Τετάρτη, Αυγούστου 15, 2012

Λίγο πιο μακριά από την ψυχή μου κάθισες,
και μήτε ψέματα έχεις να μου πεις
μήτε αλήθειες να μου χαρίσεις. Μονάχα
ένα γαλάζιο φόρεμα σαν τα νερά της λίμνης μας.

Κάθεσαι κι αναπολείς τα μακρινά ταξίδια
που κάναμε τότε μαζί. Με έναν υπνόσακο μονό,
"να έχουμε να φωλιάζουμε τις αναμνήσεις μας"
που μου λεγες γελώντας.

Χαθήκαμε, όπως οι μνήμες βουλιάζουν
αν τις αφήσεις καιρό βαθιά μέσα στα χρόνια.
Και η ψυχή μου μένει μόνη. Μόνη.
Μόνη και η δική σου.

Να 'ταν αλήθεια τα λόγια του σοφού,
πως αν δεν αγαπήσουμε τώρα
(μονάχα εσένα σκέφτομαι)
τότε πότε, τότε που;

Καράβια τα όνειρά σου, βουλιάζουν
στις ιδέες μου, και η σκέψη σου,
όλα τα βάσανα του κόσμου,
απομακρύνεται σιγά σιγά απ' την ψυχή μου.

Και περιμένω ένα ψέμα, μια αλήθεια σου.


* "Την αλήθεια τη "φτιάχνει" κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα." -- Οδυσσέας Ελύτης

Δεν υπάρχουν σχόλια: