Παρασκευή, Νοεμβρίου 21, 2014

Δεν είχα ποτέ την υπομονή να μετρήσω ανάποδα τα δάχτυλά μου.  Έφτανα μέχρι το έξι και σταματούσα.  Τώρα τα βλέπω και είναι γεμάτα πληγές.  Κι αν τα δείξω σε κάποιον δεν θα μου πει ποτέ ότι τα μέτρησε και τα 'βγαλε δέκα.  Θέλω να δω πόσα χρόνια με σκεπάζουν από τότε που είχα δαχτυλάκια μια σταλιά και δεν τολμώ να μετρήσω.  Έξω βρέχει.  Θα πάρω το λεωφορείο και θα διαβάζω στα μάτια των επιβατών τι σκέφτονται.  Γιατί κοιτάνε το πάτωμα κι έχω εμένα.  Γιατί κι εκείνη η κοπέλα με κοίταξε μέσα στα μάτια και δεν άντεξε παραπάνω από μερικά δευτερόλεπτα.  Σαν να έκλαψε μετά, μα τα μάτια της φαινόταν ίδια κάτω από τη βροχή.  Θα πάω σε ένα μπαράκι.  Έχω βρει ένα μυστικό στην Πιάτσα Κόσιμο για να πίνω μόνος μου, χωρίς τα ενοχλητικά βλέμματα αυτών που δεν με αντέχουν.  Τέτοια εποχή πέρσι έβλεπα χιόνια από το παράθυρο.  Μα είχα έναν ωραίο συγκάτοικο και δυο ωραίους φίλους πέντε λεπτά μακριά.  Μια γάτα και μια κιθάρα.  Τι μου απόμεινε;  Ένα κρύο δωμάτιο.  Μεγάλο και ωραίο.  Κάτι πουτάνες στο δρόμο από κάτω.  Ένα μπουρδέλο στη γωνία που οι νταβάδες του με ξυπνάνε κάθε Σάββατο στις τέσσερις το πρωί γιατί θέλουν να γαμήσουν και ένα μεγάλο μεγάλο ξύλινο πλοίο στη θάλασσα απέναντι.  Ένα στομάχι πόνου, κάνα δυο νέες αλλεργίες.  Μέχρι που να πατώσω.  Θα πιω.  Άλλωστε οι ζωές μου μέχρι τώρα ήταν καταπιεσμένες για το μέλλον τους.  Χάσανε το μέλλον τους και οι θυσίες...  Αυτές γίναν σκουπίδια για ανακύκλωση.  Κάτι φίλους που είχα.  Αυτοί με ξέχασαν.  Θέλω το πρωί με το που ξερνάω τα χθεσινά φτηνά αλκοολικά φιλιά, να μπορώ να φτύνω μαζί τους τη γεύση που αφήνει το ματωμένο στόμα μου από τις μπουνιές που τρώω κάθε λίγο και λιγάκι όταν μαλώνω έξω από τα μπαράκια.  Κι αυτά τα δάχτυλα, ούτε που θέλουν να ενωθούν για να ξεπληρώσουν όλο το αίμα που σκουπίζουν κάθε νύχτα.  Μόνο εκείνος ο σκύλος που χα κάποτε με θυμόταν.  Ήταν ένα από τα λίγα ζώα που μ' αγάπησαν αληθινά.  Πόσο λυπάμαι που δεν έχω ούτε μια φωτογραφία του.  Τότε που χιόνισε στο χωριό.  Τα μόνα Χριστούγεννα που θυμάμαι.  Τα ωραιότερα.  Ξέρεις ότι οι φτηνές μπύρες μου αρέσουν περισσότερο.  Θέλω να φτύσω στα μούτρα όποιον μου λέει ότι δεν ξέρω να πίνω μπύρα.  Όποιον μου λέει δεν ξέρω να τρώω, όποιον μου λέει δεν ξέρω να διασκεδάζω.  Αγαπώ.  Στο πα;  Το έλεγε και ο Νικόλας.  Αγαπάω κι αδιαφορώ.  Μα θα αγαπάω κι εμένα, όπως εσένα.  Του χρόνου.  Του χρόνου θα ναι τα ωραιότερα μου γενέθλια.  Θα είμαι σε εξωτικό νησί.  Ένα φτηνό εξωτικό νησί.  Θα καπνίζω χασίσι.  Θα μετράω τα δάχτυλά μου ανάποδα.  Όλα.  Και δεν θα με νοιάζει πόσα βγαίνουν.  Δεν θα με νοιάζει...

Δευτέρα, Νοεμβρίου 17, 2014

Πολυτεχνείο 2014



Στον νεαρό Έλληνα Κωνσταντίνο Γεωργάκη που θυσίασε τα 22 χρόνια του για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία της πατρίδας του. Όλοι οι ελεύθεροι άνθρωποι σκιρτούν μπροστά στην ηρωική του χειρονομία. Η Ελεύθερη Ελλάδα θα τον θυμάται για πάντα.

Γένοβα, 19 Σεπτέμβρη 1970