Τρίτη, Ιανουαρίου 22, 2013

Είναι Τρίτη, 22 Γενάρη.  Χιόνισε χθες και τα χαμόγελά μας φτάσανε στον ουρανό.  Είναι το λευκό τόσο ποθητό μερικές φορές.  Σε γεμίζει.  Φτυάρισα και το χιόνι μπροστά από το σπίτι μου μαζί με τους γείτονες και άρχισα να γίνομαι σωστός Αμερικάνος.  Σε λίγο θα αρχίσω να πίνω το ουίσκι μου σε πλαστικό ποτήρι και να πηγαίνω βόλτα το σκύλο που ακόμα δεν έχω.  Αναρωτιέμαι αν φοβόμαστε αυτά που δεν ποθούμε, αυτά που δεν θέλαμε να γίνουμε ή είναι απλά ένα παιχνίδι που παίζουμε με τον εαυτό μας.  Φοράω το παλιό σακάκι μου και πάω τα παιδιά μου στο σχολείο.  Μέλλον αβέβαιο.  Έβαλα με το που ξύπνησα να ακούσω Ρόζα Εσκενάζυ.  Και νοστάλγησα μαζί της τα νιάτα της.  Βλέποντας έξω από το παράθυρο τους άδειους δρόμους, σκέφτηκα πόσο μου αρέσει η βραχνή φωνή της γυναίκας όταν ξυπνά τα πρωινά και λέει καλημέρα.  Η γάτα σκίζει πάλι τον καναπέ και τη μαλώνω ξανά.  Δεν καταλαβαίνει.  Πρέπει να την πάρεις αγκαλιά για να μη σκίζει τον καναπέ.  Πάντα πρέπει να δίνεις στοργή στους θυμωμένους.  Στους θυμωμένους με τη ζωή.

Δεν υπάρχουν σχόλια: