Παρασκευή, Μαρτίου 07, 2014

Είναι Πέμπτη βράδυ.  Κοιτάζω έξω τους άδειους δρόμους και τον αέρα να παίρνει τα φύλλα των δέντρων και να τα χτυπά αλύπητα μέχρι να σπάσουν και να γίνουν χίλια δυο κομμάτια μέσα στην άγρια και παγωμένη νύχτα.  Η μοναξιά των δρόμων τις νύχτες πάντα με γοήτευε.  Σαν εμένα τούτοι οι δρόμοι της οδού Πάρκτον.  Που και που περνάει βιαστικός κάποιος καλά ντυμένος ανθρωπάκος, με το κεφάλι κάτω, κρατώντας τα κλειδιά του σπιτιού έτοιμα στο χέρι για να μπει όσο πιο γρήγορα στο σπιτικό του.  Και δεν μιλά.  Σε ποιον να μιλήσει μόνος έτσι πως τρέχει;  Το πολύ πολύ να κοντοσταθεί στην άκρη για να κοιτάξει κάποιο μήνυμα στο κινητό του.  Και τις νύχτες όταν όλοι κοιμούνται τούτοι οι δρόμοι μένουν μονάχοι.  Έχω βάλει και ακούω τον Χρόνη.  Με μουσική υπόκρουση παιγμένη σε κάποιο πιάνο.  Ξέρω πως θα κοιμηθώ απόψε χωρίς μια καληνύχτα πάλι.  Θα κλείσω το φως και δεν θα ακούω τίποτα παρά την καρδιά μου να χτυπά σταθερά.  Θα κλείσω τα μάτια και θα κουρνιάσω στην άκρη του κρεβατιού μου.  Αγκαλιά με τα όνειρα που πέθαναν κι απόψε.  Έτσι για να χτίσω καινούργια την επομένη.  Τελείωσα σήμερα την Μεταμόρφωση του Κάφκα και με έπιασε μαι θλίψη βαθιά.  Δυστυχή Γκρέγκορ Σάμσα...

Δεν υπάρχουν σχόλια: