Σάββατο, Ιανουαρίου 14, 2012

Νοσταλγίες

Boston
Καμιά φορά με πιάνει μια ηλίθια νοσταλγία.
Όχι για τις ευχάριστες στιγμές.
Μα για 'κείνες που με πλήγωσαν.
(Να 'ναι πάνω από πέντεεκκατομύριατέσσερειςχιλιάδεςτριακόσιεςείκοσιμία;)
Τότε μονάχα κάθομαι και γράφω.
Τότε μονάχα κοιτάζω έξω από το παράθυρο.
Ηλίθια βρωμο-πούλια. Πετάτε λεύτερα.
Κι εγώ καθισμένος σε τούτη την καρέκλα.
Ακούω πάλι βουή στα αυτιά μου.
Να 'ναι που είμαι ακόμα ερωτευμένος μαζί της;
Ή να 'ναι που παραερωτεύθηκα τον εαυτό μου;
"Ποιος καίγεται απόψε και μύρισε η πόλη αγάπη;"
Να κάω ζητώ. Τι ζητώ;

2 σχόλια:

k...ok!? είπε...

a re p**st* erwta!!!









ps.se ti orofo meneis btw?

par...alogos είπε...

Υπόγειο... :P