Δευτέρα, Ιανουαρίου 28, 2013

Είναι Δευτέρα, 28 Γενάρη.  Κι ακόμα δε ξημέρωσε καλά καλά.  Δεν υπάρχει πιο όμορφο από τις ανθρώπινες σχέσεις.  Ότι είδους κι αν είναι.  Φιλικές, εχθρικές, αγάπης, μίσους.  Μου 'μάθαν να πιστεύω στα σημάδια κι απόψε το φεγγάρι είναι πιο μεγάλο από ποτέ.  Κι εγώ δεν ξέρω πόσα άστρα κολυμπάνε ανέμελα στην γαλήνια θάλασσα.  Βλέπω ταινίες σε ένα μεγάλο κάτασπρο πανί και θέλω να γίνω ένα με τους ήρωες.  Να ανταμώσω άλλους χρόνους κι άλλους τόπους μέσα σε λίγες ώρες.  Το μακριά και το πολύ τα φοβόμουν πάντα.  Πάλι με μια βαλίτσα στο χέρι τρέχω κι έχω ένα δωμάτιο που μένει ίδιο όσα χρόνια κι αν περάσουν.  Μονάχα αλλάζει περιοχές και συγκάτοικους.  Ένα ξύλινο καραβάκι, ένα ψεύτικο πίνακα Theodore Wendel, ένα κρεβάτι που τρίζει, και μια κιθάρα ακούρδιστη.  Ακολουθώ τις μνήμες μου αναδρομικά και με φέρνουν πάλι εδώ.  Σε μια ζωή γεμάτη φιλιά και αγκαλιές.  Ακούω το κλειδί στην πόρτα.  Κοιτάζω με περιέργεια μπας και δω κανένα πρόσωπο αλλιώτικο.  Και μένω αμίλητος μέχρι να σιγουρευτώ ότι σήμερα πάλι τις ίδιες προφητείες θα ακούσουμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια: