Παρασκευή, Μαρτίου 15, 2013

Είναι Παρασκευή, 15 Μάρτη.  Νιώθω μια βαθιά ενοχή.  Ένα πόνο αριστερά στο στήθος όταν τύχει και χτυπήσει η καρδιά μου.  Αναρωτιέμαι αν ήταν πάντα έτσι.  Αν απλώς έκλεισα τα αυτιά μου και δεν άκουσα το παραμικρό.  Σιωπή.  Ένα βαθύ συναίσθημα τρόμου, μια αυταπάτη τρομερή.  Μια ζωή ανέκφραστη.  Σώπα.  Είναι ακόμη ένας βαρύς χειμώνας και το κλίμα έχει αλλάξει για τα καλά.  Δεν μας χωρά τούτος ο τόπος.  Δεν μας χωρά ούτε ο χρόνος πια.  Νικήσαμε κι ας είμαστε καλά γελασμένοι.

Δεν υπάρχουν σχόλια: