Δευτέρα, Απριλίου 30, 2012

Ψηφοδέλτια σταύρωνα κι όλη νύχτα καύλωνα...

Στις εκλογές μορταδέλα, 4 ώρες στο παραβάν και να πα να γαμηθούν όσοι βάζουν υποψηφιότητα. Δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι, εξωκοινοβουλευτικοί και μη. Μόνο αυτο-διαχείριση και αυτο-οργάνωση στην κοινωνία...




Σάββατο, Απριλίου 21, 2012

Αρεκίπα, Περού - Μέρα 7

Σάββατο σήμερα. Σας γράφω από το αεροδρόμιο της Λίμας, όπου περιμένω ένα από τα παιδιά που κάναμε παρέα (τον Μαξ), να έρθει να πιούμε καφέ. Ταξιδεύω το βράδυ για Νέα Υόρκη και από εκεί για Βοστόνη. Με έχει πιάσει μια ψιλοκατάθλιψη, αλλά χαίρομαι που σε μια βδομάδα ξαναφεύγω για Γαλλία αυτή τη φορά... Είμαι πολύ τυχαιρός που και στα δύο συνέδρια που έχω πάει έχω βρει καταπλικτική παρέα. Αυτό είναι πολύ ευχάριστο. Με κάνει να χαμογελώ...

Αρεκίπα, Περού - Μέρα 6

Σήμερα ήταν η ομιλία μου και νομίζω ήταν υπέροχα, γιατί έτυχε και όλα τα παιδιά που κάναμε παρέα να παρουσιάζουμε την ίδια μέρα και ήταν πολύ ευχάριστο το κλίμα. Νομίζω τα πήγα αρκετά καλά. Κι έτσι τελείωσε το συνέδριο...

Το μεσημέρι είχε μεσημερινο με όλους τους φίλους μου και τα Αρεκιπιανά κορίτσια που γνωρίσαμε... Μετά καφέ, και μετά Κουμπα Λίμπρε στο κέντρο. Το βράδυ συναντηθήκαμε με τα υπόλοιπα κορίτσια και χορεύαμε μέχρι το πρωί στο Forum. Πόσο πιο ωραία θα μπορούσε να τελειώσει το ταξίδι μου; Δυστυχώς έπεπρε να κάτσω κι άλλες μέρες. Όλα τα παιδιά θα κάτσουν τουλάχιστον για το ΣαββατοΚύριακο. Δεν κατάφερα να πάω στο Κόλκα Κάνιον (που πρέπει να πας αν έρθεις μέχρι εδώ) ή στην Κούσκα (Μάτσου Πίτσου), αλλά ξέρω ότι κάποια στιγμή θα γυρίσω, να ξαναδω όλους μου τους φίλους εδώ... :)

Παρασκευή, Απριλίου 20, 2012

Αρεκίπα, Περού - Μέρα 5

Η πιο γαμάτη μέρα μέχρι στιγμής. Ένα έχω να σας πω... Ska μπάντα (10 άτομα) σε μπαράκι, χορός, χαμός, χάος, τυπάκια γαμάτα, κοπέλες με στυλ που γουστάρω! Ούτε να σας περιγράψω τι έγινε δεν μπορώ. Τελικά πρέπει να έρθεις εδώ για να καταλάβεις τι πάει να πει Ska. Κι επειδή Ισπανικά δεν μιλάω, το μόνο που κατάφερα να πω στην κοπέλα ήταν ότι είμαι από Ελλάδα. Μετά με αγκάλιασε γιατί πετάμε μολότοφ στους μπάτσους και στο τέλος πήγαινε και έλεγε ότι είμαι από Ελλάδα. Πρώτη φορά χαιρέτησα τόσο κόσμο... Viva la revolution ρε. Support και από το Περού...

* Λατρεύω που οι κοπέλες σε φιλάνε όταν έρχεσαι ή όταν φεύγεις (είτε είσαι γνωστός είτε μόλις σε γνώρισαν)! 

Πέμπτη, Απριλίου 19, 2012

Αρεκίπα, Περού - Μέρα 4

Η Τετάρτη ήταν η πιο τρελή μέρα. Δεν θα πω πάρα πολλά. Το πρωί πήγα σε μια ομιλία και γύρω στις 12 το μεσημέρι βρεθήκαμε εγώ και άλλα 3 παιδία που κάνουμε παρέα εδώ (και γαμώ τα παιδιά) από Γαλλία (Nicolas), Γερμανία (Dennis) και Ιραν (Babak) και πήγαμε για ένα 5-ωρο bus tour. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι γέλιο κάναμε και τι ωραία περάσαμε με πολύ όμορφα τοπία έξω από την Αρεκίπα. Μπόλικα Λάμα (που δεν μας έφτυσαν), φαγητό και μπύρες. Το θλιβερό είναι ότι στο τουρ βλέπεις πόσο φτωχή χώρα είναι το Περού. Όλα τα σπίτια είναι μισοτελειωμένα, χτισμένα μόνο με τούβλα. Αμφιβάλω αν κάποιο από αυτά θα σωθεί σε κάποιο ενδεχόμενο σεισμό. Πάντως γελάσαμε πάρα πολύ. Τείνω να πιστεύω ότι στα συνέδρια κάνεις φοβερές παρέες. Το βράδυ περιλάμβανε τουρ και δείπνο στο μοναστήρι Santa Catalina. Και μετά "τουρ" σε μπαράκια με συνοδεία κοριτσιών από την Αρεκίπα για πολυ πολύ χορό μέχρι τις 3 τα ξημερώματα...

Τρίτη, Απριλίου 17, 2012

Αρεκίπα, Περού - Μέρα 3

Χθες το βράδυ περάσαμε πάρα πολύ ωραία. Γύρω στα δέκα άτομα συναντηθήκαμε στην κεντρική πλατεία (κυρίως Γερμανοί, ένας Γάλλος, ένας Ιρανός, κι εγώ) και φάγαμε σε ένα πολύ ωραίο εστιατόριο στο κέντρο (στο μπαλκόνι στον δεύτερο όροφο). Εκεί οι συζητήσεις ήταν διάφορες. Από το Ιράν και την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, μέχρι το πως κατάφερε ένα από τα παιδιά να επιβιώσει στον Αμαζόνιο 4 χρόνια πριν! Μετά πήγαμε όλοι σε ένα απίθανο underground μπαράκι που τα ήπιαμε για τα καλά (μοχίτο happy hour for ever).

Πρωί


Σήμερα το πρωί δεν πήγα στο συνέδριο (σςςς) για να κάνω και λίγο τουρισμό. Αποφάσισα ότι έπρεπε να πάω στις εκκλησίες της Αρεκίπα. Στο Περού είναι πάρα πολύ θρησκόληπτοι. Κάθε δεύτερο σοκάκι είναι και ναός. Βέβαια είναι καταπληκτικοί. Χτισμένοι από αυτό το υλικό των υφαιστείων, ο καθένας έχει τη δική του νοοτροπία. Να σημειώσω ότι το κύριο χαρακτηριστικό των ναών δεν είναι τόσο οι εικόνες, όσο τα αγάλματα. Επίσης ένα περίεργο είναι ότι όσες φορές αναπαρηστούν τον Χριστό τον αναπαρηστούν είτε σταυρωμένο γεμάτο πληγές, είτε να βασανίζεται. Προσωπικά δεν είμαι της θρησκείας, αλλά σου πιάνεται λίγο η ψυχή όταν τα βλέπεις αυτά.

  1. San Francisco Iglesia: Πήγα ξανά να δω την εκκλησία αυτή, αλλά αυτή τη φορά πήγα και στο μουσείο που είναι ακριβώς δίπλα (5 soles). Ο μόνος τουρίστας πάλι, το πιο αξιοσημείωτο γεγονός είναι ότι κάθε ναός ή μοναστήρι έχει ένα κεντρικό κήπο (πανέμορφο) γύρω από τον οποίο είανι κτησμένος. Το δωμάτειο με τα βιβλία (του 1600) μου άρεσε αρκετά.
  2. Compania Iglesia: Αυτή η εκκλησία είναι πιο εντυπωσιακή. Μεγαλειώδης θα έλεγα. Ένας τεράστιο θρόνος στο ύψος του ναού (10 μέτρα) σε περιμένει όταν μπαίνεις. Η μικρή αίθουσα που είναι δίπλα είναι μάλλον η ομορφότερη. Ένα δωμάτειο με τοιχογραφίες αγνώστου, που αναπαρηστά τη ζούγκλα. Φυτά, λουλούδια, πουλιά, ζώα και άγιοι περιπλέκονται περίτεχνα. Η σχολή Κούσκο (όπως ονομάστηκε μετά) ξέφευγε από την κλασική Ισπανική τεχνοτροπία. Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν μάλλον αίμα ζώων και χρωματιστά φυτά. Το αποτέλεσμα είναι καταπληκτικό γιατί μετά από τόσα πολλά χρόνια τα χρώματα χωρίς ιδιαίτερη συντήρηση διατηρούνται πάρα πολυ΄ζωντανά. Το γεγονός ότι η αναπαράσταση είναι μια ζούγκλα, είναι γιατί οι ιερείς που παρήγγειλαν την τοιχογραφία ετοιμάζονταν για ιεραποστολή στη ζούγκλα του Αμαζονίου. Το γεγονός ότι υπάρχει μια αναπαράσταση ζώου που μπορεί να θεωρηθεί είτε λιοντάρι είτε μαϊμού οφείλεται στο ότι οι αγιογράφοι δεν είχαν δει ποτέ τους άγρια ζώα και έτσι από τις περιγραφές μόνο δεν κατάφεραν να αναπαραστήσουν ακριβώς ένα είδος ζώου.
  3. Santo Domingo Iglesia: Ο άγιος Δομίνικος είναι κι αυτός ένας ναός στο κέντρο. Αυτό που μου άρεσε στον ναό συτό είναι ότι στους στύλους της εκκλησίας ήταν τα αγάλματα των Αποστόλων, το καθένα με το σύμβολό του. Από τον σταυρό, μέχρι τσεκούρι, και πριόνι. Πολύ ωραίος ναός εξήσου.
  4. La Merced Iglesia: ήταν κλειστή, αλλά μάλλον δεν θα ξαναπεράσω.
Απόγευμα/Βράδυ


Το απόγευμα πέρασε όπως το προηγούμενο. Πήγα στο συνέδριο να βρω τους άλλους. Κανονίσαμε να βρεθούμε όλοι στην κεντρική πλατεία στις 8 το βράδυ για φαγητό και ποτό. Φάγαμε κοντά στην κεντιρκή πλατεία (Instabul bar) και μετά αφού οι μισοί φύγαν, οι εναπομείναντες πήγαμε για cisco shower, τεκίλες και μοχίτο (Happy hour for the win!)

Αρεκίπα, Περού - Μέρα 2

Δευτέρα σήμερα και ξεκινά το συνέδριο. Μετά το κλασικό πρωινό (7:30 η ώρα) στο ξενοδοχείο καταφέραμε με ένα άλλο παιδί που μένει στο ξενοδοχείο να βρούμε το πανεπιστήμιο που γίνεται το συνέδριο. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Μια ώαση σε σχέση με την πόλη. Ένα πανέμορφο campus, με το γκαζόν του, τις καφετέριες του, δίπλα στο ποτάμι. Πάρα πολύ όμορφο και καινούργιο campus. Παρακολούθησα μερικές παρουσιάσεις, αλλά αυτή του Scott Aaronson ήταν μακράν η καλύτερη (γιορτάζοντας την Alan Turing χρονια)! Κατά τα άλλα με τα παιδιά που γνώρισα χθες, ήπιαμε το καφεδάκι μας, φάγαμε το μεσημεριανό μας σε μια πολή όμορφη ταβέρνα στο κέντρο της πόλης (στο μπαλκόνι που βλέπει στον Καθεδρικό Ναό) και το βράδυ έχει δείπνο και ποτό κάπου στο κέντρο πάλι... (update: 10 μοχίτος ο καθένας! Νομίζω έχω βρει την κατάλληλη παρέα!)

Κυριακή, Απριλίου 15, 2012

Αρεκίπα, Περού - Μέρα 1

Κυριακή του Πάσχα σήμερα.

Πρωί
Η μέρα μου ξεκίνησε νωρίς για τα δεδομένα της πόλης. 8 η ώρα ήμουν στο πόδι και πήρα πρωινό στο ξενοδοχείο. "Senior Dimitris buenos dias, Blah blah blah por favor." Δεν καταλαβαινόμαστε, αλλά έχει πλάκα. Όποτε ακούω το όνομά μου λέω "Si. Buenos dias seniorita" :P και τελειώνει η δουλειά. Η λίστα μου σήμερα περιέχει πολλά πράγματα. Δυστυχώς δεν κατάφερα να πάω στο Μάτσου Πίτσου, αλλά και η Αρεκίπα έχει πολλά πράγματα να δεις και να κάνεις.

  1. San Francisco Iglesia: Χθες το απόγευμα ξέχασα να σας πω. Βρήκα την εκκλησία αυτή στο δρόμο μου και μπήκα. Έτυχε να έχει λειτουργία (συνωδία αρμονίου) και μετά το απόγευμα έναν γάμο. Μπήκα και είδα και τα δύο. Σήμερα ξαναπήγα. Πάλι λειτουργία. Οι Περουβιανοί προσεύχονται συνεχώς. Σήμερα ήταν με κιθάρες πάντως. Είναι σε άλλη φάση. Λίγο πιο ζωντανά και χαρούμενα από την δική μας Βυζαντινή μουσική... Τα σχόλια από την εκκλησία: αντί για εικόνες έχουν ξύλινες αναπαραστάσεις Αγίων. Μερικές είναι τόσο ζωντανές... Κατά τα άλλα, όπως και αλλού στον κόσμο πολύ χρυσός... [Είσοδος ελεύθερη]
  2. Convento Santa Teresa: Ο δεύτερος μου προορισμός για σήμερα ήταν το μοναστήρι της Αγίας Τερέζας. Έφτασα στις 10 το πρωί και νομίζω ήμουν ο πρώτος επισκέπτης τους για την μέρα. Φοιτητικό εισιτήριο 5 Sol ($2). Η υποδοχή ωραία. Μου εξήγησαν ότι θα μπαίνω σε κάθε δωμάτειο, θα μου ανοίγουν τα φώτα, θα βλέπω, θα κλείνουν τα φώτα και θα πηγαίνω στο επόμενο δωμάτειο. Το μοναστήρι είναι σχετικά μικρό, χτισμένο από το κλασικό λευκό παράγωγο των ηφαιστίων (sillar). Πολύ όμορφο και οι άνθρωποι που μου το έδειξαν πάρα πολύ φιλικοί. Ο κεντρικός κήπος του μοναστηρίου ήταν πανέμορφος. Μαγικός. Άλλο να σας το λέω και άλλο να το βλέπετε.
  3. Monasterio de Santa Catalina: Αυτό δεν θα το περίμενα ποτέ. Ένα τεράστιο μοναστήρι στη μέση της πόλης. Μάλλον το κτήριο με τις περισσότερες επισκέψεις στην Ισπανική περιοχή της Αρεκίπα. Χτισμένο και αυτό από το κλασικό λευκό υλικό των ηφαιστείων (sillar). Μια πόλη μέσα στην πόλη. Το εισιτήριο λίγο τσιμπημένο (35 Sol = $13) αλλά τέτοιο μαγικό μέρος δεν θα ξαναδώ. Μου πήρε περίπου 1,5 ώρα να περπατήσω όλο το μοναστήρι. Σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι σε ταινία ή ότι έχεις γυρίσει πίσω κάτι αιώνες. Συνδυασμός μαγείας και φρίκης. Από τα σοκάκια που ένωναν τα διάφορα κελιά, κάθε ένα να έχει την δική του νοοτροπία και χρωματισμό (από λευκό, γαλάζιο, και κόκκινο), με τους πανέμορφους κήπους (5 κήποι διαφορετικοί και μαγευτικοί), με τους φούρνους σε κάθε κελί και τις αγειογραφίες, με τα σημεία του μοναστηρίου που μπορούσες να δεις όλη την πόλη, μέχρι τα τρομακτικά κελιά στα οποία κάθε μοναχή ζούσε απομονομένη. Ένα μοναστήρι που γκρεμίστηκε και χτίστηκε πάρα πολλές φορες λόγω των μεγάλων σεισμών της περιοχής... Άσε που γνώρισα και μια κοπελίτσα και κάναμε το τουρ μαζί. :P
  4. Museo Historico Municipal: Το μουσείο αυτό είναι δίπλα στο Μοναστήρι της Σάντα Καταλίνα. Ένα πάρα πολύ μικρό μουσείο (2 αίθουσες όλες κι όλες: 5 soles = $2). Βλέπεις ουσιαστικά εκθέματα από την ζωή των Yanahuara (του λαού που προυπήρξε των Ινκας). Νομίζω θα πάω στην περιοχή των Yanahuara και Cayma (ίσως άυριο).
Απόγευμα
Περπάτησα μέχρι την Ερμου (Moran) να τσιμπήσω κάτι στα γρήγορα. Ξέχασα να σας πω ότι ο καιρός ήταν πολύ καλός αυτές τις δύο μέρες. Ήλιος και ζέστη του σκοτωμού. Μόλις πριν λίγο κατάλαβα ότι έχει κοκκινήσει όλη η φάτσα μου και ο λαιμός μου... :P Δυστυχώς το απόγευμα άρχισε να συννεφιάζει. Ελπίζω μόνο να μην βρέξει...

