Παρασκευή, Μαρτίου 29, 2013

Είναι Παρασκευή, 29 Μάρτη.  Όσο ζω, πραγματικά μαθαίνω.  Άλλες φορές πάλι όχι.  Ξύλο απελέκητο.   Μείναν τα λόγια να είναι ποιητικά, μια νοσταλγία για αυτά που αφήσαμε να ξεθωριάσουν, μια προσμονή άπειρης ελπίδας μέσα στη ραστώνη της ψυχής μας.  Πότε κλάματα και πότε γέλια τρανταχτά.  Μια μπύρα κρύα και δυο χτυπήματα ελαφρά στην πλάτη.  Αυτό είναι.  Εσύ που μπορεί να διαβάζεις τούτες τις αράδες.  Να ξέρεις σ' αγάπησα και σένα.  Μια λίστα ανθρώπων χωρίς νούμερα μπροστά.  Ατάκτως κατανεμημένα.

Τετάρτη, Μαρτίου 27, 2013

Είναι Τετάρτη, 27 Μάρτη.  Όλη τη νύχτα στον ύπνο μου κάπνιζα ασταμάτητα.  Το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, την μια άνοιξη μετά την άλλη.  Έσβηνα το ένα και άναβα το άλλο.  Έκανα σχήματα με τον καπνό.  Τεράστια σύννεφα πάνω από το κεφάλι μου.  Ξύπνησα με ένα κεφάλι γεμάτο χώμα και ανάμνηση.  Ποτέ δε σταματά.  Ποτέ δε σταματά αυτός ο ρημάδης ο χρόνος...

Τρίτη, Μαρτίου 26, 2013

Είναι Τρίτη, 26 Μάρτη.  ...και σου το πα χίλιες φορές ρε μάνα, μη βάζεις σεμεδάκια παντού!

φωτό από το σημερινό μας γεύμα

Είναι Τρίτη, 26 Μάρτη.  Το 10.  Τούτη η σειρά!  Αχ να ήμουνα για μια στιγμή σε κείνα τα χρόνια φερμένος.  Μια γειτονιά αναμνήσεις.  Σαν τη δική μου.  Κρυφτό, μπάλα στο δρόμο, και βόλτες με το ποδήλατο.  Παιδικοί έρωτες, και ο συγχωρεμένος ο κυρ Νίκος να μας τρυπάει την μπάλα γιατί του σπάγαμε τις τριανταφυλλιές.  "Πηγαίνετε πιο πέρα να παίξετε, μου σπάτε τα λουλούδια.".  Δίκιο είχε, μα πιο πέρα δεν μπορούμε να παίξουμε μπάλα, γιατί ο δρόμος γίνεται ανηφόρα και τέλος πάντων εδώ είναι η γειτονιά μας.  "Πηγαίνετε πιο πέρα να παίξετε, διαβάζει για Πανελλήνιες ο άλλος." φώναζε η μάνα μου για τον αδερφό μου (που μεταξύ μας είχε το χειρότερο δωμάτιο σε όλη τη Γη).  Μα πιο πέρα είναι άλλη γειτονιά.  Τα βράδια ο καθένας σπίτι του, φαγητό, τηλεόραση, διάβασμα.  Έτσι περνούσαν τα καλοκαίρια μας.  Σαν το 10.

Δευτέρα, Μαρτίου 25, 2013

Είναι Δευτέρα, 25 Μάρτη.  Σβήνω κι ανάβω τσιγάρα.  Πίνω ποτά αλκοολούχα και τίποτα δε με φτάνει πια.  Τη ζωή από τα κέρατα να πιάσω θέλω.  Κι ας γεννήθηκα στα κέρατα του ταύρου.  Αλαλαγμοί, γέλια και τα λοιπά.  Ένα τοπίο ξένο.  Δικό μου πια.  Άρρωστο, ευάλωτο.  Να σου θυμίζει τα ξένα σοκάκια.  Ακόμα ένα τέτοιο δρομάκι να πάρω και άλλο τίποτα δεν θέλω.  Γεμάτο από όσα λείπουν.


* Ευχαριστώ τον Vasilis® για την online συζήτηση περί της έκφρασης "στα κέρατα του ταύρου" που ήταν παραπάνω από ενδιαφέρουσα και κατατοπιστική.

Σάββατο, Μαρτίου 23, 2013

Είναι Σάββατο, 23 Μάρτη.  Η Κύπρος είπε όχι στα αρχικά για να πει ναι σε όλα στα επόμενα;  Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε...

Τρίτη, Μαρτίου 19, 2013

Είναι Τρίτη, 19 Μάρτη.  Χιονίζει.  Έκλεισε και η σχολή.  Τελευταία χιόνια του χειμώνα μας.  Να έχουμε να θυμόμαστε τούτες τις παράξενες μέρες.  Και τώρα που το θυμήθηκα, αναρωτιέμαι αν ποτέ εννοούσες τούτα τα λόγια που 'λεγες, εκείνο τον χιονισμένο Γενάρη που βρεθήκαμε.  Είναι φορές που μερικά λόγια δεν είναι τόσο σημαντικά όσο νομίζαμε τότε...

Σάββατο, Μαρτίου 16, 2013

Είναι Σάββατο, 16 Μάρτη.  Μια κρυφή ελπίδα κάτω από το δέρμα μου, ένα χαμόγελο, και τρέχω ακόμα, παιδί μικρό.  Μετανιώνω και γελάω βαθιά μέσα μου.  Στο δρόμο με φωνάζουν κύριο και τώρα τελευταία το καταπίνω κι αυτό.  Ο καιρός;  Ο καιρός μας τρελαίνει πάντα.  Πότε έτσι και πότε αλλιώς.  Έρχεται καθαρά Δευτέρα  και μου λείπει αβάσταχτα η λαγάνα και ο αετός.  Αμόλα, αμόλα καλούμπα, να φύγουμε.  Τα ζύγια είναι καλά και αυτί δεν χρειάστηκε να του βάλουμε ποτέ...

Παρασκευή, Μαρτίου 15, 2013

Είναι Παρασκευή, 15 Μάρτη.  Νιώθω μια βαθιά ενοχή.  Ένα πόνο αριστερά στο στήθος όταν τύχει και χτυπήσει η καρδιά μου.  Αναρωτιέμαι αν ήταν πάντα έτσι.  Αν απλώς έκλεισα τα αυτιά μου και δεν άκουσα το παραμικρό.  Σιωπή.  Ένα βαθύ συναίσθημα τρόμου, μια αυταπάτη τρομερή.  Μια ζωή ανέκφραστη.  Σώπα.  Είναι ακόμη ένας βαρύς χειμώνας και το κλίμα έχει αλλάξει για τα καλά.  Δεν μας χωρά τούτος ο τόπος.  Δεν μας χωρά ούτε ο χρόνος πια.  Νικήσαμε κι ας είμαστε καλά γελασμένοι.

Τετάρτη, Μαρτίου 13, 2013

Είναι Τετάρτη, 13 Μάρτη.  Σήμερα η μέρα μονάχα αναρχο-φιλοσοφία με Νικόλα.  "Παράτα τη και γάμα τη, τη σχετική ζωή".

Τρίτη, Μαρτίου 12, 2013

Είναι Τρίτη, 12 Μάρτη.  "...κάτω από τα καθίσματα, κινούνται συμπληγάδες."  Αναρωτιέμαι αν άφησα ποτέ τον αληθινό μου εαυτό να σηκωθεί όρθιο στα πόδια του.  Να μη συμπεριφέρεται περίεργα.  Να μη θυμώνει με τα ψέματα του, μήτε με τις αλήθειες του.  Φοράω μάσκα πάλι.  Παίζω το θυμωμένο, παίζω τον ανήξερο, παίζω το χαζό.  Τον εξαντλημένο.  Και άλλο δεν αντέχω.  Κολλημένες στο πρόσωπό μου τούτες οι μάσκες σαν τατουάζ ολόμαυρο.  Συμβιβάζομαι πάντα.  Καλά να πάθω.  Το αξίζω.  Αξίζω να υποφέρω από τούτα δω τα σιχάματα που φορώ.  Και ξέρω πια πως αληθινό πρόσωπο δεν υπάρχει.  Έχουν κολλήσει για τα καλά οι μάσκες πάνω του και έχει να πάρει αέρα χρόνια ολόκληρα.  Είναι σαν να 'χει πεθάνει.  Μαζί με αυτό και το είναι μου.

Δευτέρα, Μαρτίου 11, 2013

Είναι Κυριακή, 10 Μάρτη. Σε ένα καράβι μονάχος στη μέση της καταιγίδας. Ανασαίνεις δίχως το φόβο του θανάτου, γιατί τον βλέπεις να έρχεται. Βγαίνεις έξω στο κατάστρωμα και νιώθεις το αεράκι να σου διαπερνά όλο το κορμί. Μια ανάσα στο βασανισμένο σώμα σου. Άραγε πότε ένιωσες πιο ελεύθερος;

 

Παρασκευή, Μαρτίου 08, 2013

Είναι Παρασκευή, 8 Μάρτη.  Άσπρισε πάλι ο τόπος.  Ρίχνει ένα πυκνό κατάλευκο χιόνι από βραδύς.  Μέχρι το γόνα σήμερα το πρωί.  Άνοιξα τα παράθυρα να βλέπει το μάτι μου ευτυχία και πήγα στο συνηθισμένο μου καφέ.  Παρήγγειλα ένα καπουτσίνο και χάζεψα τις εφημερίδες.  Στη Βοστόνη αν η χιονοθύελλα δεν έχει όνομα κανείς δεν της δίνει σημασία.  Αυτή εδώ, ανώνυμη επίτηδες, ήρθε μονάχα για μένα.


Πέμπτη, Μαρτίου 07, 2013

Είναι Πέμπτη, 7 Μάρτη.  Η εξουσία διαφθείρει.  Το πιστεύω αυτό.  Ο ηγέτης Τσάβες πέθανε σήμερα από καρκίνο.  Ένας άνθρωπος που μισήθηκε και αγαπήθηκε πολύ.  Ποιοι των μίσησαν;  Έχω μιλήσει με "παιδάκια" από την Βενεζουέλα που σπουδάζουν στη Βοστόνη (άρχουσα τάξη της χώρας τους) και μου 'πανε τα χειρότερα για τον Ούγκο Τσάβες.  Γιατί λέει τόλμησε να βοηθήσει τους φτωχούς, να αναδιανείμει τον πλούτο (αυτό ήταν το πρόβλημα τους, ότι τους πήραν το τρίτο αμάξι).  Τον αγάπησαν όλοι οι άλλοι.  Οι φτωχοί του τόπου.  Αυτοί που τους έχτισε "γέφυρες".  Δεν τα έκανε όλα καλά.  Δεν μείωσε πολύ την διαφθορά στη χώρα για παράδειγμα.  Μα έδωσε τροφή στο λαό, δωρεάν υγεία, παιδεία.  Σταμάτησα να ασχολούμαι πολύ με τον Τσάβες όταν έκανε δημοψήφισμα για να γίνει ξανά πρόεδρος.  Εκεί άρχισα να καταλαβαίνω ότι φθίνει.  Αρχίζει να σκέφτεται την εξουσία.  Αυτή που διαφθείρει.  Άρχισα να σκέφτομαι το "αλίμονο στους λαούς που έχουν ανάγκη από ήρωες".  Μια πορεία τύπου Φιντέλ δεν είναι και ότι καλύτερο.  Γιατί και ο Φιντέλ ξεκίνησε από τους μεγαλύτερους λυτρωτές της ιστορίας και με τα χρόνια (διεκδικώντας μόνιμες εξουσίες) μεταμορφώθηκε.  Σε δικτάτορα.
«Δώδεκα οργισμένες φωνές που έμοιαζαν όλες ίδιες. Τώρα δεν υπήρχε αμφιβολία για το τι είχε συμβεί στις μουσούδες των γουρουνιών. Τα ζώα κοίταζαν από γουρούνι σε άνθρωπο και από άνθρωπο σε γουρούνι και ξανά από γουρούνι σε άνθρωπο: μα έμοιαζαν τόσο πολύ που ήταν αδύνατο να ξεχωρίσουν ποιος ήταν γουρούνι και ποιος άνθρωπος.» -- Όργουελ, "Φάρμα των Ζώων"

Τετάρτη, Μαρτίου 06, 2013

Είναι Τετάρτη, 6 Μάρτη.  Με έχει βγάλει ο δρόμος συχνά στη Νέα Υόρκη.  Μα να τρώω πρωινό στον εικοστό όροφο, σε σπίτι φίλου, με θέα το Σόχο, είναι η πρώτη και μάλλον η τελευταία φορά!  Απλά μαγικό!


Τρίτη, Μαρτίου 05, 2013

Είναι Τρίτη, 5 Μάρτη.  Διακοπές άνοιξης μέσα στο καταχείμωνο.  Ο δρόμος μ' έβγαλε στην Νέα Υόρκη αυτή τη φορά.  Βόλτες στο central park, highline park, και brooklyn bridge.  Όλα για να καταλήξουμε στην Times Square.  Μέσα στα φώτα.  Ένα σπίτι ζεστό, γεμάτο φίλους.  Τσικουδιά στο σπίτι και μετά κρασί εκεί κοντά στην Avenue A και 12 Street με φίλους από την Πάτρα και άλλους που γνώρισα στη Βοστόνη.  Γέλια, ιστορίες, βόλτες στους δρόμους μιας τρελής πόλης, και ένα πέρασμα από το εστιατόριο (Katz's Delicatessen) που ο Harry γνώρισε τη Sally.  Και μετά πίσω στη Βοστόνη. Στα όμορφα λημέρια μας...