Κυριακή, Αυγούστου 19, 2012

Είναι που μίσησα τους χειμώνες.
Κι όχι π' αγάπησα τα καλοκαίρια.

Τετάρτη, Αυγούστου 15, 2012

Λίγο πιο μακριά από την ψυχή μου κάθισες,
και μήτε ψέματα έχεις να μου πεις
μήτε αλήθειες να μου χαρίσεις. Μονάχα
ένα γαλάζιο φόρεμα σαν τα νερά της λίμνης μας.

Κάθεσαι κι αναπολείς τα μακρινά ταξίδια
που κάναμε τότε μαζί. Με έναν υπνόσακο μονό,
"να έχουμε να φωλιάζουμε τις αναμνήσεις μας"
που μου λεγες γελώντας.

Χαθήκαμε, όπως οι μνήμες βουλιάζουν
αν τις αφήσεις καιρό βαθιά μέσα στα χρόνια.
Και η ψυχή μου μένει μόνη. Μόνη.
Μόνη και η δική σου.

Να 'ταν αλήθεια τα λόγια του σοφού,
πως αν δεν αγαπήσουμε τώρα
(μονάχα εσένα σκέφτομαι)
τότε πότε, τότε που;

Καράβια τα όνειρά σου, βουλιάζουν
στις ιδέες μου, και η σκέψη σου,
όλα τα βάσανα του κόσμου,
απομακρύνεται σιγά σιγά απ' την ψυχή μου.

Και περιμένω ένα ψέμα, μια αλήθεια σου.


* "Την αλήθεια τη "φτιάχνει" κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα." -- Οδυσσέας Ελύτης

Σάββατο, Αυγούστου 11, 2012

Τα κεκτημένα

Ανήκω κι εγώ σ' αυτούς που γράφουν και διαβάζουν
μα μήτε κάτι έχουν να πουν, μήτε και να ακούσουν.
Σ' αυτούς που κάθονται κάτου στα καφενεία
και καλαμπουρίζουν και βλαστημάνε μάνες
και όρκους μεγάλους κάνουνε πως αυτοί, Αυτοί,
αλλιώς θα τα κάνανε άμα τύχαινε και ήταν στη
θέση των άλλων. Στη θέση που οι ίδιοι τους βάλανε.
Μα ποτέ τους δεν σηκώθηκαν να πάνε στη θέση τούτη
μήτε και να την καταργήσουν για να φτιάξουν κάτι άλλο.

Για αυτό το κάτι άλλο κάθομαι και γράφω και διαβάζω.
Μα μήτε κάτι έχω να πω, μήτε και να ακούσω.
Έτσι μου 'μάθαν.
Να λέω αυτά που γράφω και να ακούω αυτά που διαβάζω.
Να πράττω μοναχά αυτά που ξέρω. Τα κεκτημένα μου παν.
Τα κεκτημένα. Λέξη όμορφη και εύγευστη. Που κρύβει ιστορία.
Και η ιστορία μπαγιατεύει. Και σαπίζει μετά από καιρό.
Όσο νόστιμη κι αν μας την φέραν. Τα κεκτημένα μου 'μάθαν
να τα διαβάζω και να τα γράφω στο χαρτί. Ούτε ένας δεν μου 'δειξε
πως, πότε και γιατί.

Δεν μου 'μαθάν να μιλώ, μήτε και να ακούω.
Μήτε να φτιάχνω κεκτημένα. Ανήκω σ' αυτούς.
Και ντρέπομαι που ανήκω σ' αυτούς. Γιατί αυτοί,
είμαστε όλοι εμείς. Που σάπισαν τα κεκτημένα μας
και ούτε κάτι έχουμε να πούμε, ούτε και να ακούσουμε.

Τετάρτη, Αυγούστου 01, 2012

Είσαι τα καλοκαίρια μου...