Δευτέρα, Δεκεμβρίου 15, 2014

Τις συνέπειες των πράξεών σου πρέπει να τις βλέπεις κατάματα.  Μετά να σκύβεις το κεφάλι και να σκέφτεσαι τι πρέπει να κάνεις για να μην χρειαστεί να υπάρξουν παρόμοιες ξανά.  Μετά πρέπει να βγάλεις ένα μπουκάλι ουίσκι από το ντουλάπι και να το πιεις όλο αργά και βασανιστικά.  Όταν το πρωί θα δεις το μπουκάλι άδειο στο πάτωμα, τότε θα καταλάβεις τι έχεις κάνει λάθος.

Κυριακή, Δεκεμβρίου 14, 2014

Παλεύω πάλι με τα φαντάσματα του μυαλού μου.  Κάθομαι στο κρύο από το χειμώνα πάτωμα του δωματίου και βλέπω αντίκρυ, μέσα στην ομίχλη, τον Γενοβέζικο φάρο να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του.  Σαν εμένα.  Βαδίζω πάλι την Via Valvi και ακούω το ακορντεόν να παίζει.  Σαν από ταινία του Γούντι Άλεν η σκηνή κι εγώ τα μεσάνυχτα προσπαθώ να ταξιδέψω μέσα στις εποχές της παλιάς Γένοβας (σαν εκείνες του Παρισιού), παλεύοντας με τους εαυτούς μου μέσα στους αιώνες.  Βρέχει πάλι σήμερα και αγαπώ τους γύρω μου όλο και πιο πολύ.  Κι όσο αγαπάς τους τριγύρω σου τόσο μισείς τον εαυτό σου γιατί όλα πρέπει να είναι σε ισορροπία.  Τούτη την άδικη και βαρετή.  Φτιάξαμε τους ουρανούς σήμερα και πίνω λίγο από ελληνικό καφέ που είχε ξεμείνει μέσα στο δοχείο με τις σοκολάτες.  Καλά κρυμμένο από την μητέρα μου στο πιο ψηλό ντουλάπι της κουζίνας.  Σαν να ξέρει ότι θα ψάξω εκεί και όλο τρυπώνει εκεί τα μυστικά του σπιτιού μας.  Πάνω στον πάγκο του σπιτιού μου, δίπλα στο ψυγείο κρυβόμουν τα βράδια όταν ήμουν μικρός και με τις ώρες περίμενα μήπως φανεί από το σαλόνι κάποιο φάντασμα και με σώσει από τις ώρες αγωνίας μου.  Η αρετή.  Τούτη μεγάλωσε.  Έκανε παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα.  Μαζί της χάθηκε και η παιδικότητα μου, η εφηβεία, και η μελαγχολική ανάσα των παιδικών μου χρόνων.  Πάλι περαστικός είμαι.  Άλλη μια πόλη, άλλο ένα σπίτι.  Μέχρι το επόμενο.  Κι εκείνο.  Μέχρι το επόμενο...

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 10, 2014

Τρίτη, Δεκεμβρίου 09, 2014

Σηκώθηκα από το κρεβάτι μόλις πήγε μεσάνυχτα ακριβώς και έφαγα ένα ωραιότατο κρουασάν σοκολάτας.  Σαν τότε που ήμουν πιτσιρικάς.  Μόνο που πια εν νιώθω τύψεις.  Έχει δυσκολέψει η ζωή.  Κι όμως σήμερα πέρασα μια θαυμάσια μέρα.  Πρέπει να ήταν από αυτές τις μέρες που τις ζεις μια φορά το χρόνο ή κάτι τέτοιο.  Ξέρω μόνο ότι όταν γύρισα σπίτι και έκατσα να φάω το βραδινό μου μπορεί να ήμουν και ο πιο ευτυχής άνθρωπος σε όλο τον κόσμο.  Και είναι περίεργο γιατί η μέρα δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο.  Φαγητό, ταινία, και βόλτα με φίλους.  Έχει δυσκολέψει η ζωή.  Μπορεί να φταίει που μεγαλώνω.  Μπορεί να φταίει που έχω περάσει κατά πολύ την ηλικία που θα ήθελα να ήμουν.  Κοινοτυπίες, αλλά τι δεν θα έδινα να ήμουν 10 χρόνια μικρότερος.  Και όχι δεν θα άλλαζα τίποτα από αυτά που έκανα.  Δεν είμαι από αυτούς.  Απλά θα θελα να τα ζήσω ξανά.  Μονάχα μια φορά ακόμα.  Αυτή τη 18 χρονιά.  Τι δεν θα 'δινα.  Μου αρέσει να γελάω.  Πολλά πράγματα μου φαίνονται αστεία.  Αλλά να κλαίω από τα γέλια συμβαίνει σπάνια.  Σήμερα έκλαιγα από τα γέλια.  Δεν ξέρω τι προσπαθώ να αποδείξω.  Πλέον τίποτα.  Απλά περιμένω.  Φοβάμαι.  Φοβάμαι που δεν είμαι σαν τους άλλους.  Δεν γουστάρω να βάζω καλά ρούχα.  Δεν έχω καν.  Δεν θέλω να σκέφτομαι σαν παππούς.  Δεν θέλω να με περιορίζει η κοινωνία.  Στο τι θα σκέφτομαι, τι θα φοράω.  Δεν έχω εμμονικά όνειρα.  Ούτε εργασιακά, ούτε οικογενειακά.  Κάθε μέρα χτίζω καινούργια.  Μου αρέσει πολύ το σκάκι.  Πριν φύγω από την Αμερική, μια μέρα πριν, κι ενώ όλα ήταν σε μια κατάσταση χαοτική με τη μετακόμιση, με τους αποχαιρετισμούς και τα λοιπά, εγώ καθόμουν με τις ώρες στα μαγαζιά ψάχνοντας ένα ρολόι σκακιού.  Ένα ρολόι να παίζω σκάκι, όπως τις ταινίες.  Αυτό ήθελα γαμώτο.  Να το βάζω στα 3 λεπτά και να ακούω το λεπτοδείκτη να κουνιέται όσο σκέφτομαι την επόμενη κίνηση.  Και το χέρι του αντιπάλου να χτυπάει το ρολόι.  Μετά από ώρες ψαξίματος σκέφτηκα ότι το σκάκι θέλει δύο κι εγώ... εγώ να θα έμενα μόνος μου στην επόμενη πόλη και με ποιον θα έπαιζα.  Δεν το αγόρασα το ρολόι.  Κι όταν ήρθε η ώρα να φύγω, στο αεροδρόμιο ήμουν άδειος από συναισθήματα.  Δεν με συγκινούσε τίποτα πλέον.  Ένα χρόνο πριν έκλαιγα στο αεροδρόμιο και πλέον το μόνο που έκανα ήταν να χαμογελάσω κρυφά όσο οι φίλοι μου μου έγνεφαν.   Με άλλαξε το αεροδρόμιο.  Με έκανε από ονειροπόλο, απαθή.  Κάποτε θα έρθει και η ώρα που θα φύγουμε.  Έξω πάει για βροχή.  Ξεπλένει τα πάντα αυτή.  Μίση, έρωτες. Τα πάντα.  Θα την ακούω όσο κοιμάμαι.  Θέλω να ευχαριστηθώ κάθε σταγόνα σιωπής στο δωμάτιο.

Παρασκευή, Νοεμβρίου 21, 2014

Δεν είχα ποτέ την υπομονή να μετρήσω ανάποδα τα δάχτυλά μου.  Έφτανα μέχρι το έξι και σταματούσα.  Τώρα τα βλέπω και είναι γεμάτα πληγές.  Κι αν τα δείξω σε κάποιον δεν θα μου πει ποτέ ότι τα μέτρησε και τα 'βγαλε δέκα.  Θέλω να δω πόσα χρόνια με σκεπάζουν από τότε που είχα δαχτυλάκια μια σταλιά και δεν τολμώ να μετρήσω.  Έξω βρέχει.  Θα πάρω το λεωφορείο και θα διαβάζω στα μάτια των επιβατών τι σκέφτονται.  Γιατί κοιτάνε το πάτωμα κι έχω εμένα.  Γιατί κι εκείνη η κοπέλα με κοίταξε μέσα στα μάτια και δεν άντεξε παραπάνω από μερικά δευτερόλεπτα.  Σαν να έκλαψε μετά, μα τα μάτια της φαινόταν ίδια κάτω από τη βροχή.  Θα πάω σε ένα μπαράκι.  Έχω βρει ένα μυστικό στην Πιάτσα Κόσιμο για να πίνω μόνος μου, χωρίς τα ενοχλητικά βλέμματα αυτών που δεν με αντέχουν.  Τέτοια εποχή πέρσι έβλεπα χιόνια από το παράθυρο.  Μα είχα έναν ωραίο συγκάτοικο και δυο ωραίους φίλους πέντε λεπτά μακριά.  Μια γάτα και μια κιθάρα.  Τι μου απόμεινε;  Ένα κρύο δωμάτιο.  Μεγάλο και ωραίο.  Κάτι πουτάνες στο δρόμο από κάτω.  Ένα μπουρδέλο στη γωνία που οι νταβάδες του με ξυπνάνε κάθε Σάββατο στις τέσσερις το πρωί γιατί θέλουν να γαμήσουν και ένα μεγάλο μεγάλο ξύλινο πλοίο στη θάλασσα απέναντι.  Ένα στομάχι πόνου, κάνα δυο νέες αλλεργίες.  Μέχρι που να πατώσω.  Θα πιω.  Άλλωστε οι ζωές μου μέχρι τώρα ήταν καταπιεσμένες για το μέλλον τους.  Χάσανε το μέλλον τους και οι θυσίες...  Αυτές γίναν σκουπίδια για ανακύκλωση.  Κάτι φίλους που είχα.  Αυτοί με ξέχασαν.  Θέλω το πρωί με το που ξερνάω τα χθεσινά φτηνά αλκοολικά φιλιά, να μπορώ να φτύνω μαζί τους τη γεύση που αφήνει το ματωμένο στόμα μου από τις μπουνιές που τρώω κάθε λίγο και λιγάκι όταν μαλώνω έξω από τα μπαράκια.  Κι αυτά τα δάχτυλα, ούτε που θέλουν να ενωθούν για να ξεπληρώσουν όλο το αίμα που σκουπίζουν κάθε νύχτα.  Μόνο εκείνος ο σκύλος που χα κάποτε με θυμόταν.  Ήταν ένα από τα λίγα ζώα που μ' αγάπησαν αληθινά.  Πόσο λυπάμαι που δεν έχω ούτε μια φωτογραφία του.  Τότε που χιόνισε στο χωριό.  Τα μόνα Χριστούγεννα που θυμάμαι.  Τα ωραιότερα.  Ξέρεις ότι οι φτηνές μπύρες μου αρέσουν περισσότερο.  Θέλω να φτύσω στα μούτρα όποιον μου λέει ότι δεν ξέρω να πίνω μπύρα.  Όποιον μου λέει δεν ξέρω να τρώω, όποιον μου λέει δεν ξέρω να διασκεδάζω.  Αγαπώ.  Στο πα;  Το έλεγε και ο Νικόλας.  Αγαπάω κι αδιαφορώ.  Μα θα αγαπάω κι εμένα, όπως εσένα.  Του χρόνου.  Του χρόνου θα ναι τα ωραιότερα μου γενέθλια.  Θα είμαι σε εξωτικό νησί.  Ένα φτηνό εξωτικό νησί.  Θα καπνίζω χασίσι.  Θα μετράω τα δάχτυλά μου ανάποδα.  Όλα.  Και δεν θα με νοιάζει πόσα βγαίνουν.  Δεν θα με νοιάζει...

Δευτέρα, Νοεμβρίου 17, 2014

Πολυτεχνείο 2014



Στον νεαρό Έλληνα Κωνσταντίνο Γεωργάκη που θυσίασε τα 22 χρόνια του για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία της πατρίδας του. Όλοι οι ελεύθεροι άνθρωποι σκιρτούν μπροστά στην ηρωική του χειρονομία. Η Ελεύθερη Ελλάδα θα τον θυμάται για πάντα.

Γένοβα, 19 Σεπτέμβρη 1970

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 19, 2014

Κώστας Γεωργάκης


Μετά από τη δουλειά κατέβηκα στο κέντρο της Γένοβας για να βρω κάποιους φίλους.  Περνώντας από την πλατεία Μετεότι μου λένε οι φίλοι μου (σαν νέος στην πόλη) ότι εδώ αυτοπυρπολήθηκε ο Κώστας Γεωργάκης.  Έκατσα και διάβασα.  Συγκινήθηκα πολύ.  Ακριβώς 43 χρόνια μετά ο Παύλος Φύσσας δολοφονείται από έναν φασίστα Χρυσαυγίτη, νοσταλγό της Χούντας.  Κι άλλοι, κι άλλοι, κι άλλοι...  Πρέπει να σκεφτούμε πότε θα έρθει η ώρα που θα νιώσουμε αηδία για τον εαυτό μας που τα επιτρέπει όλα αυτά.  Να προσέξουμε τον φασίστα που κρύβουμε μέσα μας και αυτόν τον διπλανό που ανεχόμαστε.  Να χτίσουμε συνειδήσεις.  Έτσι.  Κάπως έτσι...

Πέμπτη, Αυγούστου 28, 2014

Μου έστειλε ένας συμφοιτητής μου από Βοστόνη να μου πει ότι βρήκε σε ένα συνέδριο έναν φίλο μου από την Γερμανία που ήμασταν μαζί σε ένα συνέδριο στο Περού.  Προχθές ένας άλλος φίλος μου από Βοστόνη ότι βρήκε έναν φίλο μου από την Γκρενόμπλ σε ένα συνέδριο στο Μαρόκο, και πήγα και σε μια συναυλία στον Πλαταμώνα όπου με βρήκε ένας φίλος μου από Γκρενόμπλ.  Και γενικά μικρός που είναι ο κόσμος, πρέπει να προσέχω τι λέω και τι κάνω... :P

Τετάρτη, Ιουλίου 30, 2014

Καθαρίζω το γραφείο μου και στο πίσω μέρος ενός paper βρήκα αυτό (μάλλον από το ταξίδι μου από την Γκρενόμπλ στην Τουλούζ το καλοκαίρι του 2012):

Τρίτη, Ιουλίου 22, 2014

Ε σου γαμώ τις τράπεζες...

Και τσεκάρω χθες τον λογαριασμό μου στην τράπεζα και βλέπω πρόστιμο $12.  Και όχι ρε πούστη, θέλω να μάθω το γιατί.  Παίρνω τηλέφωνο και μου λένε ότι αν έχεις κάτω από $1,500 στο λογαριασμό σου έστω και μια μέρα το μήνα, τότε πληρώνεις πρόστιμο $12.  Αν έχεις το θεό σου!  Σου βάζουν πρόστιμο που δεν έχεις λεφτά ρε μαλάκα.  Όχι ότι τους χρωστάς, απλά δεν έχεις.  Ε όχι ρε πούστηδες.  Από τη μύγα ξίγκι...

Τρίτη, Ιουλίου 15, 2014

εγχειρίδιο πολέμου

Να επειδή ο διπλανός μου ήρθε σήμερα και μας είπε πως ο θείος του σκοτώθηκε από μία βόμβα κοντά στη Γάζα χθες, ετών 53...


Μ. Μπρεχτ - Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου (απόσπασμα)
ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΨΗΛΑ
θεωρούνε ταπεινό να μιλάς για το φαί.
Ο λόγος; έχουνε
κι όλας φάει.

Οι ταπεινοί αφήνουνε τον κόσμο
χωρίς να 'χουνε δοκιμάσει
κρέας της προκοπής.

Πως ν' αναρωτηθούν πουθ΄ έρχονται
και που πηγαίνουν; Είναι,
τα όμορφα δειλινά,
τόσο αποκαμωμένοι.

Το βουνό και την πλατιά τη θάλασσα
δε τα 'χουνε ακόμα δει
όταν σημαίνει η ώρα τους.

Αν δε νοιαστούν οι ταπεινοί
γι αυτό που είναι ταπεινό
ποτέ δε θα υψωθούν.

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΔΕ ΔΕΙΧΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ.
Οι μήνες όλοι, όλες οι ημέρες
είναι ακόμα ανοιχτές. Κάποια απ' αυτές
θα σφαγιστεί μ' ένα σταυρό.

ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΓΙΑ ΨΩΜΙ.
Οι έμποροι φωνάζουν γι αγορές.
Οι άνεργοι πεινούσαν. Τώρα
πεινάνε κι όσοι εργάζονται.
Τα χέρια που ήταν σταυρωμένα, σαλεύουν πάλι:
Φτιάχνουν οβίδες.

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΡΠΑΝΕ ΤΟ ΦΑΙ ΑΠ' ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ
κηρύττουν τη λιτότητα.
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα
ζητάν θυσίες.
Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους
για τις μεγάλες εποχές που θα 'ρθουν.
Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο
λεν πως η τέχνη να κυβερνάς το λαό
είναι πάρα πολύ δύσκολη
για τους ανθρώπους του λαού.

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΨΗΛΑ ΛΕΝΕ: ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
είναι δύο πράγματα ολότελα διαφορετικά.
Όμως η ειρήνη τους κι ο πόλεμος τους
μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα.

Ο πόλεμος γεννιέται απ' την ειρήνη τους
καθώς ο γιος από τη μάνα.
Έχει τα δικά της
απαίσια χαρακτηριστικά.

Ο πόλεμος τους σκοτώνει
ό,τι άφησε όρθιο
η ειρήνη τους.

ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΨΗΛΑ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ
ο απλός λαός ξέρει
πως έρχεται ο πόλεμος.

Όταν αυτοί που είναι ψηλά καταριούνται τον πόλεμο
οι διαταγές για επιστράτευση έχουν υπογραφεί.

ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ, ΜΕ ΚΙΜΩΛΙΑ ΓΡΑΜΜΕΝΟ:
«Θέλουνε πόλεμο».
Αυτός που το 'χε γράψει
έπεσε κι όλας.

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΨΗΛΑ ΛΕΝΕ:
Να ο δρόμος για τη δόξα.
Αυτοί που είναι χαμηλά λένε:
Να ο δρόμος για το μνήμα.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ
δεν ειν' ο πρώτος. Πριν απ' αυτόν
γίνανε κι άλλοι πόλεμοι.
Όταν ετέλειωσε ο τελευταίος,
υπήρχαν νικητές και νικημένοι.
Στους νικημένους, ο φτωχός λαός
πέθαινε από την πείνα. Στους νικητές
ο φτωχός λαός πέθαινε το ίδιο.

ΣΑΝ ΕΡΘΕΙ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ, ΠΟΛΛΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ
πως επικεφαλής βαδίζει ο εχθρός τους.
Η φωνή που διαταγές τους δίνει
είναι του εχθρού η φωνή.
Κι εκείνος που για τον εχθρό μιλάει
είναι ο ίδιος τους ο εχθρός.

ΝΥΧΤΑ
Τ' αντρόγυνα
ξαπλώνουν στο κρεβάτι τους. Οι νέες γυναίκες
θα γεννήσουν ορφανά.

ΣΤΡΑΤΗΓΕ, ΤΟ ΤΑΝΚ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΜΗΧΑΝΗΜΑ
Θερίζει δάση ολόκληρα, κι εκατοντάδες άντρες αφανίζει.
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:
Χρειάζεται οδηγό.

Στρατηγέ, το βομβαρδιστικό σου είναι πολυδύναμο.
Πετάει πιο γρήγορα απ' τον άνεμο, κι απ' τον ελέφαντα σηκώνει
βάρος πιο πολύ.
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:
Χρειάζεται πιλότο.

Στρατηγέ, ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ.
Ξέρει να πετάει, ξέρει και να σκοτώνει.
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:
Ξέρει να σκέφτεται.

Κυριακή, Ιουνίου 29, 2014

"Πονάει και η κοιλιά μου αλλά σιγά μη στο πω. Με θέλεις όσο δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα για μένα. Σε θέλω όσο χρειάζεται να κάνω τα πάντα για σένα. Ξέρω θα πεις οτι βγάζω πάλι συμπεράσματα. Συγνώμη τέτοια ήμουν πάντα και τώρα που το θυμήθηκα γι' αυτό δε με ερωτεύτηκες;" -- oulaloum

Σάββατο, Ιουνίου 14, 2014

Φιλοσοφική Συζήτηση 48

Για ένα παράπονο ζούμε όλοι.

Σάββατο, Μαΐου 17, 2014


Τι λάθος κάνω
κι όλο φτάνω πιο κοντά
κι όλο σε χάνω
κι όλο απ’ την αρχή ξανά;

Κυριακή, Μαΐου 04, 2014

Κάθε τέλος με θλίβει.  Γιατί ξέρω πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα τους συναντήσω ξανά, δρόμοι που δεν θα ξαναπερπατήσω, και θύμησες που θα ξεθωριάσουν στο μυαλό μου με τον καιρό.  Και μετά από χρόνια δε θα χει μείνει ούτε μια σταθερά, ούτε μια ρυτίδα στο πρόσωπο που να μου χαμογελάει...

Πέμπτη, Απριλίου 24, 2014

At Haven's


Χθες το βραδάκι σε ένα μπαράκι της γειτονίας, σχεδόν άδειο, βρέθηκα να πίνω με έναν καλό μου φίλο και είχα την τύχη να ακούω αυτήν την υπέροχη φωνή με μια κιθάρα.  Νοστάλγησα και είδα όλα μου τα χρόνια στην Αμερική να περνάνε από μπροστά μου μέσα σε τρεισήμισι λεπτά.  Ξέρω εγώ;

Όλη μέρα εδώ
Γεμίζω αδειάζω τασάκια
Γεμίζω αδειάζω κουράγιο
Γεμίζω αδειάζω έρωτα
Τίποτα δεν πρέπει να γεμίζει
Πάνω από τα όρια του
Διαφορετικά ξεχειλίζει
Λερώνει
Σε βάζει σε μπελάδες

Don't Think Twice, It's Alright

Πέμπτη, Απριλίου 17, 2014

Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου

Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου
γραμμένο την Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου, 2007

Φτώχεια. Καταραμένη. Έτσι δεν λένε;
Από τα ρούχα που φοράς, μέχρι το σπίτι που μένεις. Αντανακλάται στην δουλειά σου. Άλλοτε ρακοσυλλέκτης, άλλοτε παλιατζής, άλλοτε...τίποτα.
Μα η φτώχεια καθώς λένε οι πιο γνωστικοί θέλει καλοπέραση.
Πότε το ποτό, πότε το τσιγάρο.
Και γυναίκα ε;
Η γειτονιά που μέναμε ήταν γεμάτη. Γεμάτη γυναίκες. Κάθε ηλικίας. Πιτσιρίκες, μεσήλικες, και άνω.
Και ξέρετε στην γειτονιά πως είναι... Πρώτα διαδίδονται τα νέα και μετά συμβαίνουν.
Η Μαρία, η γυναίκα του κυρ Θόδωρα πηγαίνει με τον κυρ Νίκο τον μανάβη, από έρωτα καθώς λένε. Η κυρία Ελένη η κόρη του κυρ Παντελή, με τον Αρίστο, για τα φράγκα καθώς λένε πάλι. Και άλλες πολλές. Μάνες, θυγατέρες και εγγόνες. Δεν φαντάζεσαι τι γίνεται σ` αυτήν τη γειτονιά.
Μα δεν είναι διόλου περίεργο. Έτσι δεν είναι; Αλλιώς η ζωή δεν θα ήταν περίεργη κι αυτό δεν γίνεται.
Μα η ζωή αντιστρέφεται.
Και οι ρόλοι αντιστρέφονται. Και ζω μέσα σε αυτούς.
Οι παρατηρητές γίνονται συν-μέτοχοι και τα θύματα, θήτες.
Κι εγώ εκεί.

Και βλέπω γύρω μου. Στον κόσμο τούτο, σ` αυτήν την γειτονιά.
Γυρνώ στους δίπλα μου και κάνοντας την κίνηση με το κεφάλι δείχνοντας πιο πέρα τους λέω:
"Αυτές λοιπόν. Αυτές είναι. Αυτές είναι οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου"

Έσκυψα και απέθανα.
Ετών 86


*ο τίτλος από το ομώνυμο βιβλίο του Γκαμπριελ Γκαρσια Μαρκες

Τετάρτη, Απριλίου 16, 2014

15 Απριλίου στη Βοστόνη και έξω τι κάνει;  Χιονίζει... Κι αύριο φτυάρισμα πάλι ο par...alogos!  Καλό μας Πάσχα!!!

Τετάρτη, Απριλίου 09, 2014

Το τρένο φτάνει στον τελευταίο σταθμό και εγώ μονάχος σε όλο το βαγόνι.  Ο οδηγός μου φωνάζει να κατέβω.  Καληνυχτίζω ευγενικά και ξεκινώ να περπατάω.  Μόνος στους δρόμους. Φτάνω στο άδειο μου σπίτι.  Έχουν μείνει μονάχα τα πατώματα να κάνουν παρέα στους άδειους τοίχους.  Και η γάτα πάνω στον καναπέ κοιμάται.  Στο ραδιόφωνο παίζει Αλκίνοος.  Όνειρο ήτανε.  Μελαγχολώ.  Σε λίγο θα κοιμηθώ.  Ξημέρωσε πάλι...

Παρασκευή, Μαρτίου 07, 2014

μισώ την ιδιοκτησία, τι με πέρασες Σεφέρη;

Ήταν άνοιξη. Το δρομάκι και το σπίτι του Σκαρίμπα γεμάτα αυτοφυείς ανθισμένες κίτρινες μαργαρίτες. Το σπίτι δίπατο. Ανέβηκα στο πάνω πάτωμα. Μια μεγάλη ταράτσα και το μικρό διαμέρισμα του Σκαρίμπα, με θέα προς την πόλη. Η πόρτα ανοιχτή. Ο Σκαρίμπας, όπως πάντα, καθότανε διπλοπόδι στο ντιβανάκι του, ανάμεσα στο παράθυρο και στο τραπέζι. Στάθηκα στο κατώφλι και του είπα ποιος είμαι. Πετάχτηκε όρθιος. Ήταν κοντούλης και μικροκαμωμένος. Μα όταν άρχισε να μιλάει. μεταμορφώθηκε σε θεό. Του είπα ότι μου αρέσει ο μαχαλάς του και ρώτησα πότε αγόρασε το σπίτι. Αμέσως ξέσπασε. Θα ήτο σκάνδαλον! - μου απάντησε - δεν έχω σπίτι, μένω με ενοίκιο. Και λίγο αργότερα, προσέθεσε: μισώ την ιδιοκτησία, τι με πέρασες Σεφέρη;

Ηλίας Πετρόπουλος [Υπόκοσμος και καραγκιόζης, Αθήνα, Νεφέλη, 1996, σ.σ 228 - 229]

Είναι Παρασκευή και έχω βάλει να ακούσω Νικόλα.   "Πως είναι δυνατόν να μαστουριάζεις άμα σου περιφράξαν την καρδιά;", και ο καφές στο μπρίκι αρχίζει να φουσκώνει.  Μια γουλιά και η μέρα έξω φαίνεται πάλι κρύα.  Ξέρω.  Θα βγω σχεδόν ανέτοιμος από το σπίτι, η γάτα θα κοντοσταθεί στην πόρτα, θα πάρω μια ανάσα και θα τρέξω να προλάβω το λεωφορείο.  Όπως κάθε μέρα το λεωφορείο θα φύγει χωρίς εμένα και θα θέλει να περπατάω μέσα στο κρύο για να φτάσω τη γραμμή του τρένου.  Εκεί ο καθένας θα κοιτά το κινητό του, θα ακούει μουσική, θα μιλά στον εαυτό του.  Εγώ σε δυο στάσεις θα κατέβω, θα βάλω το κεφάλι κάτω και θα περπατήσω μέχρι την επόμενη πόρτα.   Μετά θα βάλω το πρόσωπο του χαρούμενου και θα χαμογελάσω.  Έτσι μας θέλει ο κόσμος.  Χαμογελαστούς, σχεδόν χαζοχαρούμενους.  Θα πω κοντά στις δέκα καλημέρες.  Θα κάτσω στην καρέκλα μου μέχρι να έρθει το βράδυ.

Είναι Πέμπτη βράδυ.  Κοιτάζω έξω τους άδειους δρόμους και τον αέρα να παίρνει τα φύλλα των δέντρων και να τα χτυπά αλύπητα μέχρι να σπάσουν και να γίνουν χίλια δυο κομμάτια μέσα στην άγρια και παγωμένη νύχτα.  Η μοναξιά των δρόμων τις νύχτες πάντα με γοήτευε.  Σαν εμένα τούτοι οι δρόμοι της οδού Πάρκτον.  Που και που περνάει βιαστικός κάποιος καλά ντυμένος ανθρωπάκος, με το κεφάλι κάτω, κρατώντας τα κλειδιά του σπιτιού έτοιμα στο χέρι για να μπει όσο πιο γρήγορα στο σπιτικό του.  Και δεν μιλά.  Σε ποιον να μιλήσει μόνος έτσι πως τρέχει;  Το πολύ πολύ να κοντοσταθεί στην άκρη για να κοιτάξει κάποιο μήνυμα στο κινητό του.  Και τις νύχτες όταν όλοι κοιμούνται τούτοι οι δρόμοι μένουν μονάχοι.  Έχω βάλει και ακούω τον Χρόνη.  Με μουσική υπόκρουση παιγμένη σε κάποιο πιάνο.  Ξέρω πως θα κοιμηθώ απόψε χωρίς μια καληνύχτα πάλι.  Θα κλείσω το φως και δεν θα ακούω τίποτα παρά την καρδιά μου να χτυπά σταθερά.  Θα κλείσω τα μάτια και θα κουρνιάσω στην άκρη του κρεβατιού μου.  Αγκαλιά με τα όνειρα που πέθαναν κι απόψε.  Έτσι για να χτίσω καινούργια την επομένη.  Τελείωσα σήμερα την Μεταμόρφωση του Κάφκα και με έπιασε μαι θλίψη βαθιά.  Δυστυχή Γκρέγκορ Σάμσα...

Τρίτη, Μαρτίου 04, 2014

Ημέρα

Τα βιβλία δεν είναι η ζωή, όπως και οι χάρτες δεν είναι ταξίδια. Μην προσπαθείς να ζήσεις όπως εγώ, γιατί οι πίνακες και οι φωτογραφίες δεν είναι όσα τα μάτια μπορούν να δουν. Μην τολμήσεις να ζήσεις όπως εγώ, γιατί οι ταινίες δεν είναι η αληθινή αγάπη. Όλα στη ζωή είναι δρόμοι. Σαν αυτούς που περπατούσες πιτσιρίκι στην παλιά γειτονία σου. Χωματένιοι δρόμοι. Και τα όνειρα τα χτίζουμε κάθε μέρα. Καινούργια όνειρα κάθε πρωί. Γιατί η ζωή δεν είναι καθορισμένη γαμώτο. Γιατί τούτα που θα πεις και θα κάνεις σήμερα θα αλλάξουν τα πάντα για το αύριο. Γιατί δεν είναι παίξε γέλασε όλα, μήτε και όλα τούτα σοβαρά. Ένα ρυάκι γεμάτο ελπίδα που τα βότσαλα του σαν εκείνα τα όνειρα που έβλεπες χθες στον ύπνο σου κυλάνε μαζί με το νερό και ούτε κανείς δεν ξέρει που θα τα βγάλει η μέρα. Ίσως στον ωκεανό, ίσως στ' ακρογιάλι.

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 07, 2014

Ας πούμε ότι καταλαβαίνω που ο Κινέζος στο γραφείο μιλάει στην γκόμενά του στο κινητό όλη τη γαμημένη ώρα, από το πρωί που θα έρθει μέχρι το βράδυ που θα φύγει.  Ας πούμε ότι καταλαβαίνω το ότι ρουφάει όλη την γαμημένη ώρα το τσάι του σαν γιαγιά που πίνει ελληνικό καφέ.  Ας δεχτώ επίσης ότι ρουφάει τα μακαρόνια του σαν γιαγιά που πίνει ελληνικό καφέ.  Αλλά όχι ρε πούστη να ρουφάς και το ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ σαν γιαγιά που πίνει ελληνικό καφέ...  Πως; Πως; Πως γίνεται να ρουφάς το σάντουιτς;

Δευτέρα, Ιανουαρίου 27, 2014

Το άγγελμα της ημέρα.  10 Μαίου '88, ημέρα Τρίτη
Για την προσωπική σου αξία δυο πρόσωπα δεν πρόκειται να πειστούν ποτέ: η γυναίκα σου ότι έχεις και η μάνα σου ότι δεν έχεις.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 23, 2014

Σε ένα ποίημα του ο Χριστιανόπουλος είχε πει πως "Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: χίλιοι τη χαίρονται - ένας την πληρώνει.".

Πέμπτη, Ιανουαρίου 16, 2014

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Κοίτα τι μαθαίνω όταν ακούω συναυλίες του Αργύρη Μπακιρτζή.  Υπάρχει τούτο το διαμάντι γραμμένο από τον Καββαδία...


ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
  Στη Μέλπω Αξιώτη

Στο παιδικό μας βλέμμα πνίγονται οι στεριές.
Πρώτη σου αγάπη τα λιμάνια σβυούν κι’ εκείνα.
Θάλασσα τρώει τό βράχο απ’ όλες τίς μεριές.
Μάτια λοξά καί τ’αγαπάς: Κόκκινη Κίνα.

Γιομάτα παν τα Ιταλικά στην Ερυθρά.
Πουλιά σε αντικατοπτρισμό – Μαύρη Μανία.
Δόρατα μέσα στη νυχτιά παίζουν νωθρά.
Λάμπει αρραβώνα στο δεξί σου: Αβησσυνία.

Σε κρεμεζί, Νύφη λεβέντρα Ιβηρική.
Ανάβουνε του Barriochino τα φανάρια.
Σπανιόλοι μου θαλασσοβάτες και Γραικοί.
Γκρέκο και Λόρκα – Ισπανία και Πασσιονάρια.

Κύμα θανάτου ξαπολυούνται οι Γερμανοί.
Τ’ άρματα ζώνεσαι μ’ αρχαία κραυγή πολέμου.
Κυνήγι παίζουνε μαχαίρι και σκοινί,
οι κρεμασμένοι στα δεντρά, μπαίγνιο του ανέμου.

Κι’ απέ Δεκέμβρη στην Αθήνα και Φωτιά.
Τούτο της Γης το θαλασσόδαρτο αγκωνάρι.
Λικνίζει κάτου από το Δρύ και την Ιτιά
το Διάκο, τον Κολοκοτρώνη και τον Άρη.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Δευτέρα, Ιανουαρίου 13, 2014

Ηθική, Νόμος, και Υγεία σε έναν κόσμο Παράλογο

"Ποιος είναι πιο άθλιος άνθρωπος;  Αυτός που δίνει εντολές ή αυτός που τις υπακούει;" αναρωτιόταν ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης στην παράσταση Άγριος Σπόρος.  "Και οι δύο είναι εξίσου άθλιοι", κατέληγε στο τέλος ο ίδιος ο αστυνομικός του χωριού που τις εκτελούσε, τύφλα μεθυσμένος από την εξουσία που του δόθηκε.

Υπάρχει ένα σύνθημα παλιό, πολύ παλιό, που πρέπει να μπει στην πρώτη σειρά του Συντάγματος και λέει: "Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία".  Είναι τα τρία βασικά πράγματα που δικαιούται και πρέπει να έχει κάθε πολίτης αυτού του κόσμου.  Θα εστιάσω στο πρώτο και το τελευταίο, χωρίς να σημαίνει ότι το δεύτερο δεν είναι εξίσου σημαντικό.

Μέσα στο Ψωμί (δηλαδή στο δικαίωμα για Ζωή) συμπεριλαμβάνεται σαφώς και η Υγεία.  Και αυτό δεν αφορά μονάχα το νοσοκομεία και τους γιατρούς.  Αφορά πρωτίστως τον χώρο γύρω μας, τον χώρο που ζούμε.  Πως θα σας φαινόταν αν σας έλεγα ότι τα λύματα ενός εργοστασίου πετιούνται μέσα στη θάλασσα που τα καλοκαίρια κολυμπάτε εσείς, τα παιδιά σας, τα εγγόνια σας;  Θα άλλαζε η άποψη σας αν σας έλεγα ότι το εργοστάσιο νομίμως πετάει τα λύματα εκεί.  Μάλλον όχι.  Θα κάνατε κάτι για αυτό, αν οι αρμόδιες αρχές αδιαφορούσαν;

Σε αυτό το ερώτημα που σχετίζεται με την Ηθική του καθενός και όχι με το Νόμο καλούμαστε να απαντάμε καθημερινώς για πολλά ζητήματα.  Από τα μεταλλεία χρυσού στις Σκουριές (νόμιμα, μα καθόλου ηθικά) και τις χωματερές στους Ταγαράδες ("νόμιμες", μα καθόλου ηθικές), ως την κεραία της COSMOTE στο γήπεδο ποδοσφαίρου Επανομής (νόμιμη, μα καθόλου ηθική).  Η Ηθική είναι μια τεράστια λέξη και από πίσω της κρύβεται η λέξη Λογική.  Όταν κάτι είναι σαφώς επικίνδυνο για την Υγεία του καθενός, τότε το Λογικό και Ηθικό είναι να προσπαθήσουμε με κάθε τρόπο να το αποφύγουμε, να το εξαφανίσουμε (ακτιβιστικά ή μη).

