Δευτέρα, Ιανουαρίου 27, 2014

Το άγγελμα της ημέρα.  10 Μαίου '88, ημέρα Τρίτη
Για την προσωπική σου αξία δυο πρόσωπα δεν πρόκειται να πειστούν ποτέ: η γυναίκα σου ότι έχεις και η μάνα σου ότι δεν έχεις.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 23, 2014

Σε ένα ποίημα του ο Χριστιανόπουλος είχε πει πως "Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: χίλιοι τη χαίρονται - ένας την πληρώνει.".

Πέμπτη, Ιανουαρίου 16, 2014

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Κοίτα τι μαθαίνω όταν ακούω συναυλίες του Αργύρη Μπακιρτζή.  Υπάρχει τούτο το διαμάντι γραμμένο από τον Καββαδία...


ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
  Στη Μέλπω Αξιώτη

Στο παιδικό μας βλέμμα πνίγονται οι στεριές.
Πρώτη σου αγάπη τα λιμάνια σβυούν κι’ εκείνα.
Θάλασσα τρώει τό βράχο απ’ όλες τίς μεριές.
Μάτια λοξά καί τ’αγαπάς: Κόκκινη Κίνα.

Γιομάτα παν τα Ιταλικά στην Ερυθρά.
Πουλιά σε αντικατοπτρισμό – Μαύρη Μανία.
Δόρατα μέσα στη νυχτιά παίζουν νωθρά.
Λάμπει αρραβώνα στο δεξί σου: Αβησσυνία.

Σε κρεμεζί, Νύφη λεβέντρα Ιβηρική.
Ανάβουνε του Barriochino τα φανάρια.
Σπανιόλοι μου θαλασσοβάτες και Γραικοί.
Γκρέκο και Λόρκα – Ισπανία και Πασσιονάρια.

Κύμα θανάτου ξαπολυούνται οι Γερμανοί.
Τ’ άρματα ζώνεσαι μ’ αρχαία κραυγή πολέμου.
Κυνήγι παίζουνε μαχαίρι και σκοινί,
οι κρεμασμένοι στα δεντρά, μπαίγνιο του ανέμου.

Κι’ απέ Δεκέμβρη στην Αθήνα και Φωτιά.
Τούτο της Γης το θαλασσόδαρτο αγκωνάρι.
Λικνίζει κάτου από το Δρύ και την Ιτιά
το Διάκο, τον Κολοκοτρώνη και τον Άρη.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Δευτέρα, Ιανουαρίου 13, 2014

Ηθική, Νόμος, και Υγεία σε έναν κόσμο Παράλογο

"Ποιος είναι πιο άθλιος άνθρωπος;  Αυτός που δίνει εντολές ή αυτός που τις υπακούει;" αναρωτιόταν ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης στην παράσταση Άγριος Σπόρος.  "Και οι δύο είναι εξίσου άθλιοι", κατέληγε στο τέλος ο ίδιος ο αστυνομικός του χωριού που τις εκτελούσε, τύφλα μεθυσμένος από την εξουσία που του δόθηκε.

Υπάρχει ένα σύνθημα παλιό, πολύ παλιό, που πρέπει να μπει στην πρώτη σειρά του Συντάγματος και λέει: "Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία".  Είναι τα τρία βασικά πράγματα που δικαιούται και πρέπει να έχει κάθε πολίτης αυτού του κόσμου.  Θα εστιάσω στο πρώτο και το τελευταίο, χωρίς να σημαίνει ότι το δεύτερο δεν είναι εξίσου σημαντικό.

Μέσα στο Ψωμί (δηλαδή στο δικαίωμα για Ζωή) συμπεριλαμβάνεται σαφώς και η Υγεία.  Και αυτό δεν αφορά μονάχα το νοσοκομεία και τους γιατρούς.  Αφορά πρωτίστως τον χώρο γύρω μας, τον χώρο που ζούμε.  Πως θα σας φαινόταν αν σας έλεγα ότι τα λύματα ενός εργοστασίου πετιούνται μέσα στη θάλασσα που τα καλοκαίρια κολυμπάτε εσείς, τα παιδιά σας, τα εγγόνια σας;  Θα άλλαζε η άποψη σας αν σας έλεγα ότι το εργοστάσιο νομίμως πετάει τα λύματα εκεί.  Μάλλον όχι.  Θα κάνατε κάτι για αυτό, αν οι αρμόδιες αρχές αδιαφορούσαν;

Σε αυτό το ερώτημα που σχετίζεται με την Ηθική του καθενός και όχι με το Νόμο καλούμαστε να απαντάμε καθημερινώς για πολλά ζητήματα.  Από τα μεταλλεία χρυσού στις Σκουριές (νόμιμα, μα καθόλου ηθικά) και τις χωματερές στους Ταγαράδες ("νόμιμες", μα καθόλου ηθικές), ως την κεραία της COSMOTE στο γήπεδο ποδοσφαίρου Επανομής (νόμιμη, μα καθόλου ηθική).  Η Ηθική είναι μια τεράστια λέξη και από πίσω της κρύβεται η λέξη Λογική.  Όταν κάτι είναι σαφώς επικίνδυνο για την Υγεία του καθενός, τότε το Λογικό και Ηθικό είναι να προσπαθήσουμε με κάθε τρόπο να το αποφύγουμε, να το εξαφανίσουμε (ακτιβιστικά ή μη).

