Παρασκευή, Μαρτίου 29, 2013

Είναι Παρασκευή, 29 Μάρτη.  Όσο ζω, πραγματικά μαθαίνω.  Άλλες φορές πάλι όχι.  Ξύλο απελέκητο.   Μείναν τα λόγια να είναι ποιητικά, μια νοσταλγία για αυτά που αφήσαμε να ξεθωριάσουν, μια προσμονή άπειρης ελπίδας μέσα στη ραστώνη της ψυχής μας.  Πότε κλάματα και πότε γέλια τρανταχτά.  Μια μπύρα κρύα και δυο χτυπήματα ελαφρά στην πλάτη.  Αυτό είναι.  Εσύ που μπορεί να διαβάζεις τούτες τις αράδες.  Να ξέρεις σ' αγάπησα και σένα.  Μια λίστα ανθρώπων χωρίς νούμερα μπροστά.  Ατάκτως κατανεμημένα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: