Πέμπτη, Ιανουαρίου 31, 2013

Είναι Πέμπτη, 31 Γενάρη.  Σήμερα ξεφύλλιζα τις σκέψεις μου και έπεσα πάλι πάνω σε νοσταλγικές λέξεις.  Αυτή τη φορά όχι γραμμένες από το μυαλό μου, μα από την Κική Δημουλά.  Έτρεξα στο βιβλιοπωλείο, ένα από τα τελευταία που 'χουν απομείνει στην άχαρη τούτη εποχή, και αγόρασα την πρώτη αγγλική μετάφραση του έργου της (The Brazen Plagiarist: Η θρασεία λογοκλόπος).  Όχι για μένα.  Άλλωστε λατρεύω να διαβάζω τους ποιητές στη γλώσσα που γράφουν, πάει να πει πως διαβάζω (προσέξτε πολύ το ρήμα αυτό, γιατί είναι βαρύ και εμπεριέχει κίνδυνο να γενικευθεί) μονάχα ποιητές που 'γράψαν στα Ελληνικά και στα Αγγλικά.  Τούτες τις γλώσσες αξιώθηκα να μάθω και για τη δεύτερη δεν είμαι και σίγουρος ακόμη.  Με τους άλλους απλά συμβιβάζομαι και τους διαβάζω σε μετάφραση.  Κάποτε παλιά που είχα στο νου μου να μάθω ισπανικά (αργεντίνικα), αγόρασα ένα βιβλίο με ποιήματα του Μπόρχες στα ισπανικά και παράδερνα στις θάλασσες των γραπτών του, χωρίς να μάθω να μιλώ ή να διαβάζω αργεντίνικα τελικά.  Μα σαν μπορείς να διαβάσεις ποίηση σε μια γλώσσα πάει να πει πως είσαι κομμάτι της και όλης της κουλτούρας που κουβαλά.  Και μιας που μιλάμε για ποίηση, η ποίηση της ζωής αυτών που θέλουν να ζήσουν σε ένα τόπο όλη δόθηκε από τούτο δω το βιντεάκι παρακάτω.  Γιατί "είναι πολύ προσβλητικό να σε διώχνουν από ένα τόπο", όπως έλεγε και ο Μουρίκης στο "Βασιλιά".


Τετάρτη, Ιανουαρίου 30, 2013

Είναι Τετάρτη, 29 Γενάρη.  Ακούω καμιά φορά άσχημα νέα και δεν ξέρω τι να πω.  Άλλες φορές σκέφτομαι εγωιστικά.  Τον εγωισμό τον κατατάσσω στα χειρότερα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φυλής.  Είναι ίσα με την ματαιοδοξία.  Και τα δυο οδηγούν το μυαλό σε μονοπάτια γνώριμα στο είδος μας.  Μονοπάτια που βλάπτουν κάθε είδος.  Η γάτα μου σταμάτησε να μου ζητά αγκαλιές τελευταία.  Με αποφεύγει και σκίζω τους καναπέδες για να με προσέξει.  Τρέχω πάνω κάτω στο σπίτι και πηδάω πάνω στα τραπέζια και στις πολυθρόνες.  Μα αυτή αδιαφορεί.  Έτσι ήταν πάντα.  Σαν όλες τις άλλες.  Μια κρύο, μια ζέστη.  Και τώρα που το θυμήθηκα, κάπου άκουσα πως δεν πρέπει να τις κοιτάς στα μάτια.  Σε μαγεύουν και μετά σε κάνουν ό,τι θέλουν.

Τρίτη, Ιανουαρίου 29, 2013

Είναι Τρίτη, 29 Γενάρη.  Πέρασε σχεδόν ο μήνας και το μόνο που έμεινε είναι οι θύμησες από το πρόσωπό της.  Όταν πίνεις κρασί, κόκκινο κρασί, το μόνο που σε μέλει είναι το παρελθόν.  Έρχονται όλα και σε συνθλίβουν.  Πιάνεις το ούτι και παίζεις τους ίδιους δρόμους ξανά και ξανά.  Και εύχεσαι να είχες ένα κανονάκι, ή ένα σάζι να παίζει μαζί σου.  Μα το ούτι είναι μοναχικό.  Να το 'χεις μεράκι θέλει.  Κι αυτό... αυτό θα σου δώσει ότι πιο πολύτιμο μπορεί να σου δώσει.  Μαγεμένους ήχους.  Αναμμένα κεράκια σε δωμάτιο βαμμένο όλο με χρώματα νοσταλγίας.  Χιόνισε χθες και το μόνο που θυμάμαι είναι το χαλάζι μετά.  Πόσο γρήγορα ξεχνάμε τις όμορφες στιγμές.  Με μια μικρή αφορμή τις σβήνουμε και τις αντικαθιστούμε με άχαρες νότες.  Όπως στην μουσική.  Μια λάθος νότα και όλο το τραγούδι χαλάει.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 28, 2013

Είναι Δευτέρα, 28 Γενάρη.  Κι ακόμα δε ξημέρωσε καλά καλά.  Δεν υπάρχει πιο όμορφο από τις ανθρώπινες σχέσεις.  Ότι είδους κι αν είναι.  Φιλικές, εχθρικές, αγάπης, μίσους.  Μου 'μάθαν να πιστεύω στα σημάδια κι απόψε το φεγγάρι είναι πιο μεγάλο από ποτέ.  Κι εγώ δεν ξέρω πόσα άστρα κολυμπάνε ανέμελα στην γαλήνια θάλασσα.  Βλέπω ταινίες σε ένα μεγάλο κάτασπρο πανί και θέλω να γίνω ένα με τους ήρωες.  Να ανταμώσω άλλους χρόνους κι άλλους τόπους μέσα σε λίγες ώρες.  Το μακριά και το πολύ τα φοβόμουν πάντα.  Πάλι με μια βαλίτσα στο χέρι τρέχω κι έχω ένα δωμάτιο που μένει ίδιο όσα χρόνια κι αν περάσουν.  Μονάχα αλλάζει περιοχές και συγκάτοικους.  Ένα ξύλινο καραβάκι, ένα ψεύτικο πίνακα Theodore Wendel, ένα κρεβάτι που τρίζει, και μια κιθάρα ακούρδιστη.  Ακολουθώ τις μνήμες μου αναδρομικά και με φέρνουν πάλι εδώ.  Σε μια ζωή γεμάτη φιλιά και αγκαλιές.  Ακούω το κλειδί στην πόρτα.  Κοιτάζω με περιέργεια μπας και δω κανένα πρόσωπο αλλιώτικο.  Και μένω αμίλητος μέχρι να σιγουρευτώ ότι σήμερα πάλι τις ίδιες προφητείες θα ακούσουμε.

Κυριακή, Ιανουαρίου 27, 2013

Είναι Κυριακή, 27 Γενάρη.  Τελειώνει η βδομάδα και είδηση δεν πήραμε πόσο γρήγορα περνάνε τα λεπτά τα βράδια.  Τρέχουμε όλοι πίσω από ένα ρολόι (κοιμόμαστε κι ακόμη τρέχουμε) και δεν ξέρουμε ποιος μας κυνηγά.  Μήτε ποιος, μήτε γιατί.  Κι έχω χίλιες θάλασσες μέσα μου και δεν μιλώ σε άνθρωπο πια.  Κάθομαι και τα γράφω σε χαρτί, με στυλό να μη σβήνουν.  Να μένουν εκεί μέχρι να κάψω το χαρτί στο αναμμένο τζάκι μέσα μου.  Ακολουθώ τα επικίνδυνα μονοπάτια του μυαλού μου και σαν μικρό παιδί που φοβάται τα σκοτάδια, άλλο τόσο φοβάμαι τις δικές μου θάλασσες. Μ' αγαπάς όσο δε χρειάζεται να κάνεις τίποτα για μένα, κι εγώ... εγώ σ'αγαπώ όσο χρειάζεται να κάνω τα πάντα για σένα.

Σάββατο, Ιανουαρίου 26, 2013

Είναι Σάββατο, 26 Γενάρη.  Είχα τα γενέθλιά μου τον περασμένο Νοέμβρη (του '12) και ο συγκάτοικος μου, Αμερικάνος Καλιφορνέζος, φίλος και συνάδελφος, μου είχε πει ότι μου έχει έκπληξη για τη γιορτή μου, αλλά στις 25 Γενάρη, πάει να πει χθες.  Έψαξα τον παντογνώστη google και ήμουν πια πεπεισμένος ότι θα πηγαίναμε σε αγώνα χόκεϊ.  Προς μεγάλη μου έκπληξη φτάσαμε σε ένα θέατρο, μπήκαμε μέσα και τότε μου έδειξε τα εισιτήρια:  Russell Peters comedy show!!!  Στα τόσα χρόνια ζωής μου πρώτη φορά έμεινα με το στόμα ανοιχτό από την έκπληξη.  Ήρθαμε σε έναν από τους καλύτερους κωμικούς και όχι μόνο αυτό, αλλά είμαστε και στο πρώτο τραπέζι...  Από τις ωραιότερες εκπλήξεις που μου έχουν συμβεί!!!  Γελούσαμε επί 2 ώρες συνεχώς, μας κεράσανε τις μπύρες μας, και ήταν από τις ομορφότερες μέρες στη Βοστόνη!!!  Νομίζω ότι μετά τον Eddie Izzard που είδα στο DC, ο Peters είναι ένας από τους κορυφαίους!

Παρασκευή, Ιανουαρίου 25, 2013

Είναι Παρασκευή, 25 Γενάρη.  Ο καιρός γλύκαινε λιγάκι και το μόνο που μας άφησε είναι τα σημάδια του σε όλο μας το σώμα, τα σκισμένα χείλη απ' τον αγέρα, και ένα παγωμένο κιβώτιο φτηνό αλκοόλ στο υπόγειο.  Σ' αγάπησα όσο με άφησες να σ' αγαπήσω.  Έχω δυο κάκτους στο γραφείο και ακόμα δεν μαράθηκαν.  Μένουν με το ζόρι πάνω στο παράθυρο να νοσταλγούν το έξω.  Μου παν να μην τους ποτίζω και μαραθούν, μα εγώ λυπάμαι να μην δίνω νερό σε αυτούς που δεν έχουν χώμα να ζήσουν και τα ποτίζω που και που.  Προσπάθησα να δω και μια ταινία χθες το βράδυ και με πήρε ο ύπνος στα μισά.  Πάντα στα μισά μας παίρνει ο ύπνος.  Είδα το τέλος στο όνειρό μου.  Την τελείωσα όπως εγώ ήθελα.  Μετά άδειασα το μυαλό μου και ξεκουράστηκα μέχρι το πρωί.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 24, 2013

Είναι Πέμπτη, 24 Γενάρη.  Χτύπησε -28C η θερμοκρασία και πονάνε τα κόκαλά μας.  Στα λεωφορεία ο κόσμος δεν κοιτάζει τον άλλον στα μάτια.  Δεν μιλάνε μεταξύ τους.  Μονάχα οι τρελοί.  Αυτοί ναι.  Όλοι οι άλλοι κοιτάζουν τα τηλέφωνά τους, ακούνε μουσική στο διαπασών.  Μερικοί ρομαντικοί διαβάζουν κανένα χαζο-βιβλίο.  Τους παρακολουθώ με περιέργεια.  Πιο πολύ με στεναχωρούν αυτοί που ακούν μουσική.  Δεν τους κατάλαβα ποτέ.  Σαν να θέλουν να αποκοπούν από τον κόσμο.  Και τα κατάφεραν.  Άραγε είναι μονάχα η θερμοκρασία που κάνει τα κόκαλά μας να πονούν αφόρητα;

Τετάρτη, Ιανουαρίου 23, 2013

Είναι Τετάρτη, 23 Γενάρη.  Έξω έχει φτάσει τους -15C και δεν μπορείς να ανασάνεις πια.  Όταν έχω χρόνο διαβάζω αργά.  Και σκέφτομαι ακόμα πιο αργά.  Πρέπει να βρίσκουμε χρόνο να μετράμε μία μία τις λέξεις.  Αυτές που γράφουμε, αυτές που διαβάζουμε, ακόμα κι αυτές που σκεφτόμαστε. Περίμενα χθες το λεωφορείο να με πάει σπίτι μου είκοσι περίπου λεπτά στους -10C.  Και μετά στοιβαγμένος σαν κοτόπουλο για μισή ώρα.  Και στα είκοσι φεύγα μου, ένιωσα μια ιδιαίτερη χαρά που κανείς δεν μπορεί να μου πει πως δεν προσπάθησα στη ζωή μου.  Θέλω να πάω για καφέ και σκέφτομαι πως θα τους βρω όλους κουστουμαρισμένους.  Θέλω να πηγαίνω με φόρμα στη δουλειά μα με πείσαν ότι τα ρούχα δεν τα φοράς για σένα μα για τους άλλους.  Πάντα για τους άλλους.  Αναρωτιέμαι αν μέσα στη ραστώνη της μέρας έχουν χρόνο να διαβάζουν αργά.

Τρίτη, Ιανουαρίου 22, 2013

Είναι Τρίτη, 22 Γενάρη.  Χιόνισε χθες και τα χαμόγελά μας φτάσανε στον ουρανό.  Είναι το λευκό τόσο ποθητό μερικές φορές.  Σε γεμίζει.  Φτυάρισα και το χιόνι μπροστά από το σπίτι μου μαζί με τους γείτονες και άρχισα να γίνομαι σωστός Αμερικάνος.  Σε λίγο θα αρχίσω να πίνω το ουίσκι μου σε πλαστικό ποτήρι και να πηγαίνω βόλτα το σκύλο που ακόμα δεν έχω.  Αναρωτιέμαι αν φοβόμαστε αυτά που δεν ποθούμε, αυτά που δεν θέλαμε να γίνουμε ή είναι απλά ένα παιχνίδι που παίζουμε με τον εαυτό μας.  Φοράω το παλιό σακάκι μου και πάω τα παιδιά μου στο σχολείο.  Μέλλον αβέβαιο.  Έβαλα με το που ξύπνησα να ακούσω Ρόζα Εσκενάζυ.  Και νοστάλγησα μαζί της τα νιάτα της.  Βλέποντας έξω από το παράθυρο τους άδειους δρόμους, σκέφτηκα πόσο μου αρέσει η βραχνή φωνή της γυναίκας όταν ξυπνά τα πρωινά και λέει καλημέρα.  Η γάτα σκίζει πάλι τον καναπέ και τη μαλώνω ξανά.  Δεν καταλαβαίνει.  Πρέπει να την πάρεις αγκαλιά για να μη σκίζει τον καναπέ.  Πάντα πρέπει να δίνεις στοργή στους θυμωμένους.  Στους θυμωμένους με τη ζωή.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 21, 2013

Είναι Δευτέρα, 21 Γενάρη.  Ημέρα Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.  Αργία.  Πίνω έναν βαρύ ελληνικό καφέ και διαβάζω Τζούλιαν Μπάρνς (μετά την Ιαπωνική λογοτεχνία, θεώρησα σωστό να αφήσω και τους Βρετανούς να με μαγέψουν λίγο).  Ήρθε η ώρα να πάω στη δουλειά.  Δουλειά...τέλος πάντων αυτό που κάνω.  Βάζω να ακούσω λίγο Άσιμο... "Παράτα τα βιβλία και τ' αμφιθέατρα, να 'ρθεις στην παραλία να κάνουμε έρωτα".  Βάζω όλες τις σκέψεις μου στη σειρά.  Με πιάνει ένα απολογητικό συναίσθημα.  Τα γράφω εδώ με τη σειρά που θέλω.  Όλα με τη σειρά που θέλεις μπορείς να τα γράφεις.  Να περπατήσω ή να πάρω το λεωφορείο;  Το 39.  Η γάτα έρχεται πάλι δίπλα μου να ζητήσει χάδια.  Σταμάτα να ζητάς.  Να τα απαιτείς, της φωνάζω.  Θα περπατήσω.  Είναι ήρεμη μέρα πάλι και η Βοστόνη μοιάζει λιγάκι με μένα σήμερα.

Τρίτη, Ιανουαρίου 15, 2013

Διαβάζοντας Κόμπο Άμπε 2

"Further, a heavily made-up woman is more easily seduced than one who wears no make-up." -- Kobo Abe (The Face of Another)

"Επιπλέον, μια γυναίκα που φοράει πολύ μέικ-απ, μπορεί να αποπλανηθεί πιο εύκολα απ' ότι μια που δεν φοράει καθόλου μέικ-απ." -- Κόμπο Άμπε (Το Πρόσωπο ενός Άλλου)