Τετάρτη, Μαΐου 22, 2013

Ένα

Η ζωή, μου έδωσε μια κατάρα.
Είναι αυτή η κατάρα όμως που με κάνει να ζω.
Η κατάρα να βλέπω και να είμαι εκεί.

Είχαμε μαζευτεί πολλοί εκείνη την μέρα.  Στην αίθουσα δεν χωρούσαμε και είχαμε μείνει απ` έξω να φωνάζουμε συνθήματα ειρήνης.  Απέναντι μας ήταν αυτοί.  Το ποιοι ήταν αυτοί ήταν γνωστό σε όλους.  Κρατούσαν λοστούς και μας κοιτούσαν απειλητικά και μας έβριζαν συνεχώς.  Μεταξύ μας μερικοί αστυνομικοί "αδιάφοροι".  Ο Γρηγόρης τελείωσε την ομιλία του και βγήκε έξω.  Προσπαθήσαμε να κάνουμε αλυσίδες όσοι ήμασταν έξω για να τον προφυλάξουμε, όμως δεν άντεχε.  Βγήκε μπροστά και φώναξε στους αστυνομικούς.  Ζήτησε δημοκρατία ("μα δεν βλέπετε τι γίνεται", είχε φωνάξει) και τότε ήρθε το τρίκυκλο.  Ένας λοστός βρέθηκε στο κεφάλι του.  Ο Γρηγόρης πέθανε.  Ήμουν κι εγώ εκεί.  Αλλά δεν μίλησα.  Είδα κάτι που "ξέχασα" σε λίγες μέρες.  Κάτι που δεν συνέβη ποτέ.
Μέρες μετά οργανώθηκε μια πορεία.  Και έτρεξα.  Σε αυτά ήμουν πρώτος.  Ήμασταν όλοι εκεί.  Εγώ, ο Σωτήρης, ο Κώστας...  Φωνάζαμε και τότε ακούστηκαν πυροβολισμοί.  Ναι είχαν ακουστεί.  Το θυμάμαι.  Ο Σωτήρης έπεσε κάτω αιμόφυρτος.  Τον πυροβόλησαν.  Ή όχι;  Δεν θυμάμαι.  Μα δεν άκουσα πυροβολισμό...  Σκόνταψε;  Το πιθανότερο.  Αυτό είπα, φίλε Σωτήρη...
Όμως εγώ συνέχισα.  Και βρέθηκα στην Πάτρα.  Με φίλους πολλούς.  Καθηγητής σε Λύκειο ήμουν.  Εκείνη την μέρα το είχαμε κλείσει το σχολείο.  Κατάληψη.  Μέσα στους αγώνες.  Και τρέξαμε μια νύχτα.  Στα στενά.  Εκεί μπρος μου βρήκανε τον Νίκο.  Τον φίλο μου τον Νίκο.  Με ένα λοστό τον χτυπήσανε.  "Το θυμάσαι;", με ρωτήσανε.  "Ναι ρε παιδιά", τους είπα.  "Μήπως σκόνταψε κι έπεσε", μου είπαν;  " Όχι ρε παιδιά", το θυμάμαι.  "Μήπως δεν συνέβη" με ρωτήσανε;

Σηκώθηκα όρθιος. έβαλα τα κλάματα.  Οι σπαραγμοί μου ακούστηκαν σε όλη την πόλη.  Και φώναξα.  Δεν μπορούσα να τα κρατώ μέσα μου.
"Τον σκότωσαν ρε παιδιά.  Ήμουν μπροστά.  Δολοφόνησαν τον Νίκο.  Δολοφόνησαν τον Σωτήρη.  Δολοφόνησαν τον Γρηγόρη.  Ήμουν μπροστά σας λέω.  Το θυμάμαι και θα το θυμάμαι... και τότε το θυμόμουν... άλλά..."
Εκείνη την μέρα έκλαψα.  Έκλαψα γιατί επιτέλους θυμήθηκα.  Γιατί επιτέλους παραδέχτηκα.  Γιατί επιτέλους τίμησα.  Γιατί έχασα τον φόβο.


Μάης 2007

-ο-

Στις 22 Μαΐου 1963 δολοφόνησαν τον Γρηγόρη Λαμπράκη.
Στις 21 Ιουλίου 1965 δολοφόνησαν τον Σωτήρη Πέτρουλα
και στις 8 Ιανουαρίου 1991 τον Νίκο Τεμπονέρα.
Αφιερωμένο σε αυτούς που "όρισαν να φυλάγουν Θερμοπύλες"

Δεν υπάρχουν σχόλια: