Τετάρτη, Ιουνίου 19, 2013

1.


Κάθομαι πίσω από μια διαφανή κουρτίνα και κοιτάω το βρεγμένο δρόμο της οδού Πάρκτον.  Η γάτα έχει ξαπλώσει στα πόδια μου και χαζεύει τα λυμένα κορδόνια του αριστερού μου παπουτσιού.  Κάπου πίσω μου ένα σκονισμένο πιάνο, μια κιθάρα παλιά πάνω στην κουνιστή πολυθρόνα και ένας καφέ καναπές.  Σκιές στους δρόμους δείχνουν πως πια η καταιγίδα έχει περάσει και το σπίτι θα σταματήσει να τρίζει.  Τα παλιά σανίδια που το στηρίζουν δεν αντέχουν άλλο από βροχή φέτος.  Η γάτα φεύγει απογοητευμένη στην κουζίνα.  Θα παίξει πάλι με άψυχα αντικείμενα.  Ένα ψεύτικο ποντίκι, μια πάνινη παντόφλα.  Κοίτα τα φύλλα των δέντρων πόσο νωχελικά κουνιούνται.  Σαν εμάς.  Σαν εμένα.  Μετέωρα στην μοίρα τους να γίνουν ένα με το χώμα στο δρόμο.  Απείθαρχα που νομίζεις πως δεν θέλουν ποτέ να φτάσουν τον προορισμό τους καθώς στριφογυρίζουν στον αέρα πέφτοντας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: