Τετάρτη, Αυγούστου 21, 2013

Πως τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε;

Στο κόσμο μου, τούτο που ζω, νοσταλγώ κάτι που παλιά ονομάζαμε ανθρωπιά.  Με τα σημερινά δεδομένα ιδέα δεν έχω τι πα να πει ανθρωπιά, μα με τα δεδομένα τα παλιά, με αυτά που μεγάλωσα αγκαλιά πάει να πει ότι ενδιαφέρεσαι για τον δίπλα.  Όποιος κι αν είναι ο δίπλα.  Όταν λοιπόν διαπίστωσα ότι αυτή η μικροκαμωμένη Κινεζούλα του δίπλα γραφείου έχει να φανεί 3-4 μέρες, άρχισα να ρωτάω, να παίρνω τηλέφωνα, να στέλνω μηνύματα στον καθηγητή της.  Όλοι μου απαντούσαν σηκώνοντας τους ώμους.  Κανείς δεν ξέρει που είναι.  Και άντε πάλι πίσω στις οθόνες του υπολογιστή τους.  Ατάραχοι.  Μερικοί μέχρι που γελούσαν γιατί τους έπρηζα.  Σήμερα μετά από δέκα τόνους τηλεφωνημάτων ανακάλυψα πως η Κινεζούλα ήταν νοσοκομείο.  Υπάρχει κι ένας γαμημένος κόσμος έξω από τις οθόνες κρυστάλλου.  Με τι κουράγιο θα πάνε όλοι τούτοι και θα κοιμηθούν το βράδυ;  Νοσταλγώ τις μέρες που το σημαντικότερο πράγμα δεν ήταν η δουλειά μα ο άνθρωπος.  Εγώ ο τσόγλανος...

2 σχόλια:

Stou είπε...

Πάνω από όλα ξεχάσαμε ότι ήμαστε άνθρωποι. Πλέον ήμαστε ευρώ, ευρω, είσαι εδω?

par...alogos είπε...

Ευρωπαίοι ε;