Τρίτη, Φεβρουαρίου 19, 2013

Είναι Τρίτη, 19 Φλεβάρη.  Σε θυμάμαι γυμνή να κάθεσαι σε μια αδειανή πολυθρόνα και όλα τριγύρω να καίνε.  Ένας άλλος άγρυπνος χειμώνας μας περίμενε.  Άραγε αγάπησες κάτι από όλα αυτό ή ήταν απλά μια πρόφαση για να αρνηθείς το σήμερα σου.  Και τώρα που δεν έχω ούτε μια φωτογραφία να σε θυμάμαι μαζί μου, ξεθωριάζουν οι μνήμες και τα λόγια που λέγαμε τότε.  Λόγια ήταν και τα πήρε το πρώτο αεράκι.  Τα έριξε στους δρόμους και τα ποδοπάτησαν περαστικοί.  Μονάχα τα παιδιά που παίζαν στην πλατεία πιο πέρα θυμάμαι.  Τις φωνές και τα ουρλιαχτά τους. Το ασανσέρ να κατεβαίνει.  Το τρένο να απομακρύνεται.  Και μέσα είμαι εγώ.  Μονάχα εγώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: