Κυριακή, Ιανουαρίου 27, 2013

Είναι Κυριακή, 27 Γενάρη.  Τελειώνει η βδομάδα και είδηση δεν πήραμε πόσο γρήγορα περνάνε τα λεπτά τα βράδια.  Τρέχουμε όλοι πίσω από ένα ρολόι (κοιμόμαστε κι ακόμη τρέχουμε) και δεν ξέρουμε ποιος μας κυνηγά.  Μήτε ποιος, μήτε γιατί.  Κι έχω χίλιες θάλασσες μέσα μου και δεν μιλώ σε άνθρωπο πια.  Κάθομαι και τα γράφω σε χαρτί, με στυλό να μη σβήνουν.  Να μένουν εκεί μέχρι να κάψω το χαρτί στο αναμμένο τζάκι μέσα μου.  Ακολουθώ τα επικίνδυνα μονοπάτια του μυαλού μου και σαν μικρό παιδί που φοβάται τα σκοτάδια, άλλο τόσο φοβάμαι τις δικές μου θάλασσες. Μ' αγαπάς όσο δε χρειάζεται να κάνεις τίποτα για μένα, κι εγώ... εγώ σ'αγαπώ όσο χρειάζεται να κάνω τα πάντα για σένα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: