Δευτέρα, Δεκεμβρίου 15, 2014

Τις συνέπειες των πράξεών σου πρέπει να τις βλέπεις κατάματα.  Μετά να σκύβεις το κεφάλι και να σκέφτεσαι τι πρέπει να κάνεις για να μην χρειαστεί να υπάρξουν παρόμοιες ξανά.  Μετά πρέπει να βγάλεις ένα μπουκάλι ουίσκι από το ντουλάπι και να το πιεις όλο αργά και βασανιστικά.  Όταν το πρωί θα δεις το μπουκάλι άδειο στο πάτωμα, τότε θα καταλάβεις τι έχεις κάνει λάθος.

Κυριακή, Δεκεμβρίου 14, 2014

Παλεύω πάλι με τα φαντάσματα του μυαλού μου.  Κάθομαι στο κρύο από το χειμώνα πάτωμα του δωματίου και βλέπω αντίκρυ, μέσα στην ομίχλη, τον Γενοβέζικο φάρο να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του.  Σαν εμένα.  Βαδίζω πάλι την Via Valvi και ακούω το ακορντεόν να παίζει.  Σαν από ταινία του Γούντι Άλεν η σκηνή κι εγώ τα μεσάνυχτα προσπαθώ να ταξιδέψω μέσα στις εποχές της παλιάς Γένοβας (σαν εκείνες του Παρισιού), παλεύοντας με τους εαυτούς μου μέσα στους αιώνες.  Βρέχει πάλι σήμερα και αγαπώ τους γύρω μου όλο και πιο πολύ.  Κι όσο αγαπάς τους τριγύρω σου τόσο μισείς τον εαυτό σου γιατί όλα πρέπει να είναι σε ισορροπία.  Τούτη την άδικη και βαρετή.  Φτιάξαμε τους ουρανούς σήμερα και πίνω λίγο από ελληνικό καφέ που είχε ξεμείνει μέσα στο δοχείο με τις σοκολάτες.  Καλά κρυμμένο από την μητέρα μου στο πιο ψηλό ντουλάπι της κουζίνας.  Σαν να ξέρει ότι θα ψάξω εκεί και όλο τρυπώνει εκεί τα μυστικά του σπιτιού μας.  Πάνω στον πάγκο του σπιτιού μου, δίπλα στο ψυγείο κρυβόμουν τα βράδια όταν ήμουν μικρός και με τις ώρες περίμενα μήπως φανεί από το σαλόνι κάποιο φάντασμα και με σώσει από τις ώρες αγωνίας μου.  Η αρετή.  Τούτη μεγάλωσε.  Έκανε παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα.  Μαζί της χάθηκε και η παιδικότητα μου, η εφηβεία, και η μελαγχολική ανάσα των παιδικών μου χρόνων.  Πάλι περαστικός είμαι.  Άλλη μια πόλη, άλλο ένα σπίτι.  Μέχρι το επόμενο.  Κι εκείνο.  Μέχρι το επόμενο...

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 10, 2014

Τρίτη, Δεκεμβρίου 09, 2014

Σηκώθηκα από το κρεβάτι μόλις πήγε μεσάνυχτα ακριβώς και έφαγα ένα ωραιότατο κρουασάν σοκολάτας.  Σαν τότε που ήμουν πιτσιρικάς.  Μόνο που πια εν νιώθω τύψεις.  Έχει δυσκολέψει η ζωή.  Κι όμως σήμερα πέρασα μια θαυμάσια μέρα.  Πρέπει να ήταν από αυτές τις μέρες που τις ζεις μια φορά το χρόνο ή κάτι τέτοιο.  Ξέρω μόνο ότι όταν γύρισα σπίτι και έκατσα να φάω το βραδινό μου μπορεί να ήμουν και ο πιο ευτυχής άνθρωπος σε όλο τον κόσμο.  Και είναι περίεργο γιατί η μέρα δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο.  Φαγητό, ταινία, και βόλτα με φίλους.  Έχει δυσκολέψει η ζωή.  Μπορεί να φταίει που μεγαλώνω.  Μπορεί να φταίει που έχω περάσει κατά πολύ την ηλικία που θα ήθελα να ήμουν.  Κοινοτυπίες, αλλά τι δεν θα έδινα να ήμουν 10 χρόνια μικρότερος.  Και όχι δεν θα άλλαζα τίποτα από αυτά που έκανα.  Δεν είμαι από αυτούς.  Απλά θα θελα να τα ζήσω ξανά.  Μονάχα μια φορά ακόμα.  Αυτή τη 18 χρονιά.  Τι δεν θα 'δινα.  Μου αρέσει να γελάω.  Πολλά πράγματα μου φαίνονται αστεία.  Αλλά να κλαίω από τα γέλια συμβαίνει σπάνια.  Σήμερα έκλαιγα από τα γέλια.  Δεν ξέρω τι προσπαθώ να αποδείξω.  Πλέον τίποτα.  Απλά περιμένω.  Φοβάμαι.  Φοβάμαι που δεν είμαι σαν τους άλλους.  Δεν γουστάρω να βάζω καλά ρούχα.  Δεν έχω καν.  Δεν θέλω να σκέφτομαι σαν παππούς.  Δεν θέλω να με περιορίζει η κοινωνία.  Στο τι θα σκέφτομαι, τι θα φοράω.  Δεν έχω εμμονικά όνειρα.  Ούτε εργασιακά, ούτε οικογενειακά.  Κάθε μέρα χτίζω καινούργια.  Μου αρέσει πολύ το σκάκι.  Πριν φύγω από την Αμερική, μια μέρα πριν, κι ενώ όλα ήταν σε μια κατάσταση χαοτική με τη μετακόμιση, με τους αποχαιρετισμούς και τα λοιπά, εγώ καθόμουν με τις ώρες στα μαγαζιά ψάχνοντας ένα ρολόι σκακιού.  Ένα ρολόι να παίζω σκάκι, όπως τις ταινίες.  Αυτό ήθελα γαμώτο.  Να το βάζω στα 3 λεπτά και να ακούω το λεπτοδείκτη να κουνιέται όσο σκέφτομαι την επόμενη κίνηση.  Και το χέρι του αντιπάλου να χτυπάει το ρολόι.  Μετά από ώρες ψαξίματος σκέφτηκα ότι το σκάκι θέλει δύο κι εγώ... εγώ να θα έμενα μόνος μου στην επόμενη πόλη και με ποιον θα έπαιζα.  Δεν το αγόρασα το ρολόι.  Κι όταν ήρθε η ώρα να φύγω, στο αεροδρόμιο ήμουν άδειος από συναισθήματα.  Δεν με συγκινούσε τίποτα πλέον.  Ένα χρόνο πριν έκλαιγα στο αεροδρόμιο και πλέον το μόνο που έκανα ήταν να χαμογελάσω κρυφά όσο οι φίλοι μου μου έγνεφαν.   Με άλλαξε το αεροδρόμιο.  Με έκανε από ονειροπόλο, απαθή.  Κάποτε θα έρθει και η ώρα που θα φύγουμε.  Έξω πάει για βροχή.  Ξεπλένει τα πάντα αυτή.  Μίση, έρωτες. Τα πάντα.  Θα την ακούω όσο κοιμάμαι.  Θέλω να ευχαριστηθώ κάθε σταγόνα σιωπής στο δωμάτιο.