Τρίτη, Δεκεμβρίου 09, 2014

Σηκώθηκα από το κρεβάτι μόλις πήγε μεσάνυχτα ακριβώς και έφαγα ένα ωραιότατο κρουασάν σοκολάτας.  Σαν τότε που ήμουν πιτσιρικάς.  Μόνο που πια εν νιώθω τύψεις.  Έχει δυσκολέψει η ζωή.  Κι όμως σήμερα πέρασα μια θαυμάσια μέρα.  Πρέπει να ήταν από αυτές τις μέρες που τις ζεις μια φορά το χρόνο ή κάτι τέτοιο.  Ξέρω μόνο ότι όταν γύρισα σπίτι και έκατσα να φάω το βραδινό μου μπορεί να ήμουν και ο πιο ευτυχής άνθρωπος σε όλο τον κόσμο.  Και είναι περίεργο γιατί η μέρα δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο.  Φαγητό, ταινία, και βόλτα με φίλους.  Έχει δυσκολέψει η ζωή.  Μπορεί να φταίει που μεγαλώνω.  Μπορεί να φταίει που έχω περάσει κατά πολύ την ηλικία που θα ήθελα να ήμουν.  Κοινοτυπίες, αλλά τι δεν θα έδινα να ήμουν 10 χρόνια μικρότερος.  Και όχι δεν θα άλλαζα τίποτα από αυτά που έκανα.  Δεν είμαι από αυτούς.  Απλά θα θελα να τα ζήσω ξανά.  Μονάχα μια φορά ακόμα.  Αυτή τη 18 χρονιά.  Τι δεν θα 'δινα.  Μου αρέσει να γελάω.  Πολλά πράγματα μου φαίνονται αστεία.  Αλλά να κλαίω από τα γέλια συμβαίνει σπάνια.  Σήμερα έκλαιγα από τα γέλια.  Δεν ξέρω τι προσπαθώ να αποδείξω.  Πλέον τίποτα.  Απλά περιμένω.  Φοβάμαι.  Φοβάμαι που δεν είμαι σαν τους άλλους.  Δεν γουστάρω να βάζω καλά ρούχα.  Δεν έχω καν.  Δεν θέλω να σκέφτομαι σαν παππούς.  Δεν θέλω να με περιορίζει η κοινωνία.  Στο τι θα σκέφτομαι, τι θα φοράω.  Δεν έχω εμμονικά όνειρα.  Ούτε εργασιακά, ούτε οικογενειακά.  Κάθε μέρα χτίζω καινούργια.  Μου αρέσει πολύ το σκάκι.  Πριν φύγω από την Αμερική, μια μέρα πριν, κι ενώ όλα ήταν σε μια κατάσταση χαοτική με τη μετακόμιση, με τους αποχαιρετισμούς και τα λοιπά, εγώ καθόμουν με τις ώρες στα μαγαζιά ψάχνοντας ένα ρολόι σκακιού.  Ένα ρολόι να παίζω σκάκι, όπως τις ταινίες.  Αυτό ήθελα γαμώτο.  Να το βάζω στα 3 λεπτά και να ακούω το λεπτοδείκτη να κουνιέται όσο σκέφτομαι την επόμενη κίνηση.  Και το χέρι του αντιπάλου να χτυπάει το ρολόι.  Μετά από ώρες ψαξίματος σκέφτηκα ότι το σκάκι θέλει δύο κι εγώ... εγώ να θα έμενα μόνος μου στην επόμενη πόλη και με ποιον θα έπαιζα.  Δεν το αγόρασα το ρολόι.  Κι όταν ήρθε η ώρα να φύγω, στο αεροδρόμιο ήμουν άδειος από συναισθήματα.  Δεν με συγκινούσε τίποτα πλέον.  Ένα χρόνο πριν έκλαιγα στο αεροδρόμιο και πλέον το μόνο που έκανα ήταν να χαμογελάσω κρυφά όσο οι φίλοι μου μου έγνεφαν.   Με άλλαξε το αεροδρόμιο.  Με έκανε από ονειροπόλο, απαθή.  Κάποτε θα έρθει και η ώρα που θα φύγουμε.  Έξω πάει για βροχή.  Ξεπλένει τα πάντα αυτή.  Μίση, έρωτες. Τα πάντα.  Θα την ακούω όσο κοιμάμαι.  Θέλω να ευχαριστηθώ κάθε σταγόνα σιωπής στο δωμάτιο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: