Τετάρτη, Ιανουαρίου 23, 2013

Είναι Τετάρτη, 23 Γενάρη.  Έξω έχει φτάσει τους -15C και δεν μπορείς να ανασάνεις πια.  Όταν έχω χρόνο διαβάζω αργά.  Και σκέφτομαι ακόμα πιο αργά.  Πρέπει να βρίσκουμε χρόνο να μετράμε μία μία τις λέξεις.  Αυτές που γράφουμε, αυτές που διαβάζουμε, ακόμα κι αυτές που σκεφτόμαστε. Περίμενα χθες το λεωφορείο να με πάει σπίτι μου είκοσι περίπου λεπτά στους -10C.  Και μετά στοιβαγμένος σαν κοτόπουλο για μισή ώρα.  Και στα είκοσι φεύγα μου, ένιωσα μια ιδιαίτερη χαρά που κανείς δεν μπορεί να μου πει πως δεν προσπάθησα στη ζωή μου.  Θέλω να πάω για καφέ και σκέφτομαι πως θα τους βρω όλους κουστουμαρισμένους.  Θέλω να πηγαίνω με φόρμα στη δουλειά μα με πείσαν ότι τα ρούχα δεν τα φοράς για σένα μα για τους άλλους.  Πάντα για τους άλλους.  Αναρωτιέμαι αν μέσα στη ραστώνη της μέρας έχουν χρόνο να διαβάζουν αργά.

3 σχόλια:

lucinta είπε...

Αν μου επιτρέπεις... οι μέρες τους δεν περιλαμβάνουν ραστώνη και όχι, δε διαβάζουν ποτέ αργά - έτσι νομίζω τουλάχιστον...

par...alogos είπε...

Να βρούμε λιγάκι χρόνο μόνο. Τα κάνουμε όλα τόσο γρήγορα και στο τέλος θα καταλάβουμε ότι αποτύχαμε...

lucinta είπε...

Συμφωνώ απολύτως... ποιος θα τους το εξηγήσει όμως; ή πώς θα σταματήσουν να ζουν με το βάρος του απροσάρμοστου οι "άλλοι", αυτοί που διαβάζουν και σκέφτονται αργά;