Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 02, 2011

Ο Christopher και η μετακόμιση της 1ης Σεπτεμβρίου

Το βράδυ της 31 Αυγούστου και όλη η 1 Σεπτέμβρη είναι οι πιο τρελές μέρες για τους δρόμους της Βοστόνης. Η Βοστόνη έχει πάρα πολλά πανεπιστήμια και κολέγια και φαντάζεστε τι γίνεται όταν φεύγουν οι παλιοί και μπαίνουν οι καινούργιοι (move in / move out). Ένα χάος που είχα τη δυστυχία να το περάσω κι εγώ κάνα δυο-τρεις-τέσσερις φορές, βοηθώντας στις μετακομίσεις φίλων, αλλά και μετακομίζοντας ο ίδιος από το Back Bay στο Fenway δίπλα στο γήπεδο των Red Sox (όπως θα έλεγε και ο Πανούσης, αυτό δεν είναι για ομάδα, αυτό είναι όνομα για προσκόπους) τρία χρόνια πριν.

Έτσι λοιπόν και χθες γυρνώντας σπίτι, τι να δω; Ο Christopher εθελοντικά να βοηθάει τους γείτονες να ξεφορτώσουν όλο το φορτηγό με τα πράγματά τους. Ντουλάπες, κρεβάτια, ρούχα, κουρτίνες, γραφεία. Τα πάντα. Του λέω: "Ρε είσαι μαλάκας" και μου απαντά: "Ε τα παιδιά εδώ ήθελαν βοήθεια". "Και καλά", του λέω, "δεν μπορούσες να βοηθήσεις καμιά γκόμενα, να χωθούμε και σε κανένα παρτάκι, τώρα που έσκασαν οι πρωτοετείς;". Τέλος πάντων ο Christopher συνέχισε την μετακόμιση των παιδιών μέχρι αργά το βράδυ και έπεσε ξερός για ύπνο. Οι γείτονες δε, δεν μας κάλεσαν στο house warming party που κάναν και τα έχω πάρει στο κρανίο. Κανείς δεν θέλει τους διδακτορικούς που κουβαλάν και ένα Christopher μαζί τους.

* Christopher, αν ξυπνήσεις πέρνα από το γραφείο μου για καφέ...της παρηγοριάς. Κερνάω.

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 01, 2011

O Christopher και τα ποντίκια

Τι ξυπνητήρια και μαλακίες. Έχω τον Christopher να με ξυπνάει από τα χαράματα. Παλία στην Πάτρα με ξυπνούσε με άκυρα τηλεφωνήματα στην μέση της νύχτας, αλλά από τότε που ήρθε για επίσκεψη στη Βοστόνη, κάθε πρωί όλο και κάτι συμβαίνει και ξυπνάμε από τις 7. Ξέχασα να σας πω ότι είχα την τρομερή τύχη να μου κουβαληθεί ο Christopher στη Βοστόνη και να καταλάβει το ένα από τα δύο δωμάτια του σπιτιού. (Ο συγκάτοικος μου λείπει 2 μήνες για δουλειά στο Σαν Φρανσίσκο).

Σήμερα λοιπόν το πρωί, μέσα στον καλό μου ύπνο, ακούω κραυγές και φωνές από το δωμάτιο που κοιμάται ο Christopher. Έντρομος ξυπνάω, και τρέχω για να αντικρίσω τον Christopher όρθιο πάνω στο κρεβάτι (με το σώβρακο: σημ. να θυμηθώ να πλύνω τα σεντόνια με οινόπνευμα όταν φύγει) εκστασιασμένο να φωνάζει "Μαλάααακα, τι είναι αυτό" και ένα ποντικάκι απέναντί του, μέσα στο καλάθι των αχρήστων να τον βλέπει με απορία και μάλλον να αναρωτιέται: "