Σάββατο, Μαρτίου 16, 2013

Είναι Σάββατο, 16 Μάρτη.  Μια κρυφή ελπίδα κάτω από το δέρμα μου, ένα χαμόγελο, και τρέχω ακόμα, παιδί μικρό.  Μετανιώνω και γελάω βαθιά μέσα μου.  Στο δρόμο με φωνάζουν κύριο και τώρα τελευταία το καταπίνω κι αυτό.  Ο καιρός;  Ο καιρός μας τρελαίνει πάντα.  Πότε έτσι και πότε αλλιώς.  Έρχεται καθαρά Δευτέρα  και μου λείπει αβάσταχτα η λαγάνα και ο αετός.  Αμόλα, αμόλα καλούμπα, να φύγουμε.  Τα ζύγια είναι καλά και αυτί δεν χρειάστηκε να του βάλουμε ποτέ...

Δεν υπάρχουν σχόλια: