Πέμπτη, Απριλίου 24, 2014

At Haven's


Χθες το βραδάκι σε ένα μπαράκι της γειτονίας, σχεδόν άδειο, βρέθηκα να πίνω με έναν καλό μου φίλο και είχα την τύχη να ακούω αυτήν την υπέροχη φωνή με μια κιθάρα.  Νοστάλγησα και είδα όλα μου τα χρόνια στην Αμερική να περνάνε από μπροστά μου μέσα σε τρεισήμισι λεπτά.  Ξέρω εγώ;

Όλη μέρα εδώ
Γεμίζω αδειάζω τασάκια
Γεμίζω αδειάζω κουράγιο
Γεμίζω αδειάζω έρωτα
Τίποτα δεν πρέπει να γεμίζει
Πάνω από τα όρια του
Διαφορετικά ξεχειλίζει
Λερώνει
Σε βάζει σε μπελάδες

Don't Think Twice, It's Alright

Πέμπτη, Απριλίου 17, 2014

Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου

Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου
γραμμένο την Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου, 2007

Φτώχεια. Καταραμένη. Έτσι δεν λένε;
Από τα ρούχα που φοράς, μέχρι το σπίτι που μένεις. Αντανακλάται στην δουλειά σου. Άλλοτε ρακοσυλλέκτης, άλλοτε παλιατζής, άλλοτε...τίποτα.
Μα η φτώχεια καθώς λένε οι πιο γνωστικοί θέλει καλοπέραση.
Πότε το ποτό, πότε το τσιγάρο.
Και γυναίκα ε;
Η γειτονιά που μέναμε ήταν γεμάτη. Γεμάτη γυναίκες. Κάθε ηλικίας. Πιτσιρίκες, μεσήλικες, και άνω.
Και ξέρετε στην γειτονιά πως είναι... Πρώτα διαδίδονται τα νέα και μετά συμβαίνουν.
Η Μαρία, η γυναίκα του κυρ Θόδωρα πηγαίνει με τον κυρ Νίκο τον μανάβη, από έρωτα καθώς λένε. Η κυρία Ελένη η κόρη του κυρ Παντελή, με τον Αρίστο, για τα φράγκα καθώς λένε πάλι. Και άλλες πολλές. Μάνες, θυγατέρες και εγγόνες. Δεν φαντάζεσαι τι γίνεται σ` αυτήν τη γειτονιά.
Μα δεν είναι διόλου περίεργο. Έτσι δεν είναι; Αλλιώς η ζωή δεν θα ήταν περίεργη κι αυτό δεν γίνεται.
Μα η ζωή αντιστρέφεται.
Και οι ρόλοι αντιστρέφονται. Και ζω μέσα σε αυτούς.
Οι παρατηρητές γίνονται συν-μέτοχοι και τα θύματα, θήτες.
Κι εγώ εκεί.

Και βλέπω γύρω μου. Στον κόσμο τούτο, σ` αυτήν την γειτονιά.
Γυρνώ στους δίπλα μου και κάνοντας την κίνηση με το κεφάλι δείχνοντας πιο πέρα τους λέω:
"Αυτές λοιπόν. Αυτές είναι. Αυτές είναι οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου"

Έσκυψα και απέθανα.
Ετών 86


*ο τίτλος από το ομώνυμο βιβλίο του Γκαμπριελ Γκαρσια Μαρκες

Τετάρτη, Απριλίου 16, 2014

15 Απριλίου στη Βοστόνη και έξω τι κάνει;  Χιονίζει... Κι αύριο φτυάρισμα πάλι ο par...alogos!  Καλό μας Πάσχα!!!

Τετάρτη, Απριλίου 09, 2014

Το τρένο φτάνει στον τελευταίο σταθμό και εγώ μονάχος σε όλο το βαγόνι.  Ο οδηγός μου φωνάζει να κατέβω.  Καληνυχτίζω ευγενικά και ξεκινώ να περπατάω.  Μόνος στους δρόμους. Φτάνω στο άδειο μου σπίτι.  Έχουν μείνει μονάχα τα πατώματα να κάνουν παρέα στους άδειους τοίχους.  Και η γάτα πάνω στον καναπέ κοιμάται.  Στο ραδιόφωνο παίζει Αλκίνοος.  Όνειρο ήτανε.  Μελαγχολώ.  Σε λίγο θα κοιμηθώ.  Ξημέρωσε πάλι...