Τρίτη, Φεβρουαρίου 12, 2013

Είναι Τρίτη, 12 Φλεβάρη.  Άρχισα πάλι να αγναντεύω τη θυμωμένη θάλασσα.  Τις βάρκες να παλεύουν με τα κύματα και τα φύκια να ψάχνουν το δρόμο τους για τη στεριά.  Κάθομαι ακριβώς εκεί που σκάει το κύμα και μυρίζω τον αφρό.  Τα ψάρια ξεπηδούν κάθε τόσο και χάνονται πάλι στο βυθό τους.  Νοστάλγησα φέτος την άμμο που κολλάει ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών και τα μαλλιά γεμάτα αλάτι.  Έχω ένα τοίχο βαμμένο μπλε της θάλασσας απέναντι μου στο μονό δωμάτιο.  Μονάχα για να μην ξεχνώ το χρώμα.  Τις μυρουδιές τις έχω καλά κρατημένες στην ψυχή μου.

2 σχόλια:

lucinta είπε...

Έχεις τουλάχιστον να κοιτάς μια θάλασσα... Εδώ τι να πούμε με τις λίμνες...

par...alogos είπε...

Όλοι έχουμε θάλασσες μέσα μας... :-)