Δευτέρα, Απριλίου 02, 2012

Ώμοι γυμνοί. Το κορίτσι που κάθεται μερονυχτής κάτω από το κίτρινο λαμπατέρ της κουζίνας, πάντα κοιτάζει χαμηλά. Και οι δρόμοι πιο υγροί και από τα μάτια της προσμένουν τα φύλλα των δέντρων. Ήρθε η άνοιξη και το πρωτοβρόχι αργεί ακόμη. Ο άνεμος σκαλίζει τα μαλλιά της κάθε που χαμογελά στον ουρανό. Μοιάζει με γυμνόστηθη γυναίκα του Γκογκέν. Με ένα σκοτεινό έρωτα του Λόρκα. Με γυναικεία προσωπογραφία του Μαγκρίτ καθώς τη βλέπω από την έξω μεριά της ψυχής της...

Δεν υπάρχουν σχόλια: