Κυριακή, Μαΐου 04, 2014

Κάθε τέλος με θλίβει.  Γιατί ξέρω πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα τους συναντήσω ξανά, δρόμοι που δεν θα ξαναπερπατήσω, και θύμησες που θα ξεθωριάσουν στο μυαλό μου με τον καιρό.  Και μετά από χρόνια δε θα χει μείνει ούτε μια σταθερά, ούτε μια ρυτίδα στο πρόσωπο που να μου χαμογελάει...

4 σχόλια:

sen_saven είπε...

'κάθε τέλος και μια αρχή'...

και το μυαλό στροφάρει περισσότερο όταν βλέπει καινούριες εικόνες...

par...alogos είπε...

Και αυτό σωστό... Μονάχα μη χαθούμε στο δρόμο...

sen_saven είπε...

ναι κοιτα παράλογε... αν δεν ήθελες να χαθείς στο δρόμο θα πρεπε να κάνεις τα παρακάτω:

1. Να πάλευες να χωθείς καθηγητής πληροφορικής στο δημόσιο.

2. Να χες ήδη παντρευτεί - ίσως να χες και παιδιά...

3. Να σουν καλός χριστιανός.

χωρίς να μαι σίγουρος - έχουμε μπόλικα χρόνια να τα πούμε - δεν έχεις κάνει τίποτα από τα τρία..

par...alogos είπε...

Όχι μόνο δεν έχω κάνει τίποτα από αυτά, αλλά ούτε και πρόκειται :P