Τρίτη, Μαρτίου 12, 2013

Είναι Τρίτη, 12 Μάρτη.  "...κάτω από τα καθίσματα, κινούνται συμπληγάδες."  Αναρωτιέμαι αν άφησα ποτέ τον αληθινό μου εαυτό να σηκωθεί όρθιο στα πόδια του.  Να μη συμπεριφέρεται περίεργα.  Να μη θυμώνει με τα ψέματα του, μήτε με τις αλήθειες του.  Φοράω μάσκα πάλι.  Παίζω το θυμωμένο, παίζω τον ανήξερο, παίζω το χαζό.  Τον εξαντλημένο.  Και άλλο δεν αντέχω.  Κολλημένες στο πρόσωπό μου τούτες οι μάσκες σαν τατουάζ ολόμαυρο.  Συμβιβάζομαι πάντα.  Καλά να πάθω.  Το αξίζω.  Αξίζω να υποφέρω από τούτα δω τα σιχάματα που φορώ.  Και ξέρω πια πως αληθινό πρόσωπο δεν υπάρχει.  Έχουν κολλήσει για τα καλά οι μάσκες πάνω του και έχει να πάρει αέρα χρόνια ολόκληρα.  Είναι σαν να 'χει πεθάνει.  Μαζί με αυτό και το είναι μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: