Πέμπτη, Μαΐου 30, 2013

Ιερισσός


Είχα την τύχη να βρίσκομαι κι εγώ στην Ιερισσό στις 25 Ιούνη ενάντια μιας εξόρυξης της ντροπής.  Όταν τους τελειώνει ο διάλογος και μόνο με ΜΑΤ και ξύλο μπορούν να δώσουν εξηγήσεις, εμείς τραγουδάμε.   Όσες κι αν χτίζουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει ο νους μας είναι αληταριό που όλο θα δραπετεύει.  Ένα μπράβο σε όσους τραγούδησαν πάνω και κάτω από τη σκηνή!  Η συναυλία είναι όλη παρακάτω...


Πέμπτη, Μαΐου 23, 2013

Φτάνω χαράματα το πρωί με την πρώτη πτήση στη Θεσσαλονίκη.  Το χώμα υγρό από την υγρασία και ο ήλιος ίσα ίσα που φαίνεται να βγαίνει ανάμεσα σε μερικά λευκά σύννεφα.  Κάθομαι στα γόνατα και ακουμπάω το χώμα με τα χέρια μου.  Είμαι πάλι πίσω στο τόπο που μεγάλωσα.  Η μάνα μου με βλέπει από μακριά και με υποδέχεται με αγκαλιές.  Τα ίδια και ο πατέρας μου λίγη ώρα αργότερα.  Καθώς ο ήλιος μεγαλώνει κι εμείς φτάνουμε στο πατρικό μου, η ζέστη γίνεται ολοένα και πιο αφόρητη.  Το σώμα μου ιδρώνει κι εγώ νιώθω όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου να περνάνε από πάνω μου.  Μεγάλωσα, κι ας λένε πως το πρόσωπό μου μοιάζει μικρού παιδιού.  Εγώ το 'κανα να μοιάζει έτσι.  Θέλω να μπω ολόκληρος σε αγκαλιές και σε φιλιά.  Σε λίγες μέρες φεύγω πάλι.  Εκεί που το χώμα να δεν μου θυμίζει τίποτα παρά πόδια ξυπόλητα και ματωμένες παλάμες.  Ας είναι.  Όσο το πρόσωπό μου μοιάζει μικρού παιδιού δεν φοβάμαι κι ας φεύγουν οι μέρες τροχάδην.  Ας είναι...

Τετάρτη, Μαΐου 22, 2013

Ένα

Η ζωή, μου έδωσε μια κατάρα.
Είναι αυτή η κατάρα όμως που με κάνει να ζω.
Η κατάρα να βλέπω και να είμαι εκεί.

Είχαμε μαζευτεί πολλοί εκείνη την μέρα.  Στην αίθουσα δεν χωρούσαμε και είχαμε μείνει απ` έξω να φωνάζουμε συνθήματα ειρήνης.  Απέναντι μας ήταν αυτοί.  Το ποιοι ήταν αυτοί ήταν γνωστό σε όλους.  Κρατούσαν λοστούς και μας κοιτούσαν απειλητικά και μας έβριζαν συνεχώς.  Μεταξύ μας μερικοί αστυνομικοί "αδιάφοροι".  Ο Γρηγόρης τελείωσε την ομιλία του και βγήκε έξω.  Προσπαθήσαμε να κάνουμε αλυσίδες όσοι ήμασταν έξω για να τον προφυλάξουμε, όμως δεν άντεχε.  Βγήκε μπροστά και φώναξε στους αστυνομικούς.  Ζήτησε δημοκρατία ("μα δεν βλέπετε τι γίνεται", είχε φωνάξει) και τότε ήρθε το τρίκυκλο.  Ένας λοστός βρέθηκε στο κεφάλι του.  Ο Γρηγόρης πέθανε.  Ήμουν κι εγώ εκεί.  Αλλά δεν μίλησα.  Είδα κάτι που "ξέχασα" σε λίγες μέρες.  Κάτι που δεν συνέβη ποτέ.
Μέρες μετά οργανώθηκε μια πορεία.  Και έτρεξα.  Σε αυτά ήμουν πρώτος.  Ήμασταν όλοι εκεί.  Εγώ, ο Σωτήρης, ο Κώστας...  Φωνάζαμε και τότε ακούστηκαν πυροβολισμοί.  Ναι είχαν ακουστεί.  Το θυμάμαι.  Ο Σωτήρης έπεσε κάτω αιμόφυρτος.  Τον πυροβόλησαν.  Ή όχι;  Δεν θυμάμαι.  Μα δεν άκουσα πυροβολισμό...  Σκόνταψε;  Το πιθανότερο.  Αυτό είπα, φίλε Σωτήρη...
Όμως εγώ συνέχισα.  Και βρέθηκα στην Πάτρα.  Με φίλους πολλούς.  Καθηγητής σε Λύκειο ήμουν.  Εκείνη την μέρα το είχαμε κλείσει το σχολείο.  Κατάληψη.  Μέσα στους αγώνες.  Και τρέξαμε μια νύχτα.  Στα στενά.  Εκεί μπρος μου βρήκανε τον Νίκο.  Τον φίλο μου τον Νίκο.  Με ένα λοστό τον χτυπήσανε.  "Το θυμάσαι;", με ρωτήσανε.  "Ναι ρε παιδιά", τους είπα.  "Μήπως σκόνταψε κι έπεσε", μου είπαν;  " Όχι ρε παιδιά", το θυμάμαι.  "Μήπως δεν συνέβη" με ρωτήσανε;

Σηκώθηκα όρθιος. έβαλα τα κλάματα.  Οι σπαραγμοί μου ακούστηκαν σε όλη την πόλη.  Και φώναξα.  Δεν μπορούσα να τα κρατώ μέσα μου.
"Τον σκότωσαν ρε παιδιά.  Ήμουν μπροστά.  Δολοφόνησαν τον Νίκο.  Δολοφόνησαν τον Σωτήρη.  Δολοφόνησαν τον Γρηγόρη.  Ήμουν μπροστά σας λέω.  Το θυμάμαι και θα το θυμάμαι... και τότε το θυμόμουν... άλλά..."
Εκείνη την μέρα έκλαψα.  Έκλαψα γιατί επιτέλους θυμήθηκα.  Γιατί επιτέλους παραδέχτηκα.  Γιατί επιτέλους τίμησα.  Γιατί έχασα τον φόβο.


Μάης 2007

-ο-

Στις 22 Μαΐου 1963 δολοφόνησαν τον Γρηγόρη Λαμπράκη.
Στις 21 Ιουλίου 1965 δολοφόνησαν τον Σωτήρη Πέτρουλα
και στις 8 Ιανουαρίου 1991 τον Νίκο Τεμπονέρα.
Αφιερωμένο σε αυτούς που "όρισαν να φυλάγουν Θερμοπύλες"