Τρίτη, Απριλίου 16, 2013

Βοστονούλα

Έρημη η Βοστόνη σήμερα.  Λίγος κόσμος έξω.  Πρώτη φορά στο μετρό έχει μονάχα 3 άτομα.  Δύο άτομα κατεβαίνουμε στο πανεπιστήμιο.  Η μέρα ηλιόλουστη μετά από πολύ καιρό χιόνι και κρύου και όμως το πανεπιστήμιο είναι άδειο.  Εντελώς.  Μάλλον φόβος.  Κρίμα γιατί σε αυτήν την πόλη λόγω των πανεπιστημίων οι περισσότεροι είμαστε φοιτητές από άλλες χώρες.  Ζούμε ειρηνικά και χαρούμενα.  Και τώρα φόβος και λύπη.  Διαβάζω τα μηνύματα στο κινητό μου.  Από την φίλη μας που ήταν εκεί στη γραμμή τερματισμού.  Μετά από μία ώρα τελικά μου απάντησε...

"Θεέ μου, είμαι στο νοσοκομείο και πηγαίνω πίσω σπίτι.  Θεέ μου, το κινητό μόνο μηνύματα στέλνει.  Προσπαθώ να πάω σπίτι.  Είμαι καλά.  Ήμουν μόλις εκεί.  Είδα ανθρώπους να χάνουν τα πόδια τους."

"Δεν ξέρω τι έγινε ακριβώς.  Ήταν μια πολύ δυνατή φωτιά και λευκός καπνός.  Κάτι έξυσε το πόδι μου.  Είμαι καλά."

"Θεέ μου.  Φτάνω σπίτι.  Είμαι φοβισμένη.  Δεν το πιστεύω αυτό που έγινε.  Έχω φρικάρει, αίμα παντού."

Ο φίλος της δίπλα έχασε το πόδι του...

4 σχόλια:

antidrastic element είπε...

Από τα πράγματα που βλέπεις στην τηλεόραση και νομίζεις πως δε θα σου συμβούν ποτέ. Και να που συμβαίνουν, σε σένα, στους φίλους σου. Το ξεπερνάς ποτέ;

Εύχομαι να επουλωθούν γρήγορα οι πληγές.

antidrastic element είπε...

Πώς πάνε τα πράγματα;

par...alogos είπε...

Στη Βοστόνη ή στη ζωή μου; :P

antidrastic element είπε...

Και στα 2! =)