Πέμπτη, Μαΐου 23, 2013

Φτάνω χαράματα το πρωί με την πρώτη πτήση στη Θεσσαλονίκη.  Το χώμα υγρό από την υγρασία και ο ήλιος ίσα ίσα που φαίνεται να βγαίνει ανάμεσα σε μερικά λευκά σύννεφα.  Κάθομαι στα γόνατα και ακουμπάω το χώμα με τα χέρια μου.  Είμαι πάλι πίσω στο τόπο που μεγάλωσα.  Η μάνα μου με βλέπει από μακριά και με υποδέχεται με αγκαλιές.  Τα ίδια και ο πατέρας μου λίγη ώρα αργότερα.  Καθώς ο ήλιος μεγαλώνει κι εμείς φτάνουμε στο πατρικό μου, η ζέστη γίνεται ολοένα και πιο αφόρητη.  Το σώμα μου ιδρώνει κι εγώ νιώθω όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου να περνάνε από πάνω μου.  Μεγάλωσα, κι ας λένε πως το πρόσωπό μου μοιάζει μικρού παιδιού.  Εγώ το 'κανα να μοιάζει έτσι.  Θέλω να μπω ολόκληρος σε αγκαλιές και σε φιλιά.  Σε λίγες μέρες φεύγω πάλι.  Εκεί που το χώμα να δεν μου θυμίζει τίποτα παρά πόδια ξυπόλητα και ματωμένες παλάμες.  Ας είναι.  Όσο το πρόσωπό μου μοιάζει μικρού παιδιού δεν φοβάμαι κι ας φεύγουν οι μέρες τροχάδην.  Ας είναι...

Δεν υπάρχουν σχόλια: