Κυριακή, Απριλίου 15, 2012

Αρεκίπα, Περού - Μέρα 0

Πριν 3 μήνες όταν άκουσα ότι το paper μας έγινε δεκτό σε συνέδριο στο Περού, χάρηκα όσο δεν περιγράφεται. Και είχα την ελπίδα ότι ο καθηγητής θα στείλει εμένα να το παρουσιάσω (πράγμα και το οποίο έγινε). Το διδακτορικό είναι ένα περίεργο και δύσκολο πράγμα, αλλά ένα από τα καλά του είναι τα (δωρεάν) ταξίδια που κάνεις για να παρουσιάσεις τις δημοσιεύσεις σου στα διάφορα συνέδρια ανα τον κόσμο.

Ξεκίνησα λοιπόν χθες τα χαράματα από το σπίτι μου στη Βοστόνη για ένα τρελό τρελό ταξίδι. Αποφάσισα να μην πάρω φωτογραφική μαζί μου. Στα λόγια είμαι καλύτερος.

Το ταξίδι μου στον αέρα ήταν λίγο... μακρύ. Άλλαξα 4 αεροπλάνα: Βοστόνη-Νέα Υόρκη-Μαϊάμι-Λίμα-Αρεπίκα. Το ταξίδι εξαντλητικό. 22 ώρες στο σύνολο. Από το Μαϊάμι και κάτω η γλώσσα άρχιζε να αλλάζει από τα Αγγλικά στα Ισπανικά (και δυστυχώς δεν ξέρω να μιλάω ισπανικά). Παρ' όλα αυτά είχα ένα καλό ταξίδι. Παραλίγο να χάσω το αεροπλάνο για Λίμα, αλλά με λίγο τρέξιμο τα κατάφερα τελικά.

Πρωί 0
Το αεροδρόμιο της Αρεκίπα είναι ένα μικρό κτήριο και κανά δυο διάδρομοι για προσγειώσεις και απογειώσεις. Μα το θέαμα είναι καταπληκτικό. Με το που βγαίνεις από το αεροπλάνο αντικρίζεις ένα τεράστιο ηφαίστειο (El Misti θαρρώ το λένε) να βγάζει καπνούς. Πραγματικά πολύ όμορφη εικόνα. Μια όμορφη κοπελίτσα από το ξενοδοχείο με υποδέχεται και με ταξί φτάνουμε στο ξενοδοχείο. Φυσικά ούτε η κοπελίτσα, ούτε ο ταξιτζής μιλούσαν αγγλικά. Κουβέντα δεν σταυρώσαμε. Η διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο με το ταξί με φρίκαρε λίγο. Πολύ φτώχεια στους δρόμους. Σαν να ήμουν στη βιομηχανική περιοχή της Θεσσαλονίκης. Ένα δράμα.

Αφού έφτασα ξενοδοχείο και με τα χίλια ζόρια καταφέραμε να ανταλλάξουμε λίγα αγγλικά με την ρεσεπιονίστ, είπα να κατέβω μια βόλτα στο κέντρο. Βρήκα έναν δρόμο και τον περπάτησα για κανά μισάωρο (9 η ώρα το πρωί). Μπορώ να πω ότι επικρατούσε ένα χάος. Τα αμάξια σαν τρελά (ούτε στην Κωνσταντινούπολη τόσο χάος) και φυσικά δεν έχει φανάρια για τους πεζούς. Ωστόσο είχε αστυνομία σε κάθε τετράγωνο (μέσα σε μισή ώρα είδα περίπου 50 αστυνομικούς).

Απόγευμα 0
Γυρίζω στο ξενοδοχείο λιγάκι σαστισμένος. Μου δίνουν το δωμάτειο γύρω στις 10 το πρωί. Το ξενοδοχείο χλίδα. Πανέμορφο, καθαρό. Σαν να ήταν Χίλτον. Μετά από την μεσημεριανή μου σιέστα. Αποφάσισα να πάω ξανά στο κέντρο (να φάω και τίποτα). Δεν πήρα τον ίδιο δρόμο (...πάλι καλά). Και τότε απλώθηκε στα μάτια μου μια πανέμορφη πόλη. Όλο το κέντρο ήταν σαν ταινία. Ένα όνειρο. Άσπρα κτήρια (φτιαγμένα από παράγωγα του ηφαιστείου), πλακόστρωτοι δρόμοι, πανέμορφες εκκλησίες και μουσεία. Τριγύρισα λιγάκι μόνος μου, έφαγα κάτι στα γρήγορα και γύρισα στο ξενοδοχείο. Νομίζω η πρωινή μου βόλτα ήταν στην λάθος περιοχή, την λάθος ώρα. Αλλιώς δεν εξηγείται τέτοια αλλαγή το απόγευμα...

Μέγα Σάββατο σήμερα. Θα κατέβω στο κέντρο για καμιά μπύρα/τεκίλα ή ότι άλλο βρω. Να γιορτάσω το Πάσχα. Έξω ρίχνουν βεγγαλικά για κάποιο λόγο (το Πάσχα τους ήταν την προηγούμενη βδομάδα). Αύριο ξεκινά και το συνέδριο, οπότε λογικά θα βρω κόσμο να πάω στα μέρη που έχω στη λίστα μου. 12 προορισμοί σε μια όμορφη πόλη...

Βράδυ 0

Πρώτον, τι ωραία πόλη... Με 1,70 ύψος νιώθω ο ψηλότερος άνθρωπος στον κόσμο. Ανακάλυψα την Ερμού της Αρεκίπα (Moran). Βέβαια κάθε δεύτερο κτήριο έχει και από ένα καζίνο (μήπως και ξεγελάσουν την φτώχεια τους).  Ένας πεζόδρόμος γεμάτος κόσμο στην κεντρική πλατεία της πόλης, που ο φωτισμός την νύχτα την κάνει πανέμορφη. Βρήκα μαγαζί που ο Τσε Γκεβάρα (κούκλα) έπινε τεκίλες... και κατέληξα να πίνω Cuba Libre στην οδό San Francisco. Happy hour και δεν είμαι καλά... 3 τεκίλες $3, 2 cuba libre $7. Με $10 δολάρια έχεις έρθει στα ίσια σου. Και τέλος για την μέρα: οι Περουβιανές είναι πανέμορφες και χορεύουν εξίσου πανέμορφα... Μου φαίνεται θα πρέπει να μετακομίσω στο Περού τελικά... Καληνύχτα!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια: