Σάββατο, Αυγούστου 11, 2012

Τα κεκτημένα

Ανήκω κι εγώ σ' αυτούς που γράφουν και διαβάζουν
μα μήτε κάτι έχουν να πουν, μήτε και να ακούσουν.
Σ' αυτούς που κάθονται κάτου στα καφενεία
και καλαμπουρίζουν και βλαστημάνε μάνες
και όρκους μεγάλους κάνουνε πως αυτοί, Αυτοί,
αλλιώς θα τα κάνανε άμα τύχαινε και ήταν στη
θέση των άλλων. Στη θέση που οι ίδιοι τους βάλανε.
Μα ποτέ τους δεν σηκώθηκαν να πάνε στη θέση τούτη
μήτε και να την καταργήσουν για να φτιάξουν κάτι άλλο.

Για αυτό το κάτι άλλο κάθομαι και γράφω και διαβάζω.
Μα μήτε κάτι έχω να πω, μήτε και να ακούσω.
Έτσι μου 'μάθαν.
Να λέω αυτά που γράφω και να ακούω αυτά που διαβάζω.
Να πράττω μοναχά αυτά που ξέρω. Τα κεκτημένα μου παν.
Τα κεκτημένα. Λέξη όμορφη και εύγευστη. Που κρύβει ιστορία.
Και η ιστορία μπαγιατεύει. Και σαπίζει μετά από καιρό.
Όσο νόστιμη κι αν μας την φέραν. Τα κεκτημένα μου 'μάθαν
να τα διαβάζω και να τα γράφω στο χαρτί. Ούτε ένας δεν μου 'δειξε
πως, πότε και γιατί.

Δεν μου 'μαθάν να μιλώ, μήτε και να ακούω.
Μήτε να φτιάχνω κεκτημένα. Ανήκω σ' αυτούς.
Και ντρέπομαι που ανήκω σ' αυτούς. Γιατί αυτοί,
είμαστε όλοι εμείς. Που σάπισαν τα κεκτημένα μας
και ούτε κάτι έχουμε να πούμε, ούτε και να ακούσουμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια: