Σάββατο, Ιανουαρίου 11, 2014

Διακοπές στον Τόπο σου

Στο αεροδρόμιο, περνώντας τον έλεγχο διαβατηρίων γύρισα πίσω και χαιρέτισα τους δικούς μου από μακριά καθώς σηκωνόμουν στις μύτες των ποδιών μου για να τους ξεχωρίσω πάνω από τα κεφάλια των διάφορων ανθρώπων που περίμεναν στην ουρά.  Ο διπλανός μου όταν τον κοίταξα στιγμιαία μου είπε ότι αυτός στα αεροδρόμια δεν κοιτάει ποτέ πίσω.  Καλύτερα, μου είπε, να κοιτάς εκεί που πας.  Γι' αυτό κι εγώ κοίταξα πίσω, είπα στο μυαλό μου και χαμογέλασα.

Μετά από είκοσι καταπληκτικές μέρες διακοπών στην Ελλάδα, που ήταν και οι ομορφότερες μέρες που θυμάμαι τα τελευταία έξι χρόνια, και αφού ίσα ίσα δεν πρόλαβα ούτε τα μισά που ήθελα να κάνω, αποφάσισα ότι δεν θα με γεμίσουν τύψεις εμένα αυτοί που με καμάρι θριαμβολογούν που ζουν στο εξωτερικό.  Που σπούδασαν σε μεγάλα πανεπιστήμια και γνώρισαν όλο τον κόσμο.  Ομορφότερο μέρος από τον τόπο που μεγάλωσες με τους ανθρώπους που μπορείς να ανταλλάξεις μια κουβέντα της προκοπής, να ακούσεις ένα τραγούδι που να σε χτυπά στην ψυχή, να κοιτάξεις μια κοπέλα που θα μιλάτε για τα ίδια πράγματα, δεν έχει.

Μα πιο πολύ αυτό που μου έλειψε εδώ στις Βοστόνες τους είναι το να προσφέρω.  Το να θέλω να προσφέρω.  Ωραίοι οι καφέδες και τα τοπία.  Ωραίες οι εμπειρίες στο εξωτερικό που άλλοι δεν θα έχουν την τύχη να γνωρίσουν ποτέ.  Όμως όλα αυτά είναι προσωπικά οφέλη.  Πόση πραγματική χαρά να σου δώσουν τούτα τα ασήμαντα τοπία;  Εμένα σχεδόν στιγμιαία μονάχα.  Στην τελική εκείνο το ηλιοβασίλεμα που είδες μια μέρα στον Σαν Φρανσίσκο πάνω από την Golden Gate, μετά από χρόνια, σαν να μοιάζει στο μυαλό σου με εκείνο το ηλιοβασίλεμα που διάβασες στον Ελύτη.  Καμία η διαφορά.  Μα τι προσφέρω εγώ στην κοινωνία που είμαι;  Τίποτα.

Έζησα, και στο χωριό μου και στην Πάτρα που σπούδασα, μια έντονη κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα με την οποία αλληλεπιδρούσα καθημερινώς.  Και θεωρώ ότι αυτοί που δεν σπούδασαν στην Ελλάδα έχασαν το μεγαλύτερο δώρο ζωής.  Μεγαλύτερο από τα πτυχία και τα φράγκα.  Το να παλεύεις για ένα καλύτερο κόσμο είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις πρώτα από όλα στον εαυτό σου.

Ας κάτσω στο γραφειάκι μου, σαν πιόνι κι εγώ του άθλιου καπιταλισμού τους, να προσμένω για αυτά που φοβάμαι να κάνω τώρα.  Μια μέρα θα γυρίσω...

1 σχόλιο:

sen_saven είπε...

όμορφο κείμενο παράλογε...

εγώ πάντως στις διακοπές ένιωσα ότι 'προσέφερα' - με κίνδυνο της υγείας μου - στα τσιπουράδικα της γύρω περιοχής...

Και θυμάμαι σε ένα από αυτά τα τσιπουράδικα να ρωτάω έναν πολιτικοποιημένο θείο - είχε φάει το ξύλο της αρκούδας στα νιάτα του από αστυνομία, αντιπάλους κτλ - αν βλέπει να άλλαξε τπτ μέσα από αυτήν την ιστορία..

Μετά από κανά δυο ώρες και αφού στην συζήτηση ενεπλάκησαν γνωστοί από διπλανά τραπέζια, η γκαρσόνα και κάτι άλλοι άκυροι, κατάφερε κάτι να ψελλίσει για μια δημοσκόπηση που έλεγε ότι οι έλληνες τώρα πια νοιάζονται και για το αν αποκτήθηκαν τίμια τα σπίτια, τα αυτοκίνητα κτλ...

Δεν έπεισε....

Εσύ πως νιώθεις ότι 'προσφέρεις'?