Δεν ξέρω αν είναι λόγω της Κυριακής, αλλά μετά τις 3 όλα άρχισαν να κλείνουν. Μαγαζιά, εκκλησίες, μουσεία. Τα πάντα. Οπότε αποφάσισα να περπατήσω σε 2 μέρη που είχα σημειώσει στον χάρτη:
  1. Claustros de la Compania: Είναι στην κεντρική πλατεία και συνδέεται με την εκκλησία Compania που δυστυχώς ήταν κλειστή σήμερα και θα πρέπει να πάω αύριο. Χτίστηκε το 1600 και ξαναχτίστηκε πολλές φορές μετά τους σεισμούς. Θεωρείται σχολείο τέχνης και οι εικόνες λένε ότι είναι καταπληκτικές. Το μέρος που πήγα είναι δίπλα στην εκκλησία. Είναι χτισμένο και αυτό από το υλικό των υφαιστείων, ωραία σκαλισμένο και πανέμορφο. Γεμάτο λουλούδια και συντριβάνια. Το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι πλέον φιλοξενεί καφετέριες και μαγαζία. Είναι ο πιο φτηνός τρόπος για να συντηρήσουν τον όλο χώρο. Πάντως τα μαγαζία δεν χαλάνε το όμορφο του χώρου. Ούτε καν τα παρατηρείς στην αρχή... Πάντως το μέρος γίνεται πολύ όμορφο με τον φωτισμό το βράδυ. Πρέπει να γυρίσω το βράδυ να το δω.
  2. Puente Bolognesi: Μιας και δεν υπήρχε κάτι άλλο να κάνω αποφάσισα να περπατήσω την γέφυρα Bolognesi που είναι πολύ κοντά στο κέντρο. Η Αρεκίπα έχει ένα παρα πολύ βρώμικο ποτάμι, μικρό σχετικά σε μέγεθος.... Από τις γέφυρες ωστόσο λένε ότι γύρω στις 4 το απόγευμα μπορείς να δεις τον καπνό να βγαίνει από τα ηφαίστεια τριγύρω. Δυστυχώς τα σύννεφα και η υγρασία δεν μου επέτρεψαν να δώ κάτι τέτοιο, οπότε πρέπει να ξαναέρθω κάποια στιγμή. Επίσης έκανα μια αποτυχημένη απόπειρα να βρω την αρχαία συνοικία των Tambos που είναι κοντά στη γέφυρα... Αύριο πάλι. 
Βράδυ
Το βράδυ το πέρασα στο reception του συνεδρίου. Επιτέλους βρήκα άτομα να μιλήσω λίγο αγγλικά. Η παρέα έφτιαξε: κυρίως Γαλλία, Ιταλία, και Γερμανία. Ήπιαμε πολύ από το τοπικό ποτό ονόματι pisco και κρασάκι. Το βράδυ καταλήξαμεστο κέντρο να τρώμε κοτόπουλο σε μια τοπική ταβέρνα ($3 ένα κοτόπουλο :P)... Τα τυπάκια που γνώρισα φαίνονται και γαμώ τα παιδιά πάντως! Θα έχουμε ένα ωραίο συνέδριο...

Αρεκίπα, Περού - Μέρα 0

Πριν 3 μήνες όταν άκουσα ότι το paper μας έγινε δεκτό σε συνέδριο στο Περού, χάρηκα όσο δεν περιγράφεται. Και είχα την ελπίδα ότι ο καθηγητής θα στείλει εμένα να το παρουσιάσω (πράγμα και το οποίο έγινε). Το διδακτορικό είναι ένα περίεργο και δύσκολο πράγμα, αλλά ένα από τα καλά του είναι τα (δωρεάν) ταξίδια που κάνεις για να παρουσιάσεις τις δημοσιεύσεις σου στα διάφορα συνέδρια ανα τον κόσμο.

Ξεκίνησα λοιπόν χθες τα χαράματα από το σπίτι μου στη Βοστόνη για ένα τρελό τρελό ταξίδι. Αποφάσισα να μην πάρω φωτογραφική μαζί μου. Στα λόγια είμαι καλύτερος.

Το ταξίδι μου στον αέρα ήταν λίγο... μακρύ. Άλλαξα 4 αεροπλάνα: Βοστόνη-Νέα Υόρκη-Μαϊάμι-Λίμα-Αρεπίκα. Το ταξίδι εξαντλητικό. 22 ώρες στο σύνολο. Από το Μαϊάμι και κάτω η γλώσσα άρχιζε να αλλάζει από τα Αγγλικά στα Ισπανικά (και δυστυχώς δεν ξέρω να μιλάω ισπανικά). Παρ' όλα αυτά είχα ένα καλό ταξίδι. Παραλίγο να χάσω το αεροπλάνο για Λίμα, αλλά με λίγο τρέξιμο τα κατάφερα τελικά.

Πρωί 0
Το αεροδρόμιο της Αρεκίπα είναι ένα μικρό κτήριο και κανά δυο διάδρομοι για προσγειώσεις και απογειώσεις. Μα το θέαμα είναι καταπληκτικό. Με το που βγαίνεις από το αεροπλάνο αντικρίζεις ένα τεράστιο ηφαίστειο (El Misti θαρρώ το λένε) να βγάζει καπνούς. Πραγματικά πολύ όμορφη εικόνα. Μια όμορφη κοπελίτσα από το ξενοδοχείο με υποδέχεται και με ταξί φτάνουμε στο ξενοδοχείο. Φυσικά ούτε η κοπελίτσα, ούτε ο ταξιτζής μιλούσαν αγγλικά. Κουβέντα δεν σταυρώσαμε. Η διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο με το ταξί με φρίκαρε λίγο. Πολύ φτώχεια στους δρόμους. Σαν να ήμουν στη βιομηχανική περιοχή της Θεσσαλονίκης. Ένα δράμα.

Αφού έφτασα ξενοδοχείο και με τα χίλια ζόρια καταφέραμε να ανταλλάξουμε λίγα αγγλικά με την ρεσεπιονίστ, είπα να κατέβω μια βόλτα στο κέντρο. Βρήκα έναν δρόμο και τον περπάτησα για κανά μισάωρο (9 η ώρα το πρωί). Μπορώ να πω ότι επικρατούσε ένα χάος. Τα αμάξια σαν τρελά (ούτε στην Κωνσταντινούπολη τόσο χάος) και φυσικά δεν έχει φανάρια για τους πεζούς. Ωστόσο είχε αστυνομία σε κάθε τετράγωνο (μέσα σε μισή ώρα είδα περίπου 50 αστυνομικούς).

Απόγευμα 0
Γυρίζω στο ξενοδοχείο λιγάκι σαστισμένος. Μου δίνουν το δωμάτειο γύρω στις 10 το πρωί. Το ξενοδοχείο χλίδα. Πανέμορφο, καθαρό. Σαν να ήταν Χίλτον. Μετά από την μεσημεριανή μου σιέστα. Αποφάσισα να πάω ξανά στο κέντρο (να φάω και τίποτα). Δεν πήρα τον ίδιο δρόμο (...πάλι καλά). Και τότε απλώθηκε στα μάτια μου μια πανέμορφη πόλη. Όλο το κέντρο ήταν σαν ταινία. Ένα όνειρο. Άσπρα κτήρια (φτιαγμένα από παράγωγα του ηφαιστείου), πλακόστρωτοι δρόμοι, πανέμορφες εκκλησίες και μουσεία. Τριγύρισα λιγάκι μόνος μου, έφαγα κάτι στα γρήγορα και γύρισα στο ξενοδοχείο. Νομίζω η πρωινή μου βόλτα ήταν στην λάθος περιοχή, την λάθος ώρα. Αλλιώς δεν εξηγείται τέτοια αλλαγή το απόγευμα...

Μέγα Σάββατο σήμερα. Θα κατέβω στο κέντρο για καμιά μπύρα/τεκίλα ή ότι άλλο βρω. Να γιορτάσω το Πάσχα. Έξω ρίχνουν βεγγαλικά για κάποιο λόγο (το Πάσχα τους ήταν την προηγούμενη βδομάδα). Αύριο ξεκινά και το συνέδριο, οπότε λογικά θα βρω κόσμο να πάω στα μέρη που έχω στη λίστα μου. 12 προορισμοί σε μια όμορφη πόλη...

Βράδυ 0

Πρώτον, τι ωραία πόλη... Με 1,70 ύψος νιώθω ο ψηλότερος άνθρωπος στον κόσμο. Ανακάλυψα την Ερμού της Αρεκίπα (Moran). Βέβαια κάθε δεύτερο κτήριο έχει και από ένα καζίνο (μήπως και ξεγελάσουν την φτώχεια τους).  Ένας πεζόδρόμος γεμάτος κόσμο στην κεντρική πλατεία της πόλης, που ο φωτισμός την νύχτα την κάνει πανέμορφη. Βρήκα μαγαζί που ο Τσε Γκεβάρα (κούκλα) έπινε τεκίλες... και κατέληξα να πίνω Cuba Libre στην οδό San Francisco. Happy hour και δεν είμαι καλά... 3 τεκίλες $3, 2 cuba libre $7. Με $10 δολάρια έχεις έρθει στα ίσια σου. Και τέλος για την μέρα: οι Περουβιανές είναι πανέμορφες και χορεύουν εξίσου πανέμορφα... Μου φαίνεται θα πρέπει να μετακομίσω στο Περού τελικά... Καληνύχτα!!!

Δευτέρα, Απριλίου 02, 2012

Ώμοι γυμνοί. Το κορίτσι που κάθεται μερονυχτής κάτω από το κίτρινο λαμπατέρ της κουζίνας, πάντα κοιτάζει χαμηλά. Και οι δρόμοι πιο υγροί και από τα μάτια της προσμένουν τα φύλλα των δέντρων. Ήρθε η άνοιξη και το πρωτοβρόχι αργεί ακόμη. Ο άνεμος σκαλίζει τα μαλλιά της κάθε που χαμογελά στον ουρανό. Μοιάζει με γυμνόστηθη γυναίκα του Γκογκέν. Με ένα σκοτεινό έρωτα του Λόρκα. Με γυναικεία προσωπογραφία του Μαγκρίτ καθώς τη βλέπω από την έξω μεριά της ψυχής της...