Τετάρτη, Φεβρουαρίου 27, 2013

Είναι Τετάρτη, 27 Γενάρη.  Δουλειά από το σπίτι σήμερα.  Έξω βρέχει και έχει έναν αέρα άλλο πράμα.  Ούτε τα ζεστά πασούμια δεν βοηθάνε πια.  Έχω βάλει ψάρι στο φούρνο και περιμένω να το γευτώ.  Νιώθω σαν να είναι άνοιξη.  Σαν να 'μαι πιτσιρίκι, στα 15 μου.  Αλήθεια πόσους χειμώνες θα αντέξουμε ακόμη, δίχως αλκυονίδες;

Τρίτη, Φεβρουαρίου 26, 2013

Είναι Τρίτη, 26 Φλεβάρη. Έτσι...γνώρισα τον πατέρα σου.

 

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 25, 2013

Είναι Δευτέρα, 25 Φλεβάρη.  Χιόνισε πάλι χθες.  Ένα χιόνι ελαφρύ έτσι που να κάθεται με τελειότητα πάνω στα δέντρα.  Όποιος δεν έχει δει κατάλευκο δέντρο κάτω από φωτεινή λάμπα, δεν μπορεί να ξέρει πως είναι...

Κυριακή, Φεβρουαρίου 24, 2013

Είναι Κυριακή, 24 Φλεβάρη.  Γέλασα πολύ από μέσα μου σήμερα.  Σκέφτηκα πως όσο περνούν τα χρόνια, για τους άλλους μεγαλώνω, μα μέσα μου έχω μείνει σε χρονολογίες παλιές.  Γέλασα που πρέπει να κάνω πάλι φορολογική δήλωση.  Έτσι μετράνε στις μέρες μας το αν μεγάλωσες.  Με το αν έχεις να κάνεις τη δική σου φορολογική δήλωση.  Για φαντάσου.  Για τους άλλους έχω γίνει ένας σοβαρός άνθρωπος, που δουλεύει για να πληρώνει το νοίκι του κάθε μήνα, αγοράζει τα ρούχα του, και κάνει τη φορολογική του δήλωση.  Που να 'ξεραν πως είμαι πιτσιρίκι ακόμα.  Κι αν κανένας με πει κύριο (sir) του λέω να πα να γαμηθεί.  Με όλο το σεβασμό που έχω σαν πιτσιρίκι.  Ε κι αν δεν είμαι πιτσιρίκι τι πάει να πει;  Κύριε δεν θα αφήσω κανένα πούστη να με φωνάξει...

Σάββατο, Φεβρουαρίου 23, 2013

Είναι Σάββατο, 23 Φλεβάρη.  Στέρεψα από σκέψεις.  Άλλαξαν τα μέσα μου γρήγορα.  Πόσο θα αντέξουν;

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 22, 2013

Είναι Παρασκευή, 22 Φλεβάρη.  Με ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι σκέφτομαι, ακούω, και βλέπω σήμερα.  Μια συναυλία.  Η πρώτη μου.  Σκισμένες μπλούζες, βραχνές φωνές, ιδρώτας, χαμόγελα, κουβάδες με νερό στο πλήθος.  Πιασμένοι από τους ώμους σε ένα κύκλο παράνοιας.  Θέατρο Δάσους κάπου στα 1999.

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 21, 2013

Είναι Πέμπτη, 21 Φλεβάρη.  Περνάει γρήγορα η βδομάδα και ούτε ανάσα δεν σε αφήνει να πάρεις.  Παλεύεις με τις σκέψεις σου και με τις σκέψεις των άλλων.  Ποιος θα βγει νικητής;  Κανένας.  Δεν υπάρχουν πάντα νικητές, ούτε πάντα νικημένοι.  Όλα κουβάρια είναι.  Ανακατεμένα πότε με λουλούδια, πότε με λάσπες και πρόστυχα λόγια.  Βάζω πολλές τελείες όταν γράφω.  Περιορίζω τη σκέψη μου σε μικρές προτάσεις, μα μέσα μου έχω θάλασσες να βγάλω.  Ας είναι.  Εδώ που φτάσαμε άλλο από τελείες δεν έχει.  Ένα κεφάλι γεμάτο σημεία στίξης.

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 20, 2013

Είναι Τετάρτη, 20 Φλεβάρη.  Έβρεξε χθες και μυρίζει ακόμη το νωπό χώμα στους δρόμους.  Αναπνέουμε βουνίσιο αέρα.  Ελεύθερο.  Φτάνουμε στο Γομάτι και μονάχα τα αρώματα του καλοκαιριού έρχονται στο νου μου.  Η θάλασσα γεμάτη πέτρες, τα λαστιχένια παπούτσια για τους αχινούς, οι ζωγραφιές στην άμμο.  Μοιράζουμε το φαγητό στα ίσα και εγώ ακόμα καρφωμένο το βλέμμα μου στο τζάκι.  Γιατί έχει τζάκι αφού είναι καλοκαίρι;  Γιατί για μένα εκεί ήταν καλοκαίρι.  Και το καλοκαίρι δεν είναι χρόνος.  Είναι τόπος.  Και καθόλου δεν μετάνιωσα που δεν είδα ποτέ το τζάκι εκεί αναμμένο.

Τρίτη, Φεβρουαρίου 19, 2013

Είναι Τρίτη, 19 Φλεβάρη.  Σε θυμάμαι γυμνή να κάθεσαι σε μια αδειανή πολυθρόνα και όλα τριγύρω να καίνε.  Ένας άλλος άγρυπνος χειμώνας μας περίμενε.  Άραγε αγάπησες κάτι από όλα αυτό ή ήταν απλά μια πρόφαση για να αρνηθείς το σήμερα σου.  Και τώρα που δεν έχω ούτε μια φωτογραφία να σε θυμάμαι μαζί μου, ξεθωριάζουν οι μνήμες και τα λόγια που λέγαμε τότε.  Λόγια ήταν και τα πήρε το πρώτο αεράκι.  Τα έριξε στους δρόμους και τα ποδοπάτησαν περαστικοί.  Μονάχα τα παιδιά που παίζαν στην πλατεία πιο πέρα θυμάμαι.  Τις φωνές και τα ουρλιαχτά τους. Το ασανσέρ να κατεβαίνει.  Το τρένο να απομακρύνεται.  Και μέσα είμαι εγώ.  Μονάχα εγώ.

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 18, 2013

Είναι Δευτέρα, 18 Φλεβάρη.  Τις Δευτέρες νιώθω πάντα κουρασμένος.  Ανέτοιμος για αυτό που έρχεται.  Είναι αργία σήμερα και οι καφετέριες γέμισαν κόσμο αλλόκοτο.  Κατεβαίνω την Huntigton και στρίβω στην Gainsborough.  Μπαίνω στο Espresso Royale.  Είναι πάλι εκεί η Jessica.  Δεν το κρύβω πως πηγαίνω εκεί κυρίως για την Jessica.  Συζητάμε, γελάμε, πίνω τον καφέ που μου φτιάχνει.  Κοιτάω με εμμονή το σκουλαρίκι που έχει στη μύτη.  Πόσο ελκυστική την κάνει.  Μου λέει πως δεν ξέρω να συμπεριφέρομαι στις γυναίκες.  Συμφωνώ.  Αυτή ξέρει.  Είναι η μόνη που μου έχει πει ότι λατρεύει την προφορά μου, όταν είχα προσπαθήσει να της πω το όνομα μου χωρίς καμία προσπάθεια μίμησης.  Η μουσική παίζει ελαφρά Bob Marley.  I wanna love you and treat you right.

Κυριακή, Φεβρουαρίου 17, 2013

Είναι Κυριακή, 17 Φλεβάρη.  "Λησμόνησα την αγάπη που 'ναι μόνο αγάπη".  Έξω χιονίζει πάλι κι έχει ένα αγέρα βαρύ.  Κρύβομαι πίσω από το τζάμι του σπιτιού μου και βλέπω τα δέντρα να σπάζουν κάθε τόσο και να λυγούν.  Βλέπω κι εμένα καμιά φορά.  Με βαριά ρούχα και ένα γκρίζο κασκόλ στο λαιμό να περπατώ ατάραχος τον παγωμένο δρόμο.  Δεν με φοβίζει πια.  Μα κείνο το κασκόλ το τρέμω.  Θέλει να με προστατέψει, μα με πνίγει.  Κι δεν έχω άλλη επιλογή πίσω από το καλοφτιαγμένο παράθυρο.  Μιαν ακόμη Κυριακή είναι.  Θα περάσει κι αυτή...

Σάββατο, Φεβρουαρίου 16, 2013

Είναι Σάββατο, 16 Φλεβάρη.  "Τότε, θυμάσαι που μου λες: Ετελείωσεν ο πόλεμος!  Όμως ο Πόλεμος δεν τελείωσεν ακόμα.  Γιατί κανένας πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ!"  Κάθομαι στο ξύλινο τραπεζάκι μου, στη γωνιά του καφενέ, και διαβάζω τις τρεις αυτές αράδες ξανά και ξανά πίνοντας έναν τούρκικο καφέ.  Πόση δυστυχία.  Συνεχόμενη και ατελείωτη.  Για ένα ανθρώπινο καπρίτσιο, που μονάχα Ανθρώπινο δεν είναι.

Είναι Παρασκευή, 15 Φλεβάρη.  Βλέπω τριγύρω μου ένα χάος.  Θα ζήσουμε;  Κι αν ζήσουμε;  Πως θα ζήσουμε;  Καταραμένη ζωή.  Πάντα μας μπερδεύεις.  Κι εμένα πιο πολύ από όλους.  Δεν γράφω σε χαρτί τις σκέψεις μου για να μην μπορώ να τις σχίσω.  Να με χαράζουν κάθε μέρα, όπως κάνουν στους τοίχους οι φυλακισμένοι.  Άραγε μπορώ κι εγώ;  Ή μήπως βρω καμιά τρύπα στο κελάρι και δραπετεύσω σαν μερικούς παράτολμους;

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 14, 2013

Είναι Πέμπτη, 14 Φλεβάρη.  Λίγο καλύτερα σήμερα.  Αναπνέεις και νιώθεις ένα ποτάμι αρώματα να σε κοιτούν κατάματα.  Βλέπεις φίλους από παλιά και δεν είσαι πια μόνος στον κόσμο.  Φτιάξαμε ένα χάρτινο ουράνιο τόξο και όλη μέρα ανεβοκατεβαίνουμε στους ουρανούς μας.  Μια ζωή όπως τη θέλανε, προσπαθούμε τώρα να τη χρωματίσουμε με νερομπογιές σε χρώματα λουλουδιών.  Πρωινός καφές σε κόκκινο φλιτζάνι.  Πράσινα παπούτσια.  Μπλε πουλόβερ.  Κίτρινες κάλτσες.  Μονάχα μάσκα δεν έχω να φορώ στο καρναβάλι τούτο...

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 13, 2013

Είναι Τετάρτη, 13 Φλεβάρη.  Είναι και κάτι μέρες σαν κι αυτές που δεν νιώθεις τον ήλιο που καίει από πάνω σου.  Ξεκινάς με ουίσκι από το πρωί και χρειάζεσαι Jack n Zac μέχρι το βράδυ.  Όλα έχουν τα όρια τους.  Αλλιώς ξεχειλίζουν, λερώνουν, σε βάζουν σε μπελάδες...

Τρίτη, Φεβρουαρίου 12, 2013

Είναι Τρίτη, 12 Φλεβάρη.  Άρχισα πάλι να αγναντεύω τη θυμωμένη θάλασσα.  Τις βάρκες να παλεύουν με τα κύματα και τα φύκια να ψάχνουν το δρόμο τους για τη στεριά.  Κάθομαι ακριβώς εκεί που σκάει το κύμα και μυρίζω τον αφρό.  Τα ψάρια ξεπηδούν κάθε τόσο και χάνονται πάλι στο βυθό τους.  Νοστάλγησα φέτος την άμμο που κολλάει ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών και τα μαλλιά γεμάτα αλάτι.  Έχω ένα τοίχο βαμμένο μπλε της θάλασσας απέναντι μου στο μονό δωμάτιο.  Μονάχα για να μην ξεχνώ το χρώμα.  Τις μυρουδιές τις έχω καλά κρατημένες στην ψυχή μου.

