Σάββατο, Ιουνίου 29, 2013

3.

Είναι νόστος, και όχι νοσταλγία
τούτο το περίεργο συναίσθημα,
γεμάτο τύψεις και ενοχές,
που νιώθω μέσα κατάβαθα μου.
Τώρα που πια το σπίτι μου
δεν είναι υλική αποβάθρα,
μα μια ιδέα περιπλανόμενη μονάχα,
είναι άραγε ο ουρανός στέρεος,
η ο κόσμος μας Ομηρικός;

Κυριακή, Ιουνίου 23, 2013

Και του χρόνου...

...αναρωτιέμαι αν άλλος λαός έχει τέτοια όμορφη ευχή! Σήμερα τ' Άι Γιάννη πηδάνε τις φωτιές.  Μου 'λειψε.  Και του χρόνου να είμαστε γεροί!

Σάββατο, Ιουνίου 22, 2013

2.



Κοιτάω τον εαυτό μου προσεχτικά στον καθρέφτη.  Μια πλησιάζω κοντά, μια απομακρύνομαι.  Κοιτάω τα κόκκινα μου μάτια.  Πάντα κόκκινα.  Δεν θα φύγει ποτέ αυτή η κούραση από μέσα τους.  Άρχισα να χάνω και τα μαλλιά μου.  Θα γίνει κι αυτό αργά ή γρήγορα.  Και τα μούσια γέμισαν άσπρες τρίχες.  Αυτό κι αν δεν γίνει.  Είναι Σάββατο πρωί.  Τούτο το κουρασμένο μου μυαλό τρέχει σε παραλίες που δεν θα δει ποτέ του.  Κάτι μου έλειψε.  Κάτι που ξέρω ότι θα το μετανιώνω.  Να, που δεν έχω δει την ανατολή του ήλιου από μια παραλία εδώ και χρόνια.  Μονάχα αυτό.  Γιατί εκεί ο καθρέφτης της θάλασσας είναι αλλιώτικος.  Σε κάνει να ζεις.

Τετάρτη, Ιουνίου 19, 2013

1.


Κάθομαι πίσω από μια διαφανή κουρτίνα και κοιτάω το βρεγμένο δρόμο της οδού Πάρκτον.  Η γάτα έχει ξαπλώσει στα πόδια μου και χαζεύει τα λυμένα κορδόνια του αριστερού μου παπουτσιού.  Κάπου πίσω μου ένα σκονισμένο πιάνο, μια κιθάρα παλιά πάνω στην κουνιστή πολυθρόνα και ένας καφέ καναπές.  Σκιές στους δρόμους δείχνουν πως πια η καταιγίδα έχει περάσει και το σπίτι θα σταματήσει να τρίζει.  Τα παλιά σανίδια που το στηρίζουν δεν αντέχουν άλλο από βροχή φέτος.  Η γάτα φεύγει απογοητευμένη στην κουζίνα.  Θα παίξει πάλι με άψυχα αντικείμενα.  Ένα ψεύτικο ποντίκι, μια πάνινη παντόφλα.  Κοίτα τα φύλλα των δέντρων πόσο νωχελικά κουνιούνται.  Σαν εμάς.  Σαν εμένα.  Μετέωρα στην μοίρα τους να γίνουν ένα με το χώμα στο δρόμο.  Απείθαρχα που νομίζεις πως δεν θέλουν ποτέ να φτάσουν τον προορισμό τους καθώς στριφογυρίζουν στον αέρα πέφτοντας.

Τρίτη, Ιουνίου 18, 2013

η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει


Ποιος σκάει ο κόσμος κι αν χαλάει
αυτή η βρωμοάνοιξη σαν σβούρα με γυρνάει 
κι η καρδιά μου σα σαράβαλο σε κατηφόρα πάει

Άντε ας πάει ψηλά ετούτη η ζήση 
μοσχοβολάει η ανάσα της μπαρούτι και χασίσι
κι η καρδιά μου σα σαράβαλο που ορμά να τη φιλήσει

Ποιος κλαίει μέσα μου και μου λέει
ξύπνα δεν είναι όνειρο το χιόνι που μας καίει 
η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει

Ποιος σκάει ο κόσμος που το πάει
αυτή η βρωμοάνοιξη με σκίζει με μεθάει 
κι η καρδιά μου σα σαράβαλο στ'αστέρια ξεφυσάει

Πού θα πάει, πού θα πάει τούτη η ρόδα που κολλάει
κι όλο στην αρχή γυρνάει
πού θα πάει θα ξεκολλήσει
κι ο κόσμος σα σαράβαλο γι'αλλού θα ροβολήσει

