Πέμπτη, Απριλίου 17, 2014

Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου

Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου
γραμμένο την Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου, 2007

Φτώχεια. Καταραμένη. Έτσι δεν λένε;
Από τα ρούχα που φοράς, μέχρι το σπίτι που μένεις. Αντανακλάται στην δουλειά σου. Άλλοτε ρακοσυλλέκτης, άλλοτε παλιατζής, άλλοτε...τίποτα.
Μα η φτώχεια καθώς λένε οι πιο γνωστικοί θέλει καλοπέραση.
Πότε το ποτό, πότε το τσιγάρο.
Και γυναίκα ε;
Η γειτονιά που μέναμε ήταν γεμάτη. Γεμάτη γυναίκες. Κάθε ηλικίας. Πιτσιρίκες, μεσήλικες, και άνω.
Και ξέρετε στην γειτονιά πως είναι... Πρώτα διαδίδονται τα νέα και μετά συμβαίνουν.
Η Μαρία, η γυναίκα του κυρ Θόδωρα πηγαίνει με τον κυρ Νίκο τον μανάβη, από έρωτα καθώς λένε. Η κυρία Ελένη η κόρη του κυρ Παντελή, με τον Αρίστο, για τα φράγκα καθώς λένε πάλι. Και άλλες πολλές. Μάνες, θυγατέρες και εγγόνες. Δεν φαντάζεσαι τι γίνεται σ` αυτήν τη γειτονιά.
Μα δεν είναι διόλου περίεργο. Έτσι δεν είναι; Αλλιώς η ζωή δεν θα ήταν περίεργη κι αυτό δεν γίνεται.
Μα η ζωή αντιστρέφεται.
Και οι ρόλοι αντιστρέφονται. Και ζω μέσα σε αυτούς.
Οι παρατηρητές γίνονται συν-μέτοχοι και τα θύματα, θήτες.
Κι εγώ εκεί.

Και βλέπω γύρω μου. Στον κόσμο τούτο, σ` αυτήν την γειτονιά.
Γυρνώ στους δίπλα μου και κάνοντας την κίνηση με το κεφάλι δείχνοντας πιο πέρα τους λέω:
"Αυτές λοιπόν. Αυτές είναι. Αυτές είναι οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου"

Έσκυψα και απέθανα.
Ετών 86


*ο τίτλος από το ομώνυμο βιβλίο του Γκαμπριελ Γκαρσια Μαρκες

Δεν υπάρχουν σχόλια: