Παρασκευή, Μαρτίου 07, 2014

Είναι Παρασκευή και έχω βάλει να ακούσω Νικόλα.   "Πως είναι δυνατόν να μαστουριάζεις άμα σου περιφράξαν την καρδιά;", και ο καφές στο μπρίκι αρχίζει να φουσκώνει.  Μια γουλιά και η μέρα έξω φαίνεται πάλι κρύα.  Ξέρω.  Θα βγω σχεδόν ανέτοιμος από το σπίτι, η γάτα θα κοντοσταθεί στην πόρτα, θα πάρω μια ανάσα και θα τρέξω να προλάβω το λεωφορείο.  Όπως κάθε μέρα το λεωφορείο θα φύγει χωρίς εμένα και θα θέλει να περπατάω μέσα στο κρύο για να φτάσω τη γραμμή του τρένου.  Εκεί ο καθένας θα κοιτά το κινητό του, θα ακούει μουσική, θα μιλά στον εαυτό του.  Εγώ σε δυο στάσεις θα κατέβω, θα βάλω το κεφάλι κάτω και θα περπατήσω μέχρι την επόμενη πόρτα.   Μετά θα βάλω το πρόσωπο του χαρούμενου και θα χαμογελάσω.  Έτσι μας θέλει ο κόσμος.  Χαμογελαστούς, σχεδόν χαζοχαρούμενους.  Θα πω κοντά στις δέκα καλημέρες.  Θα κάτσω στην καρέκλα μου μέχρι να έρθει το βράδυ.

2 σχόλια:

kat. είπε...

είναι τετάρτη απόγευμα και μετά από πολλά (οκ.. οχι και τόσα πολλά..) κάνω μια βόλτα στην μπλογκόσφαιρα. έφτασα και στον δικό σου μπλογκ. please.. Δημήτρη.. χαμογέλα λίγο.. δεν μπορώ να πιστέψω πως ειδικά εσύ περιμένεις κάθε μέρα το βράδυ για να σηκωθείς από την καρέκλα σου..
περιμένω καλύτερα από σένα..


υγ. καλώς σε βρήκα!

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) είπε...

Ζωή γάμησέτα