Πού θα πάει, πού θα πάει τούτη η νύχτα που κρατάει
και δε λέει να τελειώσει
πού θα πάει θα ξημερώσει
κι η καρδιά μου σα σαράβαλο όλους σας θ'ανταμώσει

Ποίηση - Γιάννης Αγγελάκας

Κυριακή, Ιουνίου 16, 2013

ΕΡΤ

Περιμένω υπομονετικά να διαμορφώσω μιαν άποψη.  Είμαστε όλοι τόσο μπερδεμένοι. Γεννήθηκα στα μέσα της δεκαετίας του `80.  Μεγάλωσα βλέποντας το Μαγικό Κουτί, τη Φρουτοπία, και το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι.  Πιο πολύ τον Αργοναύτη, και το Καπλάνι της Βιτρίνας.  Ξυπνούσα από το πρωί μονάχα για να προλάβω τούτα τα παιδικά.

Μετά μεγάλωσα λιγάκι.  Τα ιδιωτικά κανάλια μεγάλωσαν επίσης.  Μπήκαν σκληρά στο παιχνίδι.  Έριξαν χρήματα πολλά.  Τα περισσότερα ακόμα τα χρωστάνε και η ΕΡΤ μίκρυνε.  Σε όλες τις διαστάσεις.  Χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τις κυβερνήσεις.  Μερικοί πλούτισαν εκεί μέσα.  Φάγανε.  Φάγανε πολύ.  Αλλά ακόμα κι έτσι τουλάχιστον σε ένα μεγάλο ποσοστό δεν γίνανε σαχλαμάρες.

Αν καθόμουν μπροστά από τηλεόραση (που το έχω κόψει κατά μεγάλο βαθμό τα τελευταία χρόνια) θα έβλεπα Στα Άκρα, Ανιχνεύσεις (ΕΡΤ3), Συναντήσεις (Λ. Παπαδόπουλο), Στην Υγειά μας, Το Αλάτι της Γης.  Θα έβλεπα και από τα ιδιωτικά, μη λέμε βλακείες.  Όταν κάθεσαι μπροστά στο χαζοκούτι, από όλα μπορεί να κάτσεις να δεις.  Μα αυτό που λέω είναι πως αν υπήρχε μια σπίθα ποιότητας μάλλον αυτό θα ερχόταν μέσω της ΕΡΤ.

Δεν πιστεύω ότι χάθηκαν χρήματα στην ΕΡΤ.  Πιστεύω ότι φαγώθηκαν.  Όπως φαγώθηκαν χρήματα σε δημόσια μονοπώλια όπως του νερού και του ρεύματος.  Και θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι η μόνη λύση είναι η ιδιωτικοποιήση.  Βρείτε μου ποιοι τα φάγανε, ποιοι παίρνανε τα μπόνους, ποιοι μπήκαν εκεί μέσα με μέσο και φέρτε τους μπροστά στη δικαιοσύνη.  Και να πληρώσουν.  Τότε μονάχα θα πιστέψω σε αυτό που φωνάζουν τόσο πολύ στις μέρες μας ως: εξυγίανση. Όχι με μαύρες οθόνες, με πολιτικά κόλπα της πούτσας, με ξεπούλημα της περιουσίας του λαού.

Τα δώσαμε όλα και δεν μας ανήκει τίποτα.  Ξεφτυλιστήκαμε και ξεφτυλιζόμαστε καθημερινά για να καταλήξουμε σε μαύρες οθόνες παντού.  Εμείς πληρώναμε και άλλοι τα τρώγανε.  Λίγοι και καλοί.  Τούτους ο κόσμος και οι εργαζόμενοι σε κάθε τομέα πρέπει να τους ρίξουν εκεί που ανήκουν.

Πέμπτη, Ιουνίου 13, 2013

Στο σπίτι κάθεσαι στα σκοτεινά, σαν τις γυναίκες του Γκυστάβ Κουρμπέ, μελαγχολικά.  Σκέφτεσαι τι;

Κυριακή, Ιουνίου 02, 2013

Αμαλία Καλυβίνου

1 Ιουνίου. Δεν ξεχνώ την δολοφονημένη από το Ε.Σ.Υ. Αμαλία Καλυβίνου: Εξ αιτίας σου "γιατρέ μου"...

Σάββατο, Ιουνίου 01, 2013

Η πλατεία Ταξίμ, θα γίνει ακόμη μια σύγχρονη Τιενανμέν...