Σάββατο, Ιουνίου 22, 2013

2.



Κοιτάω τον εαυτό μου προσεχτικά στον καθρέφτη.  Μια πλησιάζω κοντά, μια απομακρύνομαι.  Κοιτάω τα κόκκινα μου μάτια.  Πάντα κόκκινα.  Δεν θα φύγει ποτέ αυτή η κούραση από μέσα τους.  Άρχισα να χάνω και τα μαλλιά μου.  Θα γίνει κι αυτό αργά ή γρήγορα.  Και τα μούσια γέμισαν άσπρες τρίχες.  Αυτό κι αν δεν γίνει.  Είναι Σάββατο πρωί.  Τούτο το κουρασμένο μου μυαλό τρέχει σε παραλίες που δεν θα δει ποτέ του.  Κάτι μου έλειψε.  Κάτι που ξέρω ότι θα το μετανιώνω.  Να, που δεν έχω δει την ανατολή του ήλιου από μια παραλία εδώ και χρόνια.  Μονάχα αυτό.  Γιατί εκεί ο καθρέφτης της θάλασσας είναι αλλιώτικος.  Σε κάνει να ζεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια: