Σάββατο, Δεκεμβρίου 14, 2013

Οι νεοναζί διέλυσαν την Πάτρα

Δεν ξέρω πως μου ήρθε τώρα, αλλά το σκεφτόμουν καιρό και θα το γράψω εδώ όσο πιο απλά γίνεται.

Έζησα 5 όμορφα (τα ομορφότερα μου πιστεύω) χρόνια στην Πάτρα ως φοιτητής.  Όχι μόνο ήταν η πρώτη μου φορά που έζησα μόνος μου μακριά από την οικογένεια μου, αλλά είχα αυτή τη μοναδική ευκαιρία να κοινωνικοποιηθώ σε μια πόλη που όλοι γνωριζόμασταν με όλους και να σπουδάσω σε μια σχολή που λάτρεψα από την αρχή μέχρι το τέλος.

Αυτά που δεν γίνονται στην Αθήνα γίνονταν στην Πάτρα.  Το 2007 νομίζω ήταν που για πρώτη φορά μου είδα μία κοινή πορεία να περνάει από το μνημείο του δολοφονημένου Νίκου Τεμπονέρα.  Μέχρι και το ΚΚΕ κατέβηκε σε κοινή πορεία και από πίσω τους στο τέλος οι αναρχικοί.  Είναι καταπληκτικό.  Παρά τις πολιτικές αντιθέσεις όλοι γνωριζόμασταν πάνω κάτω.  Καθόμασταν στο Παράρτημα (τον ομορφότερο χώρο κοινωνικοποίησης), στην πλατεία Όλγας, στην Γεροκωστοπούλου και μιλούσαμε.  Μέχρι το 2008 που έφυγα δεν είδα ποτέ μου ΜΑΤ σε πορεία.

Αν κατέβει κάποιος στην Πάτρα σήμερα θα δει ΜΑΤ, θα δει ξύλο, θα δει μίσος.  Μίσος.  Τι άλλαξε;  Εμφανίστηκαν οι τύποι της Χρυσής Αυγή στην Πάτρα.  Αυτό έγινε.  Από τότε στις πορείες άρχισαν οι μάχες.  Όταν δολοφονήθηκε ο Αλέξανδρος το 2008 όλοι ήταν σε σοκ που είδαν στις πορείες στην Πάτρα που ήμασταν όλοι γνωστοί να έχουμε μάχες σώμα με σώμα.  Ποια ελπίδα πλασάρουν στον κόσμο αυτοί οι τύποι που το μόνο --το μόνο-- που προσφέρουν είναι μίσος.  Το Παράρτημα το κατέλαβε η εξουσία και έδιωξε τους πάντες από εκεί και στην πλατεία Όλγας εκεί που μάθαμε να σκεφτόμαστε, να ακούμε, και να μιλάμε επιχειρήθηκε συγκέντρωση Χρυσαυγιτών πριν λίγους μήνες για να σκεπαστεί η σκέψη από βουητά στρατιωτών μίσους.

Η Χρυσή Αυγή είναι το παρακράτος της εποχής μας.  Μακάρι να είχαμε όλοι την υπομονή να μιλάμε και να ακούμε.  Ίσως τότε να μην ήμασταν ένας λαός που αποδεχόμαστε τη νεοναζιστική ιδεολογία ανάμεσα μας.  Τούτο που έκαναν στην Πάτρα όμως δεν θα τους το συγχωρέσω ποτέ... Και το ότι πριν λίγο καιρό βγάλανε αυτοί οι άνθρωποι ένα βίντεο που ρίχνουν σκατά στον τάφο του Νίκου του Τεμπονέρα.  Δεν θα τους το συγχωρέσω ποτέ.  Είναι κρίμα γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν...

Τρίτη, Δεκεμβρίου 03, 2013

Για να θυμάμαι έναν όμορφο Δεκέμβρη!!!

Τρίτη, Νοεμβρίου 26, 2013

Δοκιμές Στην Κιθάρα Καλλιδρομίου 55



Έξω βρέχει και ο καφές έχει γεμίσει το δωμάτιο. Ανοίγω τα μάτια και βρίσκομαι έξω από την Καλλιδρομίου 55. Ακούω Άσιμο...
Αγαπώ, αγαπώ και γυρνάω σε μένα!
Κι όσα πέταξα τα ξαναμάζεψα.

Τετάρτη, Νοεμβρίου 20, 2013


Ερευνητής δεν ξέρω αν είμαι καλός, αλλά προσπαθώ τουλάχιστον να είμαι καλός άνθρωπος και αγαπητός (στην Αμερική αυτό είναι τρομερά δύσκολο θα έλεγα).  Πριν από δύο χρόνια δούλεψα σαν ερευνητής σε ερευνητικό κέντρο στη Γαλλία.  Σήμερα η γραμματέας του κέντρου μου έστειλε e-mail με την παραπάνω φωτογραφία (το πρώτο χιόνι φέτος), ότι τους έλειψα, και ότι πρέπει να ξαναγυρίσω.  Όταν λείπεις σε κάποιον, ξέρεις ότι τουλάχιστον είσαι αγαπητός.  Αυτό εμένα μου αρκεί!  Στη δική μου τη ζωή τι να την κάνω την καριέρα άμα χάσω τον εαυτό μου...  :-)

Τετάρτη, Νοεμβρίου 13, 2013

Ο Ρίτσος μέσα από τα μάτια του Νίκου Μπογιόπουλου: εδώ

Τρίτη, Νοεμβρίου 12, 2013

Σήμερα έπεσε το πρώτο χιόνι στη Βοστόνη.  Είχα πολύ καιρό να χαμογελάσω τόσο σε πρωινό ξύπνημα.  Για μένα το χιόνι κρύβει μέσα όλη τη μαγεία της ζωής.  Μεγάλωσα και σε χωριό που έπεφτε χιόνι μια φορά κάθε δέκα χρόνια και σαν τώρα θυμάμαι τα παιχνίδια στους δρόμους όταν κλείναν τα σχολεία, και το σκύλο μου που έμοιαζε τόσο βρώμικος όταν έτρεχε στο κατάλευκο χιόνι.  Περιμένω λοιπόν πως και πως να το στρώσει και να κλείσει η σχολή.  Να πάρω τους φίλους μου και να πάω σε εκείνη την καφετέρια που είναι και βιβλιοπωλείο και να κάτσω στο παράθυρο να βλέπω έξω τους άδειους από αμάξια δρόμους.  Να κάνουμε βόλτες και να προσπαθούμε με το συγκάτοικο να φτυαρίσουμε το πεζοδρόμιο μπροστά στο σπίτι.  Για μένα το χιόνι είναι το ομορφότερο δημιούργημα της φύσης και εύχομαι φέτος να το χαρούμε όσο δε γίνεται! 

Παρασκευή, Οκτωβρίου 25, 2013

Αν βρείτε λιγάκι χρόνο διαβάστε γιατί αυτά στο σχολείο δεν μας τα μαθαίνουν...
Ποιος είπε το «Όχι»; Ο Μεταξάς;… -- του Νίκου Μπογιόπουλου

Τετάρτη, Οκτωβρίου 16, 2013

Θέλω έτσι δίπλα στη θυμωμένη θάλασσα να σε έχω αγκαλιά, να σου διαβάζω ποίηση.  Να σου παίζω πιάνο με αναμμένα κεράκια, να χορεύουμε το πρώτο μας ταγκό.  Να κλαίω καθώς βλέπω για τελευταία φορά τα μάτια σου στο αεροδρόμιο.  Να σου στέλνω γράμματα πως σ' αγαπώ, να μην απαντάς.  Να είμαι μονάχος.  Να θυμάμαι όσο εσύ ξεχνάς.  Να ανασαίνω τον έρωτα που άφησες πίσω.  Να ανασαίνω.

"Το ξέρω πως καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα,
μονάχος στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησε με νάρθω μαζί σου." -- Ρίτσος

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 30, 2013

Την αγάπη δεν θέλω να τη δείχνω μονάχα.  Θέλω να τη μιλώ.  Θέλω να τη γράφω στα κρυφά παγκάκια του δρόμου και να τη χαράζω στα δέντρα των πάρκων.  Για να 'χω να θυμάμαι μετά, πως όταν μόνο τη δείχνεις την αγάπη, είναι ψεύτικη.  Σπάει, λερώνει, σε βάζει σε μπελάδες...

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 17, 2013

Στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, βρήκαν το πρόβλημα.  Μου είπαν ότι δεν έχω τη δυνατότητα να γράφω ωραία τις ιδέες μου στο χαρτί και ότι θα πατώσω στην Έκθεση.  Έκανα τόνους ορθογραφικών λαθών και το συντακτικό μου ήταν ένα χάλι μαύρο.  Πέρα από αυτό οι ιδέες μου και το πως τις εξέφραζα ήταν όλες λάθος (λάθος ιδέες, "άνθρωπε μου τι ξεφτίλα", που λέει και ο Θανάσης).  Αυτό μου έμαθαν ότι είμαι.  Μετά στις εισαγωγικές εξετάσεις δυστυχώς τα πήγα πολύ καλά και στην Έκθεση.  Μερικοί από αυτούς απορούσαν πως στο διάολο έγινε αυτό.  Απάντηση δεν πήραν.  Τα βράδια τα περνούσα γράφοντας ποιήματα, και ιστορίες, κρυφά σε ένα βιβλιαράκι, από το Λύκειο μέχρι και σήμερα.  Τι ωραίο που ήταν το γράψιμο και τι κακό που, όπως μου είπαν, δεν μπορούσα να γράψω.  Σήμερα έχω την ίδια εμπειρία.  Μου λένε πως δεν μπορώ να γράψω.  Δεν τους κατηγορώ.  Άλλωστε δεν μπορούμε ούτε όλοι να έχουμε την ιδιότητα να διαβάζουμε ούτε όλοι την ιδιότητα να γράφουμε.  Ποιος νοιάζεται;

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 14, 2013

Πάρτε και μια ψηφοφορία όπως γίνεται στην Βουλή...



Αυτόν τον μαλάκα που παίζει τον πρόεδρο, ποιο ΑΡΧΙΔΙ τον έχει ψηφίσει; Γαμώ τις κυβερνήσεις σας καθίκια.

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 13, 2013

Α ρε αρ-Πάχτα, γέμισε αρσενικό το νερό στο Νεοχώρι κι εσύ ακόμη...  Ξεφτίλα!

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 04, 2013

Ο Christopher παίρνει στο Skype μετά από ένα χρόνο: "Έλα ρε που είσαι;  Κάτσε να σου δείξω, είμαι πάνω σε αερόστατο."  Η σύνδεση χάνεται, αερόστατο δεν είδα.  Αν δείτε τον Christopher να πέφτει από ψηλά μη διστάσετε να τον χαιρετήσετε και να τον φιλέψετε κάτι...

Update:  Η βίντεο-κλήση δούλεψε και ήταν όντως πάνω σε αερόστατο!!!

Update 2: Φωτογραφία πειστήριο...


Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 02, 2013

Και κοιμάται ο καριόλης...

...δεν με νοιάζει τόσο ποιος το είπε όσο η ουσία.  Είναι αλήθεια κύριοι.  Τα τελευταία, ας πούμε, 15 χρόνια που θεωρώ ότι μπορώ να εκφέρω άποψη, η Ελλάδα σε όποιο μέρος κι αν έχω πάει έχει κι από έναν βλαχοδήμαρχο.   Εντάξει, εγώ δεν θα έλεγα ποτέ τη λέξη βλαχοδήμαρχος.  Θα τους έλεγα είτε "Όλα τα 'χαμε κι αρχίδια είχαμε" που έλεγε και ο Νικόλας είτε απατεώνες.  Διαλέχτε κόσμε.

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 01, 2013

31 Αυγούστου.  Νέο εξάμηνο στο πανεπιστήμιο.  Κοιτάζω έξω από το παράθυρο του γραφείου πλήθος 17-χρονων να μετακομίζουν στις εστίες, να κάνουν βόλτες, να ψάχνουν κτήρια.  Άλλοι με τους γονείς τους, άλλοι μόνοι.  Μετά σκέφτομαι ότι έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που ήμουν εγώ στη θέση τους.  10 ολόκληρα χρόνια.  Η μεγαλύτερη νοσταλγία του ανθρώπου είναι αυτή των παιδικών του χρόνων...  Σήμερα απλά νοσταλγώ.

Τετάρτη, Αυγούστου 28, 2013

Τι ζητάω ρε παιδιά; Μια δεύτερη ευκαιρία για την πρώτη εντύπωση!

Τετάρτη, Αυγούστου 21, 2013

Πως τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε;

Στο κόσμο μου, τούτο που ζω, νοσταλγώ κάτι που παλιά ονομάζαμε ανθρωπιά.  Με τα σημερινά δεδομένα ιδέα δεν έχω τι πα να πει ανθρωπιά, μα με τα δεδομένα τα παλιά, με αυτά που μεγάλωσα αγκαλιά πάει να πει ότι ενδιαφέρεσαι για τον δίπλα.  Όποιος κι αν είναι ο δίπλα.  Όταν λοιπόν διαπίστωσα ότι αυτή η μικροκαμωμένη Κινεζούλα του δίπλα γραφείου έχει να φανεί 3-4 μέρες, άρχισα να ρωτάω, να παίρνω τηλέφωνα, να στέλνω μηνύματα στον καθηγητή της.  Όλοι μου απαντούσαν σηκώνοντας τους ώμους.  Κανείς δεν ξέρει που είναι.  Και άντε πάλι πίσω στις οθόνες του υπολογιστή τους.  Ατάραχοι.  Μερικοί μέχρι που γελούσαν γιατί τους έπρηζα.  Σήμερα μετά από δέκα τόνους τηλεφωνημάτων ανακάλυψα πως η Κινεζούλα ήταν νοσοκομείο.  Υπάρχει κι ένας γαμημένος κόσμος έξω από τις οθόνες κρυστάλλου.  Με τι κουράγιο θα πάνε όλοι τούτοι και θα κοιμηθούν το βράδυ;  Νοσταλγώ τις μέρες που το σημαντικότερο πράγμα δεν ήταν η δουλειά μα ο άνθρωπος.  Εγώ ο τσόγλανος...

Η σκέψη πως μια μέρα θα λευτερωθούμε διαπαντός από τούτη τη "σκλαβιά", είναι μια φωτιά που σιγοκαίει μέσα μας.  Αναρωτιέμαι μονάχα αν θα 'μαστε τότε εδώ για να τη γλεντήσουμε όπως οφείλουμε!

Δευτέρα, Αυγούστου 19, 2013

Η πιο σάπια νεολαία...

... πριν μερικές μέρες κάπου διάβαζα μια είδηση ότι ένας πατέρα βγήκε με την κόρη του για καφέ και όταν η κόρη του πήγε στο περίπτερο αυτός την ακολούθησε, έβγαλε ένα όπλο, και την πυροβόλησε.  Μετά πήγε σπίτι του και προσπάθησε να αυτοκτονήσει.  Η είδηση ήταν αυτήν.  Τίποτα παραπάνω, τίποτα παρακάτω.  Η παράνοια ξεκινά εκεί.  Δεκάδες σχόλια νεολαίων κάτω από την είδηση άρχισαν να βρίζουν την κόρη: "την πουτάνα που πηδιόταν από εδώ κι από εκεί, που πήγαινε με Πακιστανούς, κτλ".  Πρώτα από όλα από πότε απαγορεύτηκε να κάνεις έρωτα με όποιον γουστάρεις, όποτε γουστάρεις, και όπως γουστάρεις;  Πέρα από αυτό, μιλάμε για ένα δολοφονικό γεγονός.  Ποιος έχει δικαίωμα να αφαιρέσει τη ζωή οποιουδήποτε;  Κανείς.  Κανείς, ποτέ, και για κανέναν λόγο.  Αλλιώς παύεις να είσαι άνθρωπος.  Μετατρέπεσαι σε κάτι άλλο.  Κι αφού μπούχτισα να βλέπω την περήφανη νεολαία μας να γράφει τέτοιου είδους σχόλια κάτω από την είδηση και έχοντας φρίξει από την μαλακία που τους δέρνει έκλεισα το λινκ.  Σήμερα, αποκαλύφθηκε ότι ο πατέρας της κοπελίτσας την πυροβόλησε γιατί ήθελε να εκδικηθεί τη γυναίκα του που τον παράτησε.  Ό,τι να 'ναι Μπάνε.  Κοίταξα πάλι τα σχόλια από κάτω.   Τώρα ο πατέρας είναι το "τέρας" (που δηλαδή ήταν από την αρχή της ιστορίας ούτως η άλλως) και η κοπελίτσα από "πουτάνα" έγινε καημένη (που ούτως ή άλλως ήταν από την αρχή της ιστορίας).

Θέλω να πω ότι άρχισε να μπαίνει στον εγκέφαλο των νέων μια βλαμμένη σκέψη, τύπου χρυσαυγίτικης μαλακίας.  Και όχι μόνο των νέων (βλέπε κάτι ηλίθια σχόλια του τύπου: "καλά να πάθει ο τζαμπατζής", από κάτι τύπισσες που νομίζουν ότι ανήκουν στους διανοούμενους της Ελλάδας).  Ποιος φταίει για αυτό δεν γνωρίζω.  Μια υπόθεση είναι ότι φταίει η μαλακία που μας δέρνει...

Παρασκευή, Αυγούστου 16, 2013

Λοιπόν το βιντεάκι αυτό (κλικ) με έκανε και γέλασα πολύ σήμερα.  Περί το 2007-2008 στην Πάτρα όταν με τσάτιζαν που πείραζαν το αμάξι μου, ο Christopher με τον vasili® πείραζουν το αμάξι ενώ με περιμένουν να κατέβω.

Πέμπτη, Αυγούστου 15, 2013

Έρχονται που και που μέρες ηρεμίας και γαλήνης.  Το ουσιαστικό, κύριε μου, είναι να ξεκολλήσει το μυαλό μας από εμμονές.  Για τα πάντα.  Εμμονές για την πολιτική, για την αγάπη, για τους φίλους.  Είμαστε άνθρωποι και κολλάει το μυαλό μας σε περίεργα πράγματα.  Ανοιχτά μάτια και αυτιά.  Ε και που και που λίγο σπρώξιμο από κανένα φίλο δεν είναι κακό...

par...alogos δύο εις την πεντηκοστή χαρούμενος σήμερα! :-)

Τετάρτη, Αυγούστου 14, 2013

Στον κόσμο τούτο, πιο πολύ με ενοχλεί που δεν ελέγχουμε, τις νύχτες, τα όνειρά μας.  Εμμονές του μυαλού μας που σε κάνουν να ξυπνάς από τα χαράματα.

Τρίτη, Αυγούστου 13, 2013

Οι ξεφτίλες

Τούτο δω είναι η παραλία με όνομα Φανάρι στο χωριό μου στην Επανομή, όπως τραβήχτηκε από τον φίλο μου τον Γιώργο εν ώρα πτήσης...


Αυτή είναι χθεσινή φωτογραφία από το Φανάρι...


Αυτούς τους ανθρώπους, τον κάθε έναν που πέταξε έστω και το παραμικρό εκεί τους βάζεις στον ανθρώπινο είδος.  Για σκέψου... Σημειωτέον ότι το μέρος εκεί είναι επίσης βιότοπος.  Από τους μεγαλύτερους στην Ελλάδα, τον οποίο τα τζιπάκια έχουν κατακρεουργήσει...  Καριόλιδες...

Ξεφτίλες!

Δευτέρα, Αυγούστου 12, 2013

Ψυχική παλιννόστηση αποζητώ, ένα βιβλίο φτιαγμένο από παλιό χαρτί, και μια στιλπνή επιφάνεια του εαυτού μου να ακουμπήσω τις έγνοιες μου.

Παρασκευή, Αυγούστου 09, 2013

Η μόνη μεγάλη νοσταλγία που ο άνθρωπος έχει είναι η νοσταλγία των παιδικών του χρόνων...

Με το όπλο στον κρόταφο να 'σαι σίγουρος ανθρωπάκο μου πως ούτε λεύτερη ήταν η ζωή σου, ούτε ευτυχισμένη.

Τρίτη, Αυγούστου 06, 2013

Χάνομαι, περπατάω, τριγυρνάω, βαδίζω, σκέφτομαι, κυρίως σκέφτομαι, πλαγιάζω, μπρούμυτα , ανάσκελα, κάθομαι στην καρέκλα, κάτω στο έδαφος, πίνω νερό από το μπουκάλι, πίνω μπύρες, βότκα, ουίσκι, τσίπουρο, πηδάω γκόμενες, πονάω, κλαίω, γελάω, ανασηκώνομαι, ξερνάω τα σωθικά μου, ξερνάω συνειδήσεις, ξερνάω μνήμες, χάνομαι, χάνομαι στις σκέψεις μου, για τους μαλάκες, και τις καριόλες, τις αγαπημένες μου, τους έρωτες, τα πάθη μου, τους πόθους, και τις ξύλινες λέξεις μου, τα ποιήματα που έσχισα, τα άλλα που έδωσα τριγύρω, να τα φτύσω θέλω, να χαθώ, να έρθω πάλι, να χάνομαι.

Παρασκευή, Αυγούστου 02, 2013

Κοίτα να δεις που κάθομαι πάλι απέναντι στις σκέψεις μου.  Με βασανίζουν πάλι.  "Δεν κάνει η ιεραρχία για τους αναρχικούς" που έλεγε και ο Νικόλας.  Τούτη δω η φράση κομμάτια σε κάνει...

Παρασκευή, Ιουλίου 26, 2013

Μ. Αναγνωστάκης


Τι διαμάντι είναι αυτό που ανακάλυψα...

Πέμπτη, Ιουλίου 25, 2013

Του το κρατάω αυτού του κόσμου που δε μου ανήκει ο εαυτός μου.


Στην Μακρόνησο, για να σπάσουν το ηθικό των πολιτικών κρατουμένων τους βάζαν να κάνουν ανούσια πράγματα.  Για παράδειγμα να κουβαλάν τεράστιες πέτρες από την μια μεριά του νησιού στην άλλη και πίσω.  Πάει να πει πως όταν κάνεις κάτι ανούσιο (προσωπικά ή μη) στη ζωή σου, τότε κάποτε θα σπάσεις... Πρέπει να σου ανήκει ο εαυτός σου.

Σάββατο, Ιουλίου 20, 2013

"Ἄχ, ποὖσαι νιότη, ποὔδειχνες πῶς θὰ γινόμουν ἄλλος!" -- Βάρναλης

Τρίτη, Ιουλίου 16, 2013



"Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους." -- Μ. Αναγνωστάκης

Δε δίνω χρόνο στη ζωή μου, μα τα πρωινά μου αρέσει να παίρνω το βιβλίο μου και να χάνομαι στις λέξεις του, κάπου εκεί στην καφετέρια της οδού Γκέινσμπόροου. Και σήμερα διάβασα ότι "Κι αυτοί γυρίζουν πίσω μια μέρα χωρίς στο μυαλό μια ρυτίδα", κι εγώ θέλω να είναι γεμάτο το μυαλό μου ρυτίδες όταν γυρίσω πίσω...

Τρίτη, Ιουλίου 02, 2013

...

Όλη μέρα εδώ
Γεμίζω αδειάζω τασάκια
Γεμίζω αδειάζω κουράγιο
Γεμίζω αδειάζω έρωτα
Τίποτα δεν πρέπει να γεμίζει
Πάνω από τα όριά του
Διαφορετικά ξεχειλίζει
Λερώνει
Σε βάζει σε μπελάδες

Γ. Αγγελάκας

Σάββατο, Ιουνίου 29, 2013

3.

Είναι νόστος, και όχι νοσταλγία
τούτο το περίεργο συναίσθημα,
γεμάτο τύψεις και ενοχές,
που νιώθω μέσα κατάβαθα μου.
Τώρα που πια το σπίτι μου
δεν είναι υλική αποβάθρα,
μα μια ιδέα περιπλανόμενη μονάχα,
είναι άραγε ο ουρανός στέρεος,
η ο κόσμος μας Ομηρικός;

Κυριακή, Ιουνίου 23, 2013

Και του χρόνου...

...αναρωτιέμαι αν άλλος λαός έχει τέτοια όμορφη ευχή! Σήμερα τ' Άι Γιάννη πηδάνε τις φωτιές.  Μου 'λειψε.  Και του χρόνου να είμαστε γεροί!

Σάββατο, Ιουνίου 22, 2013

2.



Κοιτάω τον εαυτό μου προσεχτικά στον καθρέφτη.  Μια πλησιάζω κοντά, μια απομακρύνομαι.  Κοιτάω τα κόκκινα μου μάτια.  Πάντα κόκκινα.  Δεν θα φύγει ποτέ αυτή η κούραση από μέσα τους.  Άρχισα να χάνω και τα μαλλιά μου.  Θα γίνει κι αυτό αργά ή γρήγορα.  Και τα μούσια γέμισαν άσπρες τρίχες.  Αυτό κι αν δεν γίνει.  Είναι Σάββατο πρωί.  Τούτο το κουρασμένο μου μυαλό τρέχει σε παραλίες που δεν θα δει ποτέ του.  Κάτι μου έλειψε.  Κάτι που ξέρω ότι θα το μετανιώνω.  Να, που δεν έχω δει την ανατολή του ήλιου από μια παραλία εδώ και χρόνια.  Μονάχα αυτό.  Γιατί εκεί ο καθρέφτης της θάλασσας είναι αλλιώτικος.  Σε κάνει να ζεις.

Τετάρτη, Ιουνίου 19, 2013

1.


Κάθομαι πίσω από μια διαφανή κουρτίνα και κοιτάω το βρεγμένο δρόμο της οδού Πάρκτον.  Η γάτα έχει ξαπλώσει στα πόδια μου και χαζεύει τα λυμένα κορδόνια του αριστερού μου παπουτσιού.  Κάπου πίσω μου ένα σκονισμένο πιάνο, μια κιθάρα παλιά πάνω στην κουνιστή πολυθρόνα και ένας καφέ καναπές.  Σκιές στους δρόμους δείχνουν πως πια η καταιγίδα έχει περάσει και το σπίτι θα σταματήσει να τρίζει.  Τα παλιά σανίδια που το στηρίζουν δεν αντέχουν άλλο από βροχή φέτος.  Η γάτα φεύγει απογοητευμένη στην κουζίνα.  Θα παίξει πάλι με άψυχα αντικείμενα.  Ένα ψεύτικο ποντίκι, μια πάνινη παντόφλα.  Κοίτα τα φύλλα των δέντρων πόσο νωχελικά κουνιούνται.  Σαν εμάς.  Σαν εμένα.  Μετέωρα στην μοίρα τους να γίνουν ένα με το χώμα στο δρόμο.  Απείθαρχα που νομίζεις πως δεν θέλουν ποτέ να φτάσουν τον προορισμό τους καθώς στριφογυρίζουν στον αέρα πέφτοντας.

Τρίτη, Ιουνίου 18, 2013

η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει


Ποιος σκάει ο κόσμος κι αν χαλάει
αυτή η βρωμοάνοιξη σαν σβούρα με γυρνάει 
κι η καρδιά μου σα σαράβαλο σε κατηφόρα πάει

Άντε ας πάει ψηλά ετούτη η ζήση 
μοσχοβολάει η ανάσα της μπαρούτι και χασίσι
κι η καρδιά μου σα σαράβαλο που ορμά να τη φιλήσει

Ποιος κλαίει μέσα μου και μου λέει
ξύπνα δεν είναι όνειρο το χιόνι που μας καίει 
η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει

Ποιος σκάει ο κόσμος που το πάει
αυτή η βρωμοάνοιξη με σκίζει με μεθάει 
κι η καρδιά μου σα σαράβαλο στ'αστέρια ξεφυσάει

Πού θα πάει, πού θα πάει τούτη η ρόδα που κολλάει
κι όλο στην αρχή γυρνάει
πού θα πάει θα ξεκολλήσει
κι ο κόσμος σα σαράβαλο γι'αλλού θα ροβολήσει

Πού θα πάει, πού θα πάει τούτη η νύχτα που κρατάει
και δε λέει να τελειώσει
πού θα πάει θα ξημερώσει
κι η καρδιά μου σα σαράβαλο όλους σας θ'ανταμώσει

Ποίηση - Γιάννης Αγγελάκας

Κυριακή, Ιουνίου 16, 2013

ΕΡΤ

Περιμένω υπομονετικά να διαμορφώσω μιαν άποψη.  Είμαστε όλοι τόσο μπερδεμένοι. Γεννήθηκα στα μέσα της δεκαετίας του `80.  Μεγάλωσα βλέποντας το Μαγικό Κουτί, τη Φρουτοπία, και το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι.  Πιο πολύ τον Αργοναύτη, και το Καπλάνι της Βιτρίνας.  Ξυπνούσα από το πρωί μονάχα για να προλάβω τούτα τα παιδικά.

Μετά μεγάλωσα λιγάκι.  Τα ιδιωτικά κανάλια μεγάλωσαν επίσης.  Μπήκαν σκληρά στο παιχνίδι.  Έριξαν χρήματα πολλά.  Τα περισσότερα ακόμα τα χρωστάνε και η ΕΡΤ μίκρυνε.  Σε όλες τις διαστάσεις.  Χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τις κυβερνήσεις.  Μερικοί πλούτισαν εκεί μέσα.  Φάγανε.  Φάγανε πολύ.  Αλλά ακόμα κι έτσι τουλάχιστον σε ένα μεγάλο ποσοστό δεν γίνανε σαχλαμάρες.

Αν καθόμουν μπροστά από τηλεόραση (που το έχω κόψει κατά μεγάλο βαθμό τα τελευταία χρόνια) θα έβλεπα Στα Άκρα, Ανιχνεύσεις (ΕΡΤ3), Συναντήσεις (Λ. Παπαδόπουλο), Στην Υγειά μας, Το Αλάτι της Γης.  Θα έβλεπα και από τα ιδιωτικά, μη λέμε βλακείες.  Όταν κάθεσαι μπροστά στο χαζοκούτι, από όλα μπορεί να κάτσεις να δεις.  Μα αυτό που λέω είναι πως αν υπήρχε μια σπίθα ποιότητας μάλλον αυτό θα ερχόταν μέσω της ΕΡΤ.

Δεν πιστεύω ότι χάθηκαν χρήματα στην ΕΡΤ.  Πιστεύω ότι φαγώθηκαν.  Όπως φαγώθηκαν χρήματα σε δημόσια μονοπώλια όπως του νερού και του ρεύματος.  Και θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι η μόνη λύση είναι η ιδιωτικοποιήση.  Βρείτε μου ποιοι τα φάγανε, ποιοι παίρνανε τα μπόνους, ποιοι μπήκαν εκεί μέσα με μέσο και φέρτε τους μπροστά στη δικαιοσύνη.  Και να πληρώσουν.  Τότε μονάχα θα πιστέψω σε αυτό που φωνάζουν τόσο πολύ στις μέρες μας ως: εξυγίανση. Όχι με μαύρες οθόνες, με πολιτικά κόλπα της πούτσας, με ξεπούλημα της περιουσίας του λαού.

Τα δώσαμε όλα και δεν μας ανήκει τίποτα.  Ξεφτυλιστήκαμε και ξεφτυλιζόμαστε καθημερινά για να καταλήξουμε σε μαύρες οθόνες παντού.  Εμείς πληρώναμε και άλλοι τα τρώγανε.  Λίγοι και καλοί.  Τούτους ο κόσμος και οι εργαζόμενοι σε κάθε τομέα πρέπει να τους ρίξουν εκεί που ανήκουν.

Πέμπτη, Ιουνίου 13, 2013

Στο σπίτι κάθεσαι στα σκοτεινά, σαν τις γυναίκες του Γκυστάβ Κουρμπέ, μελαγχολικά.  Σκέφτεσαι τι;

Κυριακή, Ιουνίου 02, 2013

Αμαλία Καλυβίνου

1 Ιουνίου. Δεν ξεχνώ την δολοφονημένη από το Ε.Σ.Υ. Αμαλία Καλυβίνου: Εξ αιτίας σου "γιατρέ μου"...

Σάββατο, Ιουνίου 01, 2013

Η πλατεία Ταξίμ, θα γίνει ακόμη μια σύγχρονη Τιενανμέν...

Πέμπτη, Μαΐου 30, 2013

Ιερισσός


Είχα την τύχη να βρίσκομαι κι εγώ στην Ιερισσό στις 25 Ιούνη ενάντια μιας εξόρυξης της ντροπής.  Όταν τους τελειώνει ο διάλογος και μόνο με ΜΑΤ και ξύλο μπορούν να δώσουν εξηγήσεις, εμείς τραγουδάμε.   Όσες κι αν χτίζουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει ο νους μας είναι αληταριό που όλο θα δραπετεύει.  Ένα μπράβο σε όσους τραγούδησαν πάνω και κάτω από τη σκηνή!  Η συναυλία είναι όλη παρακάτω...


Πέμπτη, Μαΐου 23, 2013

Φτάνω χαράματα το πρωί με την πρώτη πτήση στη Θεσσαλονίκη.  Το χώμα υγρό από την υγρασία και ο ήλιος ίσα ίσα που φαίνεται να βγαίνει ανάμεσα σε μερικά λευκά σύννεφα.  Κάθομαι στα γόνατα και ακουμπάω το χώμα με τα χέρια μου.  Είμαι πάλι πίσω στο τόπο που μεγάλωσα.  Η μάνα μου με βλέπει από μακριά και με υποδέχεται με αγκαλιές.  Τα ίδια και ο πατέρας μου λίγη ώρα αργότερα.  Καθώς ο ήλιος μεγαλώνει κι εμείς φτάνουμε στο πατρικό μου, η ζέστη γίνεται ολοένα και πιο αφόρητη.  Το σώμα μου ιδρώνει κι εγώ νιώθω όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου να περνάνε από πάνω μου.  Μεγάλωσα, κι ας λένε πως το πρόσωπό μου μοιάζει μικρού παιδιού.  Εγώ το 'κανα να μοιάζει έτσι.  Θέλω να μπω ολόκληρος σε αγκαλιές και σε φιλιά.  Σε λίγες μέρες φεύγω πάλι.  Εκεί που το χώμα να δεν μου θυμίζει τίποτα παρά πόδια ξυπόλητα και ματωμένες παλάμες.  Ας είναι.  Όσο το πρόσωπό μου μοιάζει μικρού παιδιού δεν φοβάμαι κι ας φεύγουν οι μέρες τροχάδην.  Ας είναι...

Τετάρτη, Μαΐου 22, 2013

Ένα

Η ζωή, μου έδωσε μια κατάρα.
Είναι αυτή η κατάρα όμως που με κάνει να ζω.
Η κατάρα να βλέπω και να είμαι εκεί.

Είχαμε μαζευτεί πολλοί εκείνη την μέρα.  Στην αίθουσα δεν χωρούσαμε και είχαμε μείνει απ` έξω να φωνάζουμε συνθήματα ειρήνης.  Απέναντι μας ήταν αυτοί.  Το ποιοι ήταν αυτοί ήταν γνωστό σε όλους.  Κρατούσαν λοστούς και μας κοιτούσαν απειλητικά και μας έβριζαν συνεχώς.  Μεταξύ μας μερικοί αστυνομικοί "αδιάφοροι".  Ο Γρηγόρης τελείωσε την ομιλία του και βγήκε έξω.  Προσπαθήσαμε να κάνουμε αλυσίδες όσοι ήμασταν έξω για να τον προφυλάξουμε, όμως δεν άντεχε.  Βγήκε μπροστά και φώναξε στους αστυνομικούς.  Ζήτησε δημοκρατία ("μα δεν βλέπετε τι γίνεται", είχε φωνάξει) και τότε ήρθε το τρίκυκλο.  Ένας λοστός βρέθηκε στο κεφάλι του.  Ο Γρηγόρης πέθανε.  Ήμουν κι εγώ εκεί.  Αλλά δεν μίλησα.  Είδα κάτι που "ξέχασα" σε λίγες μέρες.  Κάτι που δεν συνέβη ποτέ.
Μέρες μετά οργανώθηκε μια πορεία.  Και έτρεξα.  Σε αυτά ήμουν πρώτος.  Ήμασταν όλοι εκεί.  Εγώ, ο Σωτήρης, ο Κώστας...  Φωνάζαμε και τότε ακούστηκαν πυροβολισμοί.  Ναι είχαν ακουστεί.  Το θυμάμαι.  Ο Σωτήρης έπεσε κάτω αιμόφυρτος.  Τον πυροβόλησαν.  Ή όχι;  Δεν θυμάμαι.  Μα δεν άκουσα πυροβολισμό...  Σκόνταψε;  Το πιθανότερο.  Αυτό είπα, φίλε Σωτήρη...
Όμως εγώ συνέχισα.  Και βρέθηκα στην Πάτρα.  Με φίλους πολλούς.  Καθηγητής σε Λύκειο ήμουν.  Εκείνη την μέρα το είχαμε κλείσει το σχολείο.  Κατάληψη.  Μέσα στους αγώνες.  Και τρέξαμε μια νύχτα.  Στα στενά.  Εκεί μπρος μου βρήκανε τον Νίκο.  Τον φίλο μου τον Νίκο.  Με ένα λοστό τον χτυπήσανε.  "Το θυμάσαι;", με ρωτήσανε.  "Ναι ρε παιδιά", τους είπα.  "Μήπως σκόνταψε κι έπεσε", μου είπαν;  " Όχι ρε παιδιά", το θυμάμαι.  "Μήπως δεν συνέβη" με ρωτήσανε;

Σηκώθηκα όρθιος. έβαλα τα κλάματα.  Οι σπαραγμοί μου ακούστηκαν σε όλη την πόλη.  Και φώναξα.  Δεν μπορούσα να τα κρατώ μέσα μου.
"Τον σκότωσαν ρε παιδιά.  Ήμουν μπροστά.  Δολοφόνησαν τον Νίκο.  Δολοφόνησαν τον Σωτήρη.  Δολοφόνησαν τον Γρηγόρη.  Ήμουν μπροστά σας λέω.  Το θυμάμαι και θα το θυμάμαι... και τότε το θυμόμουν... άλλά..."
Εκείνη την μέρα έκλαψα.  Έκλαψα γιατί επιτέλους θυμήθηκα.  Γιατί επιτέλους παραδέχτηκα.  Γιατί επιτέλους τίμησα.  Γιατί έχασα τον φόβο.


Μάης 2007

-ο-

Στις 22 Μαΐου 1963 δολοφόνησαν τον Γρηγόρη Λαμπράκη.
Στις 21 Ιουλίου 1965 δολοφόνησαν τον Σωτήρη Πέτρουλα
και στις 8 Ιανουαρίου 1991 τον Νίκο Τεμπονέρα.
Αφιερωμένο σε αυτούς που "όρισαν να φυλάγουν Θερμοπύλες"

Παρασκευή, Απριλίου 19, 2013

Αθήνα.  Κάπου εκεί στα τέλη του Γενάρη με ένα τρένο μονάχο να πηγαίνει.  Σύνταγμα.  Μοναστηράκι.  Που να πάω;  Εκεί που μ' έμαθαν θα πάω.  Εξάρχεια. Ποδήλατο.  Για να πω πάλι ψέματα στη σερβιτόρα.  Τάχα την έχω δει.  Μας κερνάει σφηνάκια.  Σε ξένη πόλη το αλκοόλ δεν πίνεται.  Γιατί έχει χάσει την έννοια της παρέας.  Έχει χάσει και την έννοια της μοναξιάς.  Αλκοόλ δίχως παρέα ή μοναξιά δεν υπάρχει.  Αναρωτιέμαι αν τα καφενεδάκια που πηγαίνατε υπάρχουν.  Τα δικά μου στέκια όχι.  Κλείσανε από καιρό.  Περπατάω πάλι στα δάχτυλα.  Μυρίζω ουσίες.  Στ' αυτιά μου βουή.  Ακούς;  Ακούς;  Πάλι μάτωσε τούτη η πόλη και δεν την αντέχω.  Φεύγω.  Βλέπεις;  Φεύγω.  Το δίχως άλλο.

Τετάρτη, Απριλίου 17, 2013

Για να τ' ακούμε με κάθε πρωινό ξύπνημα


Η ζωή μας μια φορά μάς δίνεται. Άπαξ, που λένε. Σαν μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον, μ'αυτήν την αυτόνομη μορφή της, δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξουμε ποτέ. Και μεις τί την κάνουμε, ρε; Αντί να τη ζήσουμε; Τί την κάνουμε; Την σέρνουμε από δω και από κει δολοφονώντας την...\

Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις.

Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις;

Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος.

Πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα;

Έτσι, μ' αυτήν την κωλο-εφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες μας, σα να είναι βάρος. Και μας είναι βάρος. Γιατί δε ζούμε... κατάλαβες;

Όλο κοιτάμε το ρολόι! Να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ'την αρχή.

Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν "αξίες", σαν "ανάγκες", σαν "ηθική", σαν "πολιτισμό".

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών.

Αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και το διπλανό μας...

Όλα, όλα Σαλονικιέ, τ' αφήσαμε, γι' αυτό το αύριο, που δεν θα 'ρθει ποτέ...

Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως:

Πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για μας.

Όμως, τ' αφήσαμε για αύριο.

Για να πάμε πού ρε Σαλονικιέ; Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος, και δεν πάμε πουθενά αλλού παρά στο θάνατο.

Και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό, γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα απ' τη ζωή μας, χαιρόμαστε!

Ξέρεις γιατί; Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας.

Την καταντήσαμε έναν καθημερινό -χωρίς καμιά ελπίδα ανάστασης- θάνατο!

Διότι, αυτός είναι θάνατος!

Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμείνουμε εμείς, δεν είναι θάνατος. Είναι μετάβαση.

Είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές, στις οποίες, αν εδώ σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δεν δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί, θα δώσεις χάρη κι ομορφιά, όπως η Μαρία, που φούνταρε προχτές από την ταράτσα για να μην πεθάνει...

Ήρθανε να την πάρουνε, και η Μαρία, είπε το "όχι", με τον πιο αμετάκλητο τρόπο.

Πήγαμε στην κηδεία της. Και τι άκουσα τον παπά να λέει;

"Χοῦς εἶ, καὶ εἰς χοῦν ἀπελεύσει"...

Και τότε κατάλαβα, πως η Μαρία σώθηκε.

Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέδες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια...

Τρίτη, Απριλίου 16, 2013

Βοστονούλα

Έρημη η Βοστόνη σήμερα.  Λίγος κόσμος έξω.  Πρώτη φορά στο μετρό έχει μονάχα 3 άτομα.  Δύο άτομα κατεβαίνουμε στο πανεπιστήμιο.  Η μέρα ηλιόλουστη μετά από πολύ καιρό χιόνι και κρύου και όμως το πανεπιστήμιο είναι άδειο.  Εντελώς.  Μάλλον φόβος.  Κρίμα γιατί σε αυτήν την πόλη λόγω των πανεπιστημίων οι περισσότεροι είμαστε φοιτητές από άλλες χώρες.  Ζούμε ειρηνικά και χαρούμενα.  Και τώρα φόβος και λύπη.  Διαβάζω τα μηνύματα στο κινητό μου.  Από την φίλη μας που ήταν εκεί στη γραμμή τερματισμού.  Μετά από μία ώρα τελικά μου απάντησε...

"Θεέ μου, είμαι στο νοσοκομείο και πηγαίνω πίσω σπίτι.  Θεέ μου, το κινητό μόνο μηνύματα στέλνει.  Προσπαθώ να πάω σπίτι.  Είμαι καλά.  Ήμουν μόλις εκεί.  Είδα ανθρώπους να χάνουν τα πόδια τους."

"Δεν ξέρω τι έγινε ακριβώς.  Ήταν μια πολύ δυνατή φωτιά και λευκός καπνός.  Κάτι έξυσε το πόδι μου.  Είμαι καλά."

"Θεέ μου.  Φτάνω σπίτι.  Είμαι φοβισμένη.  Δεν το πιστεύω αυτό που έγινε.  Έχω φρικάρει, αίμα παντού."

Ο φίλος της δίπλα έχασε το πόδι του...

Δευτέρα, Απριλίου 15, 2013

Βοστόνη Μαραθώνιος

Έφτασα στον μαραθώνιο γύρω στις 11:30 με 12 το πρωί.  Έκανα μια γύρα.  Τερμάτιζαν οι αθλητές με τις αναπηρικές καρέκλες.  Πηγαίνω κάθε χρόνο.  Εκεί κοντά στη γραμμή τερματισμού.  Φέτος όλοι είχαν δουλειά.  Πήγα για λίγο και έφυγα.  Μετά από λίγες ώρες πανικός.  Ελικόπτερα, περιπολικά, ασθενοφόρα.  2 εκρήξεις.  Προς το παρόν 2 νεκροί.  Είναι αλλιώς όταν τα βλέπεις στην τηλεόραση, αλλιώς όταν ήσουν εκεί λίγες ώρες πριν.  Μαζί με δεκάδες παιδάκια.  Τώρα μαθαίνω από τα νέα ότι υπάρχουν νεκροί και τραυματίες που έχασαν τα άκρα τους...  Μια φίλη μου ήταν στην γραμμή τερματισμού.  Ο διπλανός της (φίλος της) εχασε το πόδι του από την έκρηξη...

Κάπως έτσι χάθηκε ο ανθρωπισμός από μερικούς ανθρώπους.

Παρασκευή, Μαρτίου 29, 2013

Είναι Παρασκευή, 29 Μάρτη.  Όσο ζω, πραγματικά μαθαίνω.  Άλλες φορές πάλι όχι.  Ξύλο απελέκητο.   Μείναν τα λόγια να είναι ποιητικά, μια νοσταλγία για αυτά που αφήσαμε να ξεθωριάσουν, μια προσμονή άπειρης ελπίδας μέσα στη ραστώνη της ψυχής μας.  Πότε κλάματα και πότε γέλια τρανταχτά.  Μια μπύρα κρύα και δυο χτυπήματα ελαφρά στην πλάτη.  Αυτό είναι.  Εσύ που μπορεί να διαβάζεις τούτες τις αράδες.  Να ξέρεις σ' αγάπησα και σένα.  Μια λίστα ανθρώπων χωρίς νούμερα μπροστά.  Ατάκτως κατανεμημένα.

Τετάρτη, Μαρτίου 27, 2013

Είναι Τετάρτη, 27 Μάρτη.  Όλη τη νύχτα στον ύπνο μου κάπνιζα ασταμάτητα.  Το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, την μια άνοιξη μετά την άλλη.  Έσβηνα το ένα και άναβα το άλλο.  Έκανα σχήματα με τον καπνό.  Τεράστια σύννεφα πάνω από το κεφάλι μου.  Ξύπνησα με ένα κεφάλι γεμάτο χώμα και ανάμνηση.  Ποτέ δε σταματά.  Ποτέ δε σταματά αυτός ο ρημάδης ο χρόνος...

Τρίτη, Μαρτίου 26, 2013

Είναι Τρίτη, 26 Μάρτη.  ...και σου το πα χίλιες φορές ρε μάνα, μη βάζεις σεμεδάκια παντού!

φωτό από το σημερινό μας γεύμα

Είναι Τρίτη, 26 Μάρτη.  Το 10.  Τούτη η σειρά!  Αχ να ήμουνα για μια στιγμή σε κείνα τα χρόνια φερμένος.  Μια γειτονιά αναμνήσεις.  Σαν τη δική μου.  Κρυφτό, μπάλα στο δρόμο, και βόλτες με το ποδήλατο.  Παιδικοί έρωτες, και ο συγχωρεμένος ο κυρ Νίκος να μας τρυπάει την μπάλα γιατί του σπάγαμε τις τριανταφυλλιές.  "Πηγαίνετε πιο πέρα να παίξετε, μου σπάτε τα λουλούδια.".  Δίκιο είχε, μα πιο πέρα δεν μπορούμε να παίξουμε μπάλα, γιατί ο δρόμος γίνεται ανηφόρα και τέλος πάντων εδώ είναι η γειτονιά μας.  "Πηγαίνετε πιο πέρα να παίξετε, διαβάζει για Πανελλήνιες ο άλλος." φώναζε η μάνα μου για τον αδερφό μου (που μεταξύ μας είχε το χειρότερο δωμάτιο σε όλη τη Γη).  Μα πιο πέρα είναι άλλη γειτονιά.  Τα βράδια ο καθένας σπίτι του, φαγητό, τηλεόραση, διάβασμα.  Έτσι περνούσαν τα καλοκαίρια μας.  Σαν το 10.

Δευτέρα, Μαρτίου 25, 2013

Είναι Δευτέρα, 25 Μάρτη.  Σβήνω κι ανάβω τσιγάρα.  Πίνω ποτά αλκοολούχα και τίποτα δε με φτάνει πια.  Τη ζωή από τα κέρατα να πιάσω θέλω.  Κι ας γεννήθηκα στα κέρατα του ταύρου.  Αλαλαγμοί, γέλια και τα λοιπά.  Ένα τοπίο ξένο.  Δικό μου πια.  Άρρωστο, ευάλωτο.  Να σου θυμίζει τα ξένα σοκάκια.  Ακόμα ένα τέτοιο δρομάκι να πάρω και άλλο τίποτα δεν θέλω.  Γεμάτο από όσα λείπουν.


* Ευχαριστώ τον Vasilis® για την online συζήτηση περί της έκφρασης "στα κέρατα του ταύρου" που ήταν παραπάνω από ενδιαφέρουσα και κατατοπιστική.

Σάββατο, Μαρτίου 23, 2013

Είναι Σάββατο, 23 Μάρτη.  Η Κύπρος είπε όχι στα αρχικά για να πει ναι σε όλα στα επόμενα;  Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε...

Τρίτη, Μαρτίου 19, 2013

Είναι Τρίτη, 19 Μάρτη.  Χιονίζει.  Έκλεισε και η σχολή.  Τελευταία χιόνια του χειμώνα μας.  Να έχουμε να θυμόμαστε τούτες τις παράξενες μέρες.  Και τώρα που το θυμήθηκα, αναρωτιέμαι αν ποτέ εννοούσες τούτα τα λόγια που 'λεγες, εκείνο τον χιονισμένο Γενάρη που βρεθήκαμε.  Είναι φορές που μερικά λόγια δεν είναι τόσο σημαντικά όσο νομίζαμε τότε...

Σάββατο, Μαρτίου 16, 2013

Είναι Σάββατο, 16 Μάρτη.  Μια κρυφή ελπίδα κάτω από το δέρμα μου, ένα χαμόγελο, και τρέχω ακόμα, παιδί μικρό.  Μετανιώνω και γελάω βαθιά μέσα μου.  Στο δρόμο με φωνάζουν κύριο και τώρα τελευταία το καταπίνω κι αυτό.  Ο καιρός;  Ο καιρός μας τρελαίνει πάντα.  Πότε έτσι και πότε αλλιώς.  Έρχεται καθαρά Δευτέρα  και μου λείπει αβάσταχτα η λαγάνα και ο αετός.  Αμόλα, αμόλα καλούμπα, να φύγουμε.  Τα ζύγια είναι καλά και αυτί δεν χρειάστηκε να του βάλουμε ποτέ...

Παρασκευή, Μαρτίου 15, 2013

Είναι Παρασκευή, 15 Μάρτη.  Νιώθω μια βαθιά ενοχή.  Ένα πόνο αριστερά στο στήθος όταν τύχει και χτυπήσει η καρδιά μου.  Αναρωτιέμαι αν ήταν πάντα έτσι.  Αν απλώς έκλεισα τα αυτιά μου και δεν άκουσα το παραμικρό.  Σιωπή.  Ένα βαθύ συναίσθημα τρόμου, μια αυταπάτη τρομερή.  Μια ζωή ανέκφραστη.  Σώπα.  Είναι ακόμη ένας βαρύς χειμώνας και το κλίμα έχει αλλάξει για τα καλά.  Δεν μας χωρά τούτος ο τόπος.  Δεν μας χωρά ούτε ο χρόνος πια.  Νικήσαμε κι ας είμαστε καλά γελασμένοι.

Τετάρτη, Μαρτίου 13, 2013

Είναι Τετάρτη, 13 Μάρτη.  Σήμερα η μέρα μονάχα αναρχο-φιλοσοφία με Νικόλα.  "Παράτα τη και γάμα τη, τη σχετική ζωή".

Τρίτη, Μαρτίου 12, 2013

Είναι Τρίτη, 12 Μάρτη.  "...κάτω από τα καθίσματα, κινούνται συμπληγάδες."  Αναρωτιέμαι αν άφησα ποτέ τον αληθινό μου εαυτό να σηκωθεί όρθιο στα πόδια του.  Να μη συμπεριφέρεται περίεργα.  Να μη θυμώνει με τα ψέματα του, μήτε με τις αλήθειες του.  Φοράω μάσκα πάλι.  Παίζω το θυμωμένο, παίζω τον ανήξερο, παίζω το χαζό.  Τον εξαντλημένο.  Και άλλο δεν αντέχω.  Κολλημένες στο πρόσωπό μου τούτες οι μάσκες σαν τατουάζ ολόμαυρο.  Συμβιβάζομαι πάντα.  Καλά να πάθω.  Το αξίζω.  Αξίζω να υποφέρω από τούτα δω τα σιχάματα που φορώ.  Και ξέρω πια πως αληθινό πρόσωπο δεν υπάρχει.  Έχουν κολλήσει για τα καλά οι μάσκες πάνω του και έχει να πάρει αέρα χρόνια ολόκληρα.  Είναι σαν να 'χει πεθάνει.  Μαζί με αυτό και το είναι μου.

Δευτέρα, Μαρτίου 11, 2013

Είναι Κυριακή, 10 Μάρτη. Σε ένα καράβι μονάχος στη μέση της καταιγίδας. Ανασαίνεις δίχως το φόβο του θανάτου, γιατί τον βλέπεις να έρχεται. Βγαίνεις έξω στο κατάστρωμα και νιώθεις το αεράκι να σου διαπερνά όλο το κορμί. Μια ανάσα στο βασανισμένο σώμα σου. Άραγε πότε ένιωσες πιο ελεύθερος;

 

Παρασκευή, Μαρτίου 08, 2013

Είναι Παρασκευή, 8 Μάρτη.  Άσπρισε πάλι ο τόπος.  Ρίχνει ένα πυκνό κατάλευκο χιόνι από βραδύς.  Μέχρι το γόνα σήμερα το πρωί.  Άνοιξα τα παράθυρα να βλέπει το μάτι μου ευτυχία και πήγα στο συνηθισμένο μου καφέ.  Παρήγγειλα ένα καπουτσίνο και χάζεψα τις εφημερίδες.  Στη Βοστόνη αν η χιονοθύελλα δεν έχει όνομα κανείς δεν της δίνει σημασία.  Αυτή εδώ, ανώνυμη επίτηδες, ήρθε μονάχα για μένα.


Πέμπτη, Μαρτίου 07, 2013

Είναι Πέμπτη, 7 Μάρτη.  Η εξουσία διαφθείρει.  Το πιστεύω αυτό.  Ο ηγέτης Τσάβες πέθανε σήμερα από καρκίνο.  Ένας άνθρωπος που μισήθηκε και αγαπήθηκε πολύ.  Ποιοι των μίσησαν;  Έχω μιλήσει με "παιδάκια" από την Βενεζουέλα που σπουδάζουν στη Βοστόνη (άρχουσα τάξη της χώρας τους) και μου 'πανε τα χειρότερα για τον Ούγκο Τσάβες.  Γιατί λέει τόλμησε να βοηθήσει τους φτωχούς, να αναδιανείμει τον πλούτο (αυτό ήταν το πρόβλημα τους, ότι τους πήραν το τρίτο αμάξι).  Τον αγάπησαν όλοι οι άλλοι.  Οι φτωχοί του τόπου.  Αυτοί που τους έχτισε "γέφυρες".  Δεν τα έκανε όλα καλά.  Δεν μείωσε πολύ την διαφθορά στη χώρα για παράδειγμα.  Μα έδωσε τροφή στο λαό, δωρεάν υγεία, παιδεία.  Σταμάτησα να ασχολούμαι πολύ με τον Τσάβες όταν έκανε δημοψήφισμα για να γίνει ξανά πρόεδρος.  Εκεί άρχισα να καταλαβαίνω ότι φθίνει.  Αρχίζει να σκέφτεται την εξουσία.  Αυτή που διαφθείρει.  Άρχισα να σκέφτομαι το "αλίμονο στους λαούς που έχουν ανάγκη από ήρωες".  Μια πορεία τύπου Φιντέλ δεν είναι και ότι καλύτερο.  Γιατί και ο Φιντέλ ξεκίνησε από τους μεγαλύτερους λυτρωτές της ιστορίας και με τα χρόνια (διεκδικώντας μόνιμες εξουσίες) μεταμορφώθηκε.  Σε δικτάτορα.
«Δώδεκα οργισμένες φωνές που έμοιαζαν όλες ίδιες. Τώρα δεν υπήρχε αμφιβολία για το τι είχε συμβεί στις μουσούδες των γουρουνιών. Τα ζώα κοίταζαν από γουρούνι σε άνθρωπο και από άνθρωπο σε γουρούνι και ξανά από γουρούνι σε άνθρωπο: μα έμοιαζαν τόσο πολύ που ήταν αδύνατο να ξεχωρίσουν ποιος ήταν γουρούνι και ποιος άνθρωπος.» -- Όργουελ, "Φάρμα των Ζώων"

Τετάρτη, Μαρτίου 06, 2013

Είναι Τετάρτη, 6 Μάρτη.  Με έχει βγάλει ο δρόμος συχνά στη Νέα Υόρκη.  Μα να τρώω πρωινό στον εικοστό όροφο, σε σπίτι φίλου, με θέα το Σόχο, είναι η πρώτη και μάλλον η τελευταία φορά!  Απλά μαγικό!


Τρίτη, Μαρτίου 05, 2013

Είναι Τρίτη, 5 Μάρτη.  Διακοπές άνοιξης μέσα στο καταχείμωνο.  Ο δρόμος μ' έβγαλε στην Νέα Υόρκη αυτή τη φορά.  Βόλτες στο central park, highline park, και brooklyn bridge.  Όλα για να καταλήξουμε στην Times Square.  Μέσα στα φώτα.  Ένα σπίτι ζεστό, γεμάτο φίλους.  Τσικουδιά στο σπίτι και μετά κρασί εκεί κοντά στην Avenue A και 12 Street με φίλους από την Πάτρα και άλλους που γνώρισα στη Βοστόνη.  Γέλια, ιστορίες, βόλτες στους δρόμους μιας τρελής πόλης, και ένα πέρασμα από το εστιατόριο (Katz's Delicatessen) που ο Harry γνώρισε τη Sally.  Και μετά πίσω στη Βοστόνη. Στα όμορφα λημέρια μας...

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 27, 2013

Είναι Τετάρτη, 27 Γενάρη.  Δουλειά από το σπίτι σήμερα.  Έξω βρέχει και έχει έναν αέρα άλλο πράμα.  Ούτε τα ζεστά πασούμια δεν βοηθάνε πια.  Έχω βάλει ψάρι στο φούρνο και περιμένω να το γευτώ.  Νιώθω σαν να είναι άνοιξη.  Σαν να 'μαι πιτσιρίκι, στα 15 μου.  Αλήθεια πόσους χειμώνες θα αντέξουμε ακόμη, δίχως αλκυονίδες;

Τρίτη, Φεβρουαρίου 26, 2013

Είναι Τρίτη, 26 Φλεβάρη. Έτσι...γνώρισα τον πατέρα σου.

 

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 25, 2013

Είναι Δευτέρα, 25 Φλεβάρη.  Χιόνισε πάλι χθες.  Ένα χιόνι ελαφρύ έτσι που να κάθεται με τελειότητα πάνω στα δέντρα.  Όποιος δεν έχει δει κατάλευκο δέντρο κάτω από φωτεινή λάμπα, δεν μπορεί να ξέρει πως είναι...

Κυριακή, Φεβρουαρίου 24, 2013

Είναι Κυριακή, 24 Φλεβάρη.  Γέλασα πολύ από μέσα μου σήμερα.  Σκέφτηκα πως όσο περνούν τα χρόνια, για τους άλλους μεγαλώνω, μα μέσα μου έχω μείνει σε χρονολογίες παλιές.  Γέλασα που πρέπει να κάνω πάλι φορολογική δήλωση.  Έτσι μετράνε στις μέρες μας το αν μεγάλωσες.  Με το αν έχεις να κάνεις τη δική σου φορολογική δήλωση.  Για φαντάσου.  Για τους άλλους έχω γίνει ένας σοβαρός άνθρωπος, που δουλεύει για να πληρώνει το νοίκι του κάθε μήνα, αγοράζει τα ρούχα του, και κάνει τη φορολογική του δήλωση.  Που να 'ξεραν πως είμαι πιτσιρίκι ακόμα.  Κι αν κανένας με πει κύριο (sir) του λέω να πα να γαμηθεί.  Με όλο το σεβασμό που έχω σαν πιτσιρίκι.  Ε κι αν δεν είμαι πιτσιρίκι τι πάει να πει;  Κύριε δεν θα αφήσω κανένα πούστη να με φωνάξει...

Σάββατο, Φεβρουαρίου 23, 2013

Είναι Σάββατο, 23 Φλεβάρη.  Στέρεψα από σκέψεις.  Άλλαξαν τα μέσα μου γρήγορα.  Πόσο θα αντέξουν;

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 22, 2013

Είναι Παρασκευή, 22 Φλεβάρη.  Με ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι σκέφτομαι, ακούω, και βλέπω σήμερα.  Μια συναυλία.  Η πρώτη μου.  Σκισμένες μπλούζες, βραχνές φωνές, ιδρώτας, χαμόγελα, κουβάδες με νερό στο πλήθος.  Πιασμένοι από τους ώμους σε ένα κύκλο παράνοιας.  Θέατρο Δάσους κάπου στα 1999.

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 21, 2013

Είναι Πέμπτη, 21 Φλεβάρη.  Περνάει γρήγορα η βδομάδα και ούτε ανάσα δεν σε αφήνει να πάρεις.  Παλεύεις με τις σκέψεις σου και με τις σκέψεις των άλλων.  Ποιος θα βγει νικητής;  Κανένας.  Δεν υπάρχουν πάντα νικητές, ούτε πάντα νικημένοι.  Όλα κουβάρια είναι.  Ανακατεμένα πότε με λουλούδια, πότε με λάσπες και πρόστυχα λόγια.  Βάζω πολλές τελείες όταν γράφω.  Περιορίζω τη σκέψη μου σε μικρές προτάσεις, μα μέσα μου έχω θάλασσες να βγάλω.  Ας είναι.  Εδώ που φτάσαμε άλλο από τελείες δεν έχει.  Ένα κεφάλι γεμάτο σημεία στίξης.

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 20, 2013

Είναι Τετάρτη, 20 Φλεβάρη.  Έβρεξε χθες και μυρίζει ακόμη το νωπό χώμα στους δρόμους.  Αναπνέουμε βουνίσιο αέρα.  Ελεύθερο.  Φτάνουμε στο Γομάτι και μονάχα τα αρώματα του καλοκαιριού έρχονται στο νου μου.  Η θάλασσα γεμάτη πέτρες, τα λαστιχένια παπούτσια για τους αχινούς, οι ζωγραφιές στην άμμο.  Μοιράζουμε το φαγητό στα ίσα και εγώ ακόμα καρφωμένο το βλέμμα μου στο τζάκι.  Γιατί έχει τζάκι αφού είναι καλοκαίρι;  Γιατί για μένα εκεί ήταν καλοκαίρι.  Και το καλοκαίρι δεν είναι χρόνος.  Είναι τόπος.  Και καθόλου δεν μετάνιωσα που δεν είδα ποτέ το τζάκι εκεί αναμμένο.

Τρίτη, Φεβρουαρίου 19, 2013

Είναι Τρίτη, 19 Φλεβάρη.  Σε θυμάμαι γυμνή να κάθεσαι σε μια αδειανή πολυθρόνα και όλα τριγύρω να καίνε.  Ένας άλλος άγρυπνος χειμώνας μας περίμενε.  Άραγε αγάπησες κάτι από όλα αυτό ή ήταν απλά μια πρόφαση για να αρνηθείς το σήμερα σου.  Και τώρα που δεν έχω ούτε μια φωτογραφία να σε θυμάμαι μαζί μου, ξεθωριάζουν οι μνήμες και τα λόγια που λέγαμε τότε.  Λόγια ήταν και τα πήρε το πρώτο αεράκι.  Τα έριξε στους δρόμους και τα ποδοπάτησαν περαστικοί.  Μονάχα τα παιδιά που παίζαν στην πλατεία πιο πέρα θυμάμαι.  Τις φωνές και τα ουρλιαχτά τους. Το ασανσέρ να κατεβαίνει.  Το τρένο να απομακρύνεται.  Και μέσα είμαι εγώ.  Μονάχα εγώ.

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 18, 2013

Είναι Δευτέρα, 18 Φλεβάρη.  Τις Δευτέρες νιώθω πάντα κουρασμένος.  Ανέτοιμος για αυτό που έρχεται.  Είναι αργία σήμερα και οι καφετέριες γέμισαν κόσμο αλλόκοτο.  Κατεβαίνω την Huntigton και στρίβω στην Gainsborough.  Μπαίνω στο Espresso Royale.  Είναι πάλι εκεί η Jessica.  Δεν το κρύβω πως πηγαίνω εκεί κυρίως για την Jessica.  Συζητάμε, γελάμε, πίνω τον καφέ που μου φτιάχνει.  Κοιτάω με εμμονή το σκουλαρίκι που έχει στη μύτη.  Πόσο ελκυστική την κάνει.  Μου λέει πως δεν ξέρω να συμπεριφέρομαι στις γυναίκες.  Συμφωνώ.  Αυτή ξέρει.  Είναι η μόνη που μου έχει πει ότι λατρεύει την προφορά μου, όταν είχα προσπαθήσει να της πω το όνομα μου χωρίς καμία προσπάθεια μίμησης.  Η μουσική παίζει ελαφρά Bob Marley.  I wanna love you and treat you right.

Κυριακή, Φεβρουαρίου 17, 2013

Είναι Κυριακή, 17 Φλεβάρη.  "Λησμόνησα την αγάπη που 'ναι μόνο αγάπη".  Έξω χιονίζει πάλι κι έχει ένα αγέρα βαρύ.  Κρύβομαι πίσω από το τζάμι του σπιτιού μου και βλέπω τα δέντρα να σπάζουν κάθε τόσο και να λυγούν.  Βλέπω κι εμένα καμιά φορά.  Με βαριά ρούχα και ένα γκρίζο κασκόλ στο λαιμό να περπατώ ατάραχος τον παγωμένο δρόμο.  Δεν με φοβίζει πια.  Μα κείνο το κασκόλ το τρέμω.  Θέλει να με προστατέψει, μα με πνίγει.  Κι δεν έχω άλλη επιλογή πίσω από το καλοφτιαγμένο παράθυρο.  Μιαν ακόμη Κυριακή είναι.  Θα περάσει κι αυτή...

Σάββατο, Φεβρουαρίου 16, 2013

Είναι Σάββατο, 16 Φλεβάρη.  "Τότε, θυμάσαι που μου λες: Ετελείωσεν ο πόλεμος!  Όμως ο Πόλεμος δεν τελείωσεν ακόμα.  Γιατί κανένας πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ!"  Κάθομαι στο ξύλινο τραπεζάκι μου, στη γωνιά του καφενέ, και διαβάζω τις τρεις αυτές αράδες ξανά και ξανά πίνοντας έναν τούρκικο καφέ.  Πόση δυστυχία.  Συνεχόμενη και ατελείωτη.  Για ένα ανθρώπινο καπρίτσιο, που μονάχα Ανθρώπινο δεν είναι.

Είναι Παρασκευή, 15 Φλεβάρη.  Βλέπω τριγύρω μου ένα χάος.  Θα ζήσουμε;  Κι αν ζήσουμε;  Πως θα ζήσουμε;  Καταραμένη ζωή.  Πάντα μας μπερδεύεις.  Κι εμένα πιο πολύ από όλους.  Δεν γράφω σε χαρτί τις σκέψεις μου για να μην μπορώ να τις σχίσω.  Να με χαράζουν κάθε μέρα, όπως κάνουν στους τοίχους οι φυλακισμένοι.  Άραγε μπορώ κι εγώ;  Ή μήπως βρω καμιά τρύπα στο κελάρι και δραπετεύσω σαν μερικούς παράτολμους;

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 14, 2013

Είναι Πέμπτη, 14 Φλεβάρη.  Λίγο καλύτερα σήμερα.  Αναπνέεις και νιώθεις ένα ποτάμι αρώματα να σε κοιτούν κατάματα.  Βλέπεις φίλους από παλιά και δεν είσαι πια μόνος στον κόσμο.  Φτιάξαμε ένα χάρτινο ουράνιο τόξο και όλη μέρα ανεβοκατεβαίνουμε στους ουρανούς μας.  Μια ζωή όπως τη θέλανε, προσπαθούμε τώρα να τη χρωματίσουμε με νερομπογιές σε χρώματα λουλουδιών.  Πρωινός καφές σε κόκκινο φλιτζάνι.  Πράσινα παπούτσια.  Μπλε πουλόβερ.  Κίτρινες κάλτσες.  Μονάχα μάσκα δεν έχω να φορώ στο καρναβάλι τούτο...

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 13, 2013

Είναι Τετάρτη, 13 Φλεβάρη.  Είναι και κάτι μέρες σαν κι αυτές που δεν νιώθεις τον ήλιο που καίει από πάνω σου.  Ξεκινάς με ουίσκι από το πρωί και χρειάζεσαι Jack n Zac μέχρι το βράδυ.  Όλα έχουν τα όρια τους.  Αλλιώς ξεχειλίζουν, λερώνουν, σε βάζουν σε μπελάδες...

Τρίτη, Φεβρουαρίου 12, 2013

Είναι Τρίτη, 12 Φλεβάρη.  Άρχισα πάλι να αγναντεύω τη θυμωμένη θάλασσα.  Τις βάρκες να παλεύουν με τα κύματα και τα φύκια να ψάχνουν το δρόμο τους για τη στεριά.  Κάθομαι ακριβώς εκεί που σκάει το κύμα και μυρίζω τον αφρό.  Τα ψάρια ξεπηδούν κάθε τόσο και χάνονται πάλι στο βυθό τους.  Νοστάλγησα φέτος την άμμο που κολλάει ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών και τα μαλλιά γεμάτα αλάτι.  Έχω ένα τοίχο βαμμένο μπλε της θάλασσας απέναντι μου στο μονό δωμάτιο.  Μονάχα για να μην ξεχνώ το χρώμα.  Τις μυρουδιές τις έχω καλά κρατημένες στην ψυχή μου.

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 11, 2013

Είναι Δευτέρα, 11 Φλεβάρη.  Όσο μεγαλώνω νοσταλγώ όλο και πιο πολύ τα χρόνια που περάσαν, χαίρομαι για τα χρόνια που ζω, μα πιο πολύ ανυπομονώ για αυτά που θα 'ρθουν.  Μόνο ευχάριστα έχω να θυμάμαι από τους ανθρώπους που γνώρισα.  Μονάχα ευχάριστα.  Αυτό μονάχα αρκεί.  Αρκεί για να είμαι...

Κυριακή, Φεβρουαρίου 10, 2013

Είναι Κυριακή, 10 Φλεβάρη.  Νομίζω πως το χιόνι τελείωσε.  Τώρα θα γίνει πάγος ανακατεμένος με χώμα και λάσπες.  Θα περπατάμε στους δρόμους και θα βρίζουμε από μέσα μας που χιόνισε τόσο πολύ.  Κι όλα τα γέλια και οι χαρές μας;  Ξεχνάμε εύκολα φαίνεται, εύκολα γκρεμίζουμε το άσπρο.  Ας είναι.  Εγώ θα περπατώ και σήμερα χαμογελαστός και θα βοηθήσω πάλι τους γείτονες να ξεθάψουν τα σπίτια τους από το χιόνι.  Φοβάμαι να ξεχνάω, μα πιο πολύ φοβάμαι να χάνω το χαμόγελό μου.

Είναι Σάββατο, 9 Φλεβάρη.  Σήμερα το πρωινό μας γέμισε χαμόγελα και μάτια αλλιώτικα.  Λαμπερά.  Είναι άραγε το χιόνι ή οι ψυχές μας που χρειάζονται χίλια καράβια χαράς κάθε μέρα για ν' ανασάνουν;  Γύρισα όλους τους δρόμους κι άλλο από ευτυχισμένο κόσμο δεν έβλεπα.  Μέχρι και τα σκυλιά πάλευαν με το χιόνι.  Ώσπου άρχισε να πέφτει ο ήλιος και τα όμορφα χρώματα έδωσαν θέση σε μιαν όμορφη νύχτα, γεμάτη κεράκια να καίνε, κόκκινο κρασί, και αγκαλιές.  Θα 'ναι που είχε να χιονίσει καιρό πια και άλλο δεν αντέχαμε τα καλοκαίρια και τις βροχές...

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 08, 2013

Είναι Παρασκευή, 8 Φλεβάρη.  Περιμένουμε τη χιονοθύελλα κλεισμένοι στα δωμάτια μας και όλα μοιάζουν μαγικά.  Πίνω ένα βαρύ ελληνικό καφέ και θαρρώ πως βαρέθηκα τα καλοκαίρια.  Οι χειμώνες έχουν άλλη μαγεία.  Κάθομαι αντίκρυ στο παράθυρο και άλλο από λευκό δεν βλέπω.  Θα 'ναι που άργησα να ξυπνήσω και δεν πρόλαβα την αρχή του αέρα...

Είναι Πέμπτη, 7 Φλεβάρη.  Σκέφτομαι πόσο σκατά είναι καμιά φορά αυτά τα μεγάλα πανεπιστήμια σε Ευρώπη και Αμερική.  Μεγάλο το θέμα (τι διδάσκουν και τι έρευνα παράγουν [tip: it's all about money for them, mothafucka!]), αλλά δεν γίνεται να θεώρησε κορυφαίο πανεπιστήμιο και να μου καλείς το Γιωργάκη, ή τον άλλον το μπαγλαμά, πως τον λέγανε, τον Παπα-δήμιο, να σου δίνει ομιλίες για το πως θα ξεφύγουμε από την κρίση και να τους πληρώνεις κιόλας.  Και να λαμβάνω τόνους emails από την ελληνική κοινότητα του ΜΙΤ για κλήρωση ποιος θα πάει να δει το Γιωργάκη στο κατάμεστο Harvard.  Harvard, MIT, Amherst, Tufts, και LCE έδωσαν στον πλανήτη Γη πολλά σκατά (δεν μιλώ μονάχα για τα Ελληνικά).  Και το σκέφτηκα.  Θαρρώ πως είναι που βγάζουν αλαζόνες ανθρώπους εκεί.  Τους εκπαιδεύουν να είναι έτσι (πάρε και διάβασε το "Surely You're Joking, Mr. Feynman", να δεις για τι είδους αλαζόνες μιλάμε.  Απεχθείς, εθνικιστικά τυπάκια σαν τον Feynman).  Σαν τους Μετσοβίτες στην Ελλάδα, που νομίζουν ότι είναι οι πιο γαμάτοι όλων.  Στην υγειά μας αδέρφια!  Και μη χειρότερα...

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 06, 2013

Είναι Τετάρτη, 7 Φλεβάρη.  Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που δεν έχουν ελεύθερο χρόνο (προσέξτε γιατί όποιος μιλά για ελεύθερο χρόνο, πάει να πει πως θεωρεί όλον τον άλλο χρόνο του ανελεύθερο και καταπιεσμένο, πράγμα λογικό στην κοινωνία που ζούμε) ή αυτοί που δεν σου αφήνουν τα περιθώρια να έχεις ελεύθερο χρόνο είναι τρομερά επικίνδυνοι για την κοινωνία μας.  Πρώτα από όλα γιατί είναι αντικοινωνικοί ή απαιτούν από εσένα να είσαι εκ των πραγμάτων αντικοινωνικός.  Κατά δεύτερον γιατί δεν γαμάνε (κυριολεκτικά μιλώ) με πάθος.  Όποιος δεν έχει αφιερώσει χρόνο στο να γαμάει με πάθος (γιατί χρειάζεσαι χρόνο για να το κάνεις αυτό), εκτός του ότι είναι επικίνδυνος είναι και ταυτόχρονα πνευματικώς ευνούχος.  Σκεφτείτε σε ποιους ανθρώπους χαρίζετε τον χρόνο σας.  Όσο για αυτό το πανέμορφο (συνηρημένο) ρήμα "γαμώ", τι κρίμα να μη διδάσκεται στα σχολεία.  Γεμίσαμε σεμνότυφους.  Για την σεμνοτυφία τα έχει πει καλύτερα ο Γιάννης Ρίτσος.  Γιατί στους Έλληνες αρέσει να υπερηφανευόμαστε που έχουμε σπουδαίους ποιητές (μερικοί εξ αυτών με Νόμπελ), μα ελάχιστοι έχουμε διαβάσει ή ακούσει τους ποιητές αυτούς.


Τρίτη, Φεβρουαρίου 05, 2013

Είναι Τρίτη, 5 Φλεβάρη.  Και να 'θελα, δεν θα μπορούσα να γράψω άλλο.  Τουλάχιστον προς το παρόν.  Η ζωή με προλαβαίνει σε κάθε βήμα.  Κι αν κάτι κατάλαβα αυτές τις μέρες είναι πως καταλαβαίνει κανείς όταν περνά ωραία, γιατί του μένει το χαμόγελο στις σκέψεις του και στο πρόσωπό του.  Και επίσης, πως δεν κατάλαβα ποτέ αυτούς που δουλεύουν όλη την ώρα για να εκπληρώσουν την ματαιοδοξία τους.  Είμαι πάλι πάνω σε ένα βαγόνι γεμάτο ανθρώπους που λατρεύω...

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 01, 2013

Είναι Παρασκευή, 1 Φλεβάρη.  Φύγαμε για Μόντρεαλ.  Στους -20C!  Από Δευτέρα πάλι...

Πέμπτη, Ιανουαρίου 31, 2013

Είναι Πέμπτη, 31 Γενάρη.  Σήμερα ξεφύλλιζα τις σκέψεις μου και έπεσα πάλι πάνω σε νοσταλγικές λέξεις.  Αυτή τη φορά όχι γραμμένες από το μυαλό μου, μα από την Κική Δημουλά.  Έτρεξα στο βιβλιοπωλείο, ένα από τα τελευταία που 'χουν απομείνει στην άχαρη τούτη εποχή, και αγόρασα την πρώτη αγγλική μετάφραση του έργου της (The Brazen Plagiarist: Η θρασεία λογοκλόπος).  Όχι για μένα.  Άλλωστε λατρεύω να διαβάζω τους ποιητές στη γλώσσα που γράφουν, πάει να πει πως διαβάζω (προσέξτε πολύ το ρήμα αυτό, γιατί είναι βαρύ και εμπεριέχει κίνδυνο να γενικευθεί) μονάχα ποιητές που 'γράψαν στα Ελληνικά και στα Αγγλικά.  Τούτες τις γλώσσες αξιώθηκα να μάθω και για τη δεύτερη δεν είμαι και σίγουρος ακόμη.  Με τους άλλους απλά συμβιβάζομαι και τους διαβάζω σε μετάφραση.  Κάποτε παλιά που είχα στο νου μου να μάθω ισπανικά (αργεντίνικα), αγόρασα ένα βιβλίο με ποιήματα του Μπόρχες στα ισπανικά και παράδερνα στις θάλασσες των γραπτών του, χωρίς να μάθω να μιλώ ή να διαβάζω αργεντίνικα τελικά.  Μα σαν μπορείς να διαβάσεις ποίηση σε μια γλώσσα πάει να πει πως είσαι κομμάτι της και όλης της κουλτούρας που κουβαλά.  Και μιας που μιλάμε για ποίηση, η ποίηση της ζωής αυτών που θέλουν να ζήσουν σε ένα τόπο όλη δόθηκε από τούτο δω το βιντεάκι παρακάτω.  Γιατί "είναι πολύ προσβλητικό να σε διώχνουν από ένα τόπο", όπως έλεγε και ο Μουρίκης στο "Βασιλιά".


Τετάρτη, Ιανουαρίου 30, 2013

Είναι Τετάρτη, 29 Γενάρη.  Ακούω καμιά φορά άσχημα νέα και δεν ξέρω τι να πω.  Άλλες φορές σκέφτομαι εγωιστικά.  Τον εγωισμό τον κατατάσσω στα χειρότερα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φυλής.  Είναι ίσα με την ματαιοδοξία.  Και τα δυο οδηγούν το μυαλό σε μονοπάτια γνώριμα στο είδος μας.  Μονοπάτια που βλάπτουν κάθε είδος.  Η γάτα μου σταμάτησε να μου ζητά αγκαλιές τελευταία.  Με αποφεύγει και σκίζω τους καναπέδες για να με προσέξει.  Τρέχω πάνω κάτω στο σπίτι και πηδάω πάνω στα τραπέζια και στις πολυθρόνες.  Μα αυτή αδιαφορεί.  Έτσι ήταν πάντα.  Σαν όλες τις άλλες.  Μια κρύο, μια ζέστη.  Και τώρα που το θυμήθηκα, κάπου άκουσα πως δεν πρέπει να τις κοιτάς στα μάτια.  Σε μαγεύουν και μετά σε κάνουν ό,τι θέλουν.

Τρίτη, Ιανουαρίου 29, 2013

Είναι Τρίτη, 29 Γενάρη.  Πέρασε σχεδόν ο μήνας και το μόνο που έμεινε είναι οι θύμησες από το πρόσωπό της.  Όταν πίνεις κρασί, κόκκινο κρασί, το μόνο που σε μέλει είναι το παρελθόν.  Έρχονται όλα και σε συνθλίβουν.  Πιάνεις το ούτι και παίζεις τους ίδιους δρόμους ξανά και ξανά.  Και εύχεσαι να είχες ένα κανονάκι, ή ένα σάζι να παίζει μαζί σου.  Μα το ούτι είναι μοναχικό.  Να το 'χεις μεράκι θέλει.  Κι αυτό... αυτό θα σου δώσει ότι πιο πολύτιμο μπορεί να σου δώσει.  Μαγεμένους ήχους.  Αναμμένα κεράκια σε δωμάτιο βαμμένο όλο με χρώματα νοσταλγίας.  Χιόνισε χθες και το μόνο που θυμάμαι είναι το χαλάζι μετά.  Πόσο γρήγορα ξεχνάμε τις όμορφες στιγμές.  Με μια μικρή αφορμή τις σβήνουμε και τις αντικαθιστούμε με άχαρες νότες.  Όπως στην μουσική.  Μια λάθος νότα και όλο το τραγούδι χαλάει.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 28, 2013

Είναι Δευτέρα, 28 Γενάρη.  Κι ακόμα δε ξημέρωσε καλά καλά.  Δεν υπάρχει πιο όμορφο από τις ανθρώπινες σχέσεις.  Ότι είδους κι αν είναι.  Φιλικές, εχθρικές, αγάπης, μίσους.  Μου 'μάθαν να πιστεύω στα σημάδια κι απόψε το φεγγάρι είναι πιο μεγάλο από ποτέ.  Κι εγώ δεν ξέρω πόσα άστρα κολυμπάνε ανέμελα στην γαλήνια θάλασσα.  Βλέπω ταινίες σε ένα μεγάλο κάτασπρο πανί και θέλω να γίνω ένα με τους ήρωες.  Να ανταμώσω άλλους χρόνους κι άλλους τόπους μέσα σε λίγες ώρες.  Το μακριά και το πολύ τα φοβόμουν πάντα.  Πάλι με μια βαλίτσα στο χέρι τρέχω κι έχω ένα δωμάτιο που μένει ίδιο όσα χρόνια κι αν περάσουν.  Μονάχα αλλάζει περιοχές και συγκάτοικους.  Ένα ξύλινο καραβάκι, ένα ψεύτικο πίνακα Theodore Wendel, ένα κρεβάτι που τρίζει, και μια κιθάρα ακούρδιστη.  Ακολουθώ τις μνήμες μου αναδρομικά και με φέρνουν πάλι εδώ.  Σε μια ζωή γεμάτη φιλιά και αγκαλιές.  Ακούω το κλειδί στην πόρτα.  Κοιτάζω με περιέργεια μπας και δω κανένα πρόσωπο αλλιώτικο.  Και μένω αμίλητος μέχρι να σιγουρευτώ ότι σήμερα πάλι τις ίδιες προφητείες θα ακούσουμε.

Κυριακή, Ιανουαρίου 27, 2013

Είναι Κυριακή, 27 Γενάρη.  Τελειώνει η βδομάδα και είδηση δεν πήραμε πόσο γρήγορα περνάνε τα λεπτά τα βράδια.  Τρέχουμε όλοι πίσω από ένα ρολόι (κοιμόμαστε κι ακόμη τρέχουμε) και δεν ξέρουμε ποιος μας κυνηγά.  Μήτε ποιος, μήτε γιατί.  Κι έχω χίλιες θάλασσες μέσα μου και δεν μιλώ σε άνθρωπο πια.  Κάθομαι και τα γράφω σε χαρτί, με στυλό να μη σβήνουν.  Να μένουν εκεί μέχρι να κάψω το χαρτί στο αναμμένο τζάκι μέσα μου.  Ακολουθώ τα επικίνδυνα μονοπάτια του μυαλού μου και σαν μικρό παιδί που φοβάται τα σκοτάδια, άλλο τόσο φοβάμαι τις δικές μου θάλασσες. Μ' αγαπάς όσο δε χρειάζεται να κάνεις τίποτα για μένα, κι εγώ... εγώ σ'αγαπώ όσο χρειάζεται να κάνω τα πάντα για σένα.

Σάββατο, Ιανουαρίου 26, 2013

Είναι Σάββατο, 26 Γενάρη.  Είχα τα γενέθλιά μου τον περασμένο Νοέμβρη (του '12) και ο συγκάτοικος μου, Αμερικάνος Καλιφορνέζος, φίλος και συνάδελφος, μου είχε πει ότι μου έχει έκπληξη για τη γιορτή μου, αλλά στις 25 Γενάρη, πάει να πει χθες.  Έψαξα τον παντογνώστη google και ήμουν πια πεπεισμένος ότι θα πηγαίναμε σε αγώνα χόκεϊ.  Προς μεγάλη μου έκπληξη φτάσαμε σε ένα θέατρο, μπήκαμε μέσα και τότε μου έδειξε τα εισιτήρια:  Russell Peters comedy show!!!  Στα τόσα χρόνια ζωής μου πρώτη φορά έμεινα με το στόμα ανοιχτό από την έκπληξη.  Ήρθαμε σε έναν από τους καλύτερους κωμικούς και όχι μόνο αυτό, αλλά είμαστε και στο πρώτο τραπέζι...  Από τις ωραιότερες εκπλήξεις που μου έχουν συμβεί!!!  Γελούσαμε επί 2 ώρες συνεχώς, μας κεράσανε τις μπύρες μας, και ήταν από τις ομορφότερες μέρες στη Βοστόνη!!!  Νομίζω ότι μετά τον Eddie Izzard που είδα στο DC, ο Peters είναι ένας από τους κορυφαίους!

Παρασκευή, Ιανουαρίου 25, 2013

Είναι Παρασκευή, 25 Γενάρη.  Ο καιρός γλύκαινε λιγάκι και το μόνο που μας άφησε είναι τα σημάδια του σε όλο μας το σώμα, τα σκισμένα χείλη απ' τον αγέρα, και ένα παγωμένο κιβώτιο φτηνό αλκοόλ στο υπόγειο.  Σ' αγάπησα όσο με άφησες να σ' αγαπήσω.  Έχω δυο κάκτους στο γραφείο και ακόμα δεν μαράθηκαν.  Μένουν με το ζόρι πάνω στο παράθυρο να νοσταλγούν το έξω.  Μου παν να μην τους ποτίζω και μαραθούν, μα εγώ λυπάμαι να μην δίνω νερό σε αυτούς που δεν έχουν χώμα να ζήσουν και τα ποτίζω που και που.  Προσπάθησα να δω και μια ταινία χθες το βράδυ και με πήρε ο ύπνος στα μισά.  Πάντα στα μισά μας παίρνει ο ύπνος.  Είδα το τέλος στο όνειρό μου.  Την τελείωσα όπως εγώ ήθελα.  Μετά άδειασα το μυαλό μου και ξεκουράστηκα μέχρι το πρωί.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 24, 2013

Είναι Πέμπτη, 24 Γενάρη.  Χτύπησε -28C η θερμοκρασία και πονάνε τα κόκαλά μας.  Στα λεωφορεία ο κόσμος δεν κοιτάζει τον άλλον στα μάτια.  Δεν μιλάνε μεταξύ τους.  Μονάχα οι τρελοί.  Αυτοί ναι.  Όλοι οι άλλοι κοιτάζουν τα τηλέφωνά τους, ακούνε μουσική στο διαπασών.  Μερικοί ρομαντικοί διαβάζουν κανένα χαζο-βιβλίο.  Τους παρακολουθώ με περιέργεια.  Πιο πολύ με στεναχωρούν αυτοί που ακούν μουσική.  Δεν τους κατάλαβα ποτέ.  Σαν να θέλουν να αποκοπούν από τον κόσμο.  Και τα κατάφεραν.  Άραγε είναι μονάχα η θερμοκρασία που κάνει τα κόκαλά μας να πονούν αφόρητα;

Τετάρτη, Ιανουαρίου 23, 2013

Είναι Τετάρτη, 23 Γενάρη.  Έξω έχει φτάσει τους -15C και δεν μπορείς να ανασάνεις πια.  Όταν έχω χρόνο διαβάζω αργά.  Και σκέφτομαι ακόμα πιο αργά.  Πρέπει να βρίσκουμε χρόνο να μετράμε μία μία τις λέξεις.  Αυτές που γράφουμε, αυτές που διαβάζουμε, ακόμα κι αυτές που σκεφτόμαστε. Περίμενα χθες το λεωφορείο να με πάει σπίτι μου είκοσι περίπου λεπτά στους -10C.  Και μετά στοιβαγμένος σαν κοτόπουλο για μισή ώρα.  Και στα είκοσι φεύγα μου, ένιωσα μια ιδιαίτερη χαρά που κανείς δεν μπορεί να μου πει πως δεν προσπάθησα στη ζωή μου.  Θέλω να πάω για καφέ και σκέφτομαι πως θα τους βρω όλους κουστουμαρισμένους.  Θέλω να πηγαίνω με φόρμα στη δουλειά μα με πείσαν ότι τα ρούχα δεν τα φοράς για σένα μα για τους άλλους.  Πάντα για τους άλλους.  Αναρωτιέμαι αν μέσα στη ραστώνη της μέρας έχουν χρόνο να διαβάζουν αργά.

Τρίτη, Ιανουαρίου 22, 2013

Είναι Τρίτη, 22 Γενάρη.  Χιόνισε χθες και τα χαμόγελά μας φτάσανε στον ουρανό.  Είναι το λευκό τόσο ποθητό μερικές φορές.  Σε γεμίζει.  Φτυάρισα και το χιόνι μπροστά από το σπίτι μου μαζί με τους γείτονες και άρχισα να γίνομαι σωστός Αμερικάνος.  Σε λίγο θα αρχίσω να πίνω το ουίσκι μου σε πλαστικό ποτήρι και να πηγαίνω βόλτα το σκύλο που ακόμα δεν έχω.  Αναρωτιέμαι αν φοβόμαστε αυτά που δεν ποθούμε, αυτά που δεν θέλαμε να γίνουμε ή είναι απλά ένα παιχνίδι που παίζουμε με τον εαυτό μας.  Φοράω το παλιό σακάκι μου και πάω τα παιδιά μου στο σχολείο.  Μέλλον αβέβαιο.  Έβαλα με το που ξύπνησα να ακούσω Ρόζα Εσκενάζυ.  Και νοστάλγησα μαζί της τα νιάτα της.  Βλέποντας έξω από το παράθυρο τους άδειους δρόμους, σκέφτηκα πόσο μου αρέσει η βραχνή φωνή της γυναίκας όταν ξυπνά τα πρωινά και λέει καλημέρα.  Η γάτα σκίζει πάλι τον καναπέ και τη μαλώνω ξανά.  Δεν καταλαβαίνει.  Πρέπει να την πάρεις αγκαλιά για να μη σκίζει τον καναπέ.  Πάντα πρέπει να δίνεις στοργή στους θυμωμένους.  Στους θυμωμένους με τη ζωή.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 21, 2013

Είναι Δευτέρα, 21 Γενάρη.  Ημέρα Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.  Αργία.  Πίνω έναν βαρύ ελληνικό καφέ και διαβάζω Τζούλιαν Μπάρνς (μετά την Ιαπωνική λογοτεχνία, θεώρησα σωστό να αφήσω και τους Βρετανούς να με μαγέψουν λίγο).  Ήρθε η ώρα να πάω στη δουλειά.  Δουλειά...τέλος πάντων αυτό που κάνω.  Βάζω να ακούσω λίγο Άσιμο... "Παράτα τα βιβλία και τ' αμφιθέατρα, να 'ρθεις στην παραλία να κάνουμε έρωτα".  Βάζω όλες τις σκέψεις μου στη σειρά.  Με πιάνει ένα απολογητικό συναίσθημα.  Τα γράφω εδώ με τη σειρά που θέλω.  Όλα με τη σειρά που θέλεις μπορείς να τα γράφεις.  Να περπατήσω ή να πάρω το λεωφορείο;  Το 39.  Η γάτα έρχεται πάλι δίπλα μου να ζητήσει χάδια.  Σταμάτα να ζητάς.  Να τα απαιτείς, της φωνάζω.  Θα περπατήσω.  Είναι ήρεμη μέρα πάλι και η Βοστόνη μοιάζει λιγάκι με μένα σήμερα.

Τρίτη, Ιανουαρίου 15, 2013

Διαβάζοντας Κόμπο Άμπε 2

"Further, a heavily made-up woman is more easily seduced than one who wears no make-up." -- Kobo Abe (The Face of Another)

"Επιπλέον, μια γυναίκα που φοράει πολύ μέικ-απ, μπορεί να αποπλανηθεί πιο εύκολα απ' ότι μια που δεν φοράει καθόλου μέικ-απ." -- Κόμπο Άμπε (Το Πρόσωπο ενός Άλλου)