μας...  Σε ευχαριστούμε γιαγιάκα μας για όσα μας έδωσες.  Γιατί κάθε άνθρωπος είναι μια τεράστια βιβλιοθήκη.  Κι εσύ είχες κρατημένα μέσα σου και μας έδωσες τα πιο πολύτιμα βιβλία σου...

Πήγαμε στην κηδεία της και τι άκουσα τον παπά να λέει: "Χους ει και εις χουν απελεύσει". [...] Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέδες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια ..." -- Χρόνης Μίσσιος