Όταν οι αρμόδιες αρχές (κράτος, δήμος, φορείς, κτλ) αδιαφορούν, κάποιος (ποιος;) πρέπει να επέμβει για το Ηθικό και το Λογικό.  Στις Σκουριές, στους Ταγαράδες, και στην Επανομή σήμερα, οι ίδιοι οι πολίτες (σαν σύγχρονοι Γαλάτες που είπε και ο υπουργός) θεώρησαν χρέος τους να προστατέψουν τους ίδιους, τα παιδιά τους, και τα εγγόνια τους διαμαρτυρόμενοι (στην Επανομή δε καθόλα ειρηνικά) για το δικαίωμα στη Ζωή.  Το αποτέλεσμα ήταν να δούμε πάλι ΜΑΤ στα χωράφια να συλλαμβάνουν πολίτες που έκαναν το χρέος για την Υγεία και την Ηθική.  Η εξουσία και οι εντολοδόχοι της (προσοχή γιατί σαν άλλοι Αχαιοί τούτοι οι εντολοδόχοι βγαίνουν μέσα από Δούρειους Ίππους που εμείς τους δώσαμε τη δύναμη να φτιάξουν) μετά από συλλήψεις κατάφεραν να σκοτώσουν έστω και μια ελπίδα που είχε ο κόσμος για Ελευθερία.

Σάββατο, Ιανουαρίου 11, 2014

Διακοπές στον Τόπο σου

Στο αεροδρόμιο, περνώντας τον έλεγχο διαβατηρίων γύρισα πίσω και χαιρέτισα τους δικούς μου από μακριά καθώς σηκωνόμουν στις μύτες των ποδιών μου για να τους ξεχωρίσω πάνω από τα κεφάλια των διάφορων ανθρώπων που περίμεναν στην ουρά.  Ο διπλανός μου όταν τον κοίταξα στιγμιαία μου είπε ότι αυτός στα αεροδρόμια δεν κοιτάει ποτέ πίσω.  Καλύτερα, μου είπε, να κοιτάς εκεί που πας.  Γι' αυτό κι εγώ κοίταξα πίσω, είπα στο μυαλό μου και χαμογέλασα.

Μετά από είκοσι καταπληκτικές μέρες διακοπών στην Ελλάδα, που ήταν και οι ομορφότερες μέρες που θυμάμαι τα τελευταία έξι χρόνια, και αφού ίσα ίσα δεν πρόλαβα ούτε τα μισά που ήθελα να κάνω, αποφάσισα ότι δεν θα με γεμίσουν τύψεις εμένα αυτοί που με καμάρι θριαμβολογούν που ζουν στο εξωτερικό.  Που σπούδασαν σε μεγάλα πανεπιστήμια και γνώρισαν όλο τον κόσμο.  Ομορφότερο μέρος από τον τόπο που μεγάλωσες με τους ανθρώπους που μπορείς να ανταλλάξεις μια κουβέντα της προκοπής, να ακούσεις ένα τραγούδι που να σε χτυπά στην ψυχή, να κοιτάξεις μια κοπέλα που θα μιλάτε για τα ίδια πράγματα, δεν έχει.

Μα πιο πολύ αυτό που μου έλειψε εδώ στις Βοστόνες τους είναι το να προσφέρω.  Το να θέλω να προσφέρω.  Ωραίοι οι καφέδες και τα τοπία.  Ωραίες οι εμπειρίες στο εξωτερικό που άλλοι δεν θα έχουν την τύχη να γνωρίσουν ποτέ.  Όμως όλα αυτά είναι προσωπικά οφέλη.  Πόση πραγματική χαρά να σου δώσουν τούτα τα ασήμαντα τοπία;  Εμένα σχεδόν στιγμιαία μονάχα.  Στην τελική εκείνο το ηλιοβασίλεμα που είδες μια μέρα στον Σαν Φρανσίσκο πάνω από την Golden Gate, μετά από χρόνια, σαν να μοιάζει στο μυαλό σου με εκείνο το ηλιοβασίλεμα που διάβασες στον Ελύτη.  Καμία η διαφορά.  Μα τι προσφέρω εγώ στην κοινωνία που είμαι;  Τίποτα.

Έζησα, και στο χωριό μου και στην Πάτρα που σπούδασα, μια έντονη κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα με την οποία αλληλεπιδρούσα καθημερινώς.  Και θεωρώ ότι αυτοί που δεν σπούδασαν στην Ελλάδα έχασαν το μεγαλύτερο δώρο ζωής.  Μεγαλύτερο από τα πτυχία και τα φράγκα.  Το να παλεύεις για ένα καλύτερο κόσμο είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις πρώτα από όλα στον εαυτό σου.

Ας κάτσω στο γραφειάκι μου, σαν πιόνι κι εγώ του άθλιου καπιταλισμού τους, να προσμένω για αυτά που φοβάμαι να κάνω τώρα.  Μια μέρα θα γυρίσω...