Όταν οι αρμόδιες αρχές (κράτος, δήμος, φορείς, κτλ) αδιαφορούν, κάποιος (ποιος;) πρέπει να επέμβει για το Ηθικό και το Λογικό.  Στις Σκουριές, στους Ταγαράδες, και στην Επανομή σήμερα, οι ίδιοι οι πολίτες (σαν σύγχρονοι Γαλάτες που είπε και ο υπουργός) θεώρησαν χρέος τους να προστατέψουν τους ίδιους, τα παιδιά τους, και τα εγγόνια τους διαμαρτυρόμενοι (στην Επανομή δε καθόλα ειρηνικά) για το δικαίωμα στη Ζωή.  Το αποτέλεσμα ήταν να δούμε πάλι ΜΑΤ στα χωράφια να συλλαμβάνουν πολίτες που έκαναν το χρέος για την Υγεία και την Ηθική.  Η εξουσία και οι εντολοδόχοι της (προσοχή γιατί σαν άλλοι Αχαιοί τούτοι οι εντολοδόχοι βγαίνουν μέσα από Δούρειους Ίππους που εμείς τους δώσαμε τη δύναμη να φτιάξουν) μετά από συλλήψεις κατάφεραν να σκοτώσουν έστω και μια ελπίδα που είχε ο κόσμος για Ελευθερία.

Σάββατο, Ιανουαρίου 11, 2014

Διακοπές στον Τόπο σου

Στο αεροδρόμιο, περνώντας τον έλεγχο διαβατηρίων γύρισα πίσω και χαιρέτισα τους δικούς μου από μακριά καθώς σηκωνόμουν στις μύτες των ποδιών μου για να τους ξεχωρίσω πάνω από τα κεφάλια των διάφορων ανθρώπων που περίμεναν στην ουρά.  Ο διπλανός μου όταν τον κοίταξα στιγμιαία μου είπε ότι αυτός στα αεροδρόμια δεν κοιτάει ποτέ πίσω.  Καλύτερα, μου είπε, να κοιτάς εκεί που πας.  Γι' αυτό κι εγώ κοίταξα πίσω, είπα στο μυαλό μου και χαμογέλασα.

Μετά από είκοσι καταπληκτικές μέρες διακοπών στην Ελλάδα, που ήταν και οι ομορφότερες μέρες που θυμάμαι τα τελευταία έξι χρόνια, και αφού ίσα ίσα δεν πρόλαβα ούτε τα μισά που ήθελα να κάνω, αποφάσισα ότι δεν θα με γεμίσουν τύψεις εμένα αυτοί που με καμάρι θριαμβολογούν που ζουν στο εξωτερικό.  Που σπούδασαν σε μεγάλα πανεπιστήμια και γνώρισαν όλο τον κόσμο.  Ομορφότερο μέρος από τον τόπο που μεγάλωσες με τους ανθρώπους που μπορείς να ανταλλάξεις μια κουβέντα της προκοπής, να ακούσεις ένα τραγούδι που να σε χτυπά στην ψυχή, να κοιτάξεις μια κοπέλα που θα μιλάτε για τα ίδια πράγματα, δεν έχει.

Μα πιο πολύ αυτό που μου έλειψε εδώ στις Βοστόνες τους είναι το να προσφέρω.  Το να θέλω να προσφέρω.  Ωραίοι οι καφέδες και τα τοπία.  Ωραίες οι εμπειρίες στο εξωτερικό που άλλοι δεν θα έχουν την τύχη να γνωρίσουν ποτέ.  Όμως όλα αυτά είναι προσωπικά οφέλη.  Πόση πραγματική χαρά να σου δώσουν τούτα τα ασήμαντα τοπία;  Εμένα σχεδόν στιγμιαία μονάχα.  Στην τελική εκείνο το ηλιοβασίλεμα που είδες μια μέρα στον Σαν Φρανσίσκο πάνω από την Golden Gate, μετά από χρόνια, σαν να μοιάζει στο μυαλό σου με εκείνο το ηλιοβασίλεμα που διάβασες στον Ελύτη.  Καμία η διαφορά.  Μα τι προσφέρω εγώ στην κοινωνία που είμαι;  Τίποτα.

Έζησα, και στο χωριό μου και στην Πάτρα που σπούδασα, μια έντονη κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα με την οποία αλληλεπιδρούσα καθημερινώς.  Και θεωρώ ότι αυτοί που δεν σπούδασαν στην Ελλάδα έχασαν το μεγαλύτερο δώρο ζωής.  Μεγαλύτερο από τα πτυχία και τα φράγκα.  Το να παλεύεις για ένα καλύτερο κόσμο είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις πρώτα από όλα στον εαυτό σου.

Ας κάτσω στο γραφειάκι μου, σαν πιόνι κι εγώ του άθλιου καπιταλισμού τους, να προσμένω για αυτά που φοβάμαι να κάνω τώρα.  Μια μέρα θα γυρίσω...