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 11, 2013

Είναι Δευτέρα, 11 Φλεβάρη.  Όσο μεγαλώνω νοσταλγώ όλο και πιο πολύ τα χρόνια που περάσαν, χαίρομαι για τα χρόνια που ζω, μα πιο πολύ ανυπομονώ για αυτά που θα 'ρθουν.  Μόνο ευχάριστα έχω να θυμάμαι από τους ανθρώπους που γνώρισα.  Μονάχα ευχάριστα.  Αυτό μονάχα αρκεί.  Αρκεί για να είμαι...

Κυριακή, Φεβρουαρίου 10, 2013

Είναι Κυριακή, 10 Φλεβάρη.  Νομίζω πως το χιόνι τελείωσε.  Τώρα θα γίνει πάγος ανακατεμένος με χώμα και λάσπες.  Θα περπατάμε στους δρόμους και θα βρίζουμε από μέσα μας που χιόνισε τόσο πολύ.  Κι όλα τα γέλια και οι χαρές μας;  Ξεχνάμε εύκολα φαίνεται, εύκολα γκρεμίζουμε το άσπρο.  Ας είναι.  Εγώ θα περπατώ και σήμερα χαμογελαστός και θα βοηθήσω πάλι τους γείτονες να ξεθάψουν τα σπίτια τους από το χιόνι.  Φοβάμαι να ξεχνάω, μα πιο πολύ φοβάμαι να χάνω το χαμόγελό μου.

Είναι Σάββατο, 9 Φλεβάρη.  Σήμερα το πρωινό μας γέμισε χαμόγελα και μάτια αλλιώτικα.  Λαμπερά.  Είναι άραγε το χιόνι ή οι ψυχές μας που χρειάζονται χίλια καράβια χαράς κάθε μέρα για ν' ανασάνουν;  Γύρισα όλους τους δρόμους κι άλλο από ευτυχισμένο κόσμο δεν έβλεπα.  Μέχρι και τα σκυλιά πάλευαν με το χιόνι.  Ώσπου άρχισε να πέφτει ο ήλιος και τα όμορφα χρώματα έδωσαν θέση σε μιαν όμορφη νύχτα, γεμάτη κεράκια να καίνε, κόκκινο κρασί, και αγκαλιές.  Θα 'ναι που είχε να χιονίσει καιρό πια και άλλο δεν αντέχαμε τα καλοκαίρια και τις βροχές...

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 08, 2013

Είναι Παρασκευή, 8 Φλεβάρη.  Περιμένουμε τη χιονοθύελλα κλεισμένοι στα δωμάτια μας και όλα μοιάζουν μαγικά.  Πίνω ένα βαρύ ελληνικό καφέ και θαρρώ πως βαρέθηκα τα καλοκαίρια.  Οι χειμώνες έχουν άλλη μαγεία.  Κάθομαι αντίκρυ στο παράθυρο και άλλο από λευκό δεν βλέπω.  Θα 'ναι που άργησα να ξυπνήσω και δεν πρόλαβα την αρχή του αέρα...

Είναι Πέμπτη, 7 Φλεβάρη.  Σκέφτομαι πόσο σκατά είναι καμιά φορά αυτά τα μεγάλα πανεπιστήμια σε Ευρώπη και Αμερική.  Μεγάλο το θέμα (τι διδάσκουν και τι έρευνα παράγουν [tip: it's all about money for them, mothafucka!]), αλλά δεν γίνεται να θεώρησε κορυφαίο πανεπιστήμιο και να μου καλείς το Γιωργάκη, ή τον άλλον το μπαγλαμά, πως τον λέγανε, τον Παπα-δήμιο, να σου δίνει ομιλίες για το πως θα ξεφύγουμε από την κρίση και να τους πληρώνεις κιόλας.  Και να λαμβάνω τόνους emails από την ελληνική κοινότητα του ΜΙΤ για κλήρωση ποιος θα πάει να δει το Γιωργάκη στο κατάμεστο Harvard.  Harvard, MIT, Amherst, Tufts, και LCE έδωσαν στον πλανήτη Γη πολλά σκατά (δεν μιλώ μονάχα για τα Ελληνικά).  Και το σκέφτηκα.  Θαρρώ πως είναι που βγάζουν αλαζόνες ανθρώπους εκεί.  Τους εκπαιδεύουν να είναι έτσι (πάρε και διάβασε το "Surely You're Joking, Mr. Feynman", να δεις για τι είδους αλαζόνες μιλάμε.  Απεχθείς, εθνικιστικά τυπάκια σαν τον Feynman).  Σαν τους Μετσοβίτες στην Ελλάδα, που νομίζουν ότι είναι οι πιο γαμάτοι όλων.  Στην υγειά μας αδέρφια!  Και μη χειρότερα...

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 06, 2013

Είναι Τετάρτη, 7 Φλεβάρη.  Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που δεν έχουν ελεύθερο χρόνο (προσέξτε γιατί όποιος μιλά για ελεύθερο χρόνο, πάει να πει πως θεωρεί όλον τον άλλο χρόνο του ανελεύθερο και καταπιεσμένο, πράγμα λογικό στην κοινωνία που ζούμε) ή αυτοί που δεν σου αφήνουν τα περιθώρια να έχεις ελεύθερο χρόνο είναι τρομερά επικίνδυνοι για την κοινωνία μας.  Πρώτα από όλα γιατί είναι αντικοινωνικοί ή απαιτούν από εσένα να είσαι εκ των πραγμάτων αντικοινωνικός.  Κατά δεύτερον γιατί δεν γαμάνε (κυριολεκτικά μιλώ) με πάθος.  Όποιος δεν έχει αφιερώσει χρόνο στο να γαμάει με πάθος (γιατί χρειάζεσαι χρόνο για να το κάνεις αυτό), εκτός του ότι είναι επικίνδυνος είναι και ταυτόχρονα πνευματικώς ευνούχος.  Σκεφτείτε σε ποιους ανθρώπους χαρίζετε τον χρόνο σας.  Όσο για αυτό το πανέμορφο (συνηρημένο) ρήμα "γαμώ", τι κρίμα να μη διδάσκεται στα σχολεία.  Γεμίσαμε σεμνότυφους.  Για την σεμνοτυφία τα έχει πει καλύτερα ο Γιάννης Ρίτσος.  Γιατί στους Έλληνες αρέσει να υπερηφανευόμαστε που έχουμε σπουδαίους ποιητές (μερικοί εξ αυτών με Νόμπελ), μα ελάχιστοι έχουμε διαβάσει ή ακούσει τους ποιητές αυτούς.


Τρίτη, Φεβρουαρίου 05, 2013

Είναι Τρίτη, 5 Φλεβάρη.  Και να 'θελα, δεν θα μπορούσα να γράψω άλλο.  Τουλάχιστον προς το παρόν.  Η ζωή με προλαβαίνει σε κάθε βήμα.  Κι αν κάτι κατάλαβα αυτές τις μέρες είναι πως καταλαβαίνει κανείς όταν περνά ωραία, γιατί του μένει το χαμόγελο στις σκέψεις του και στο πρόσωπό του.  Και επίσης, πως δεν κατάλαβα ποτέ αυτούς που δουλεύουν όλη την ώρα για να εκπληρώσουν την ματαιοδοξία τους.  Είμαι πάλι πάνω σε ένα βαγόνι γεμάτο ανθρώπους που λατρεύω...

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 01, 2013

Είναι Παρασκευή, 1 Φλεβάρη.  Φύγαμε για Μόντρεαλ.  Στους -20C!  Από Δευτέρα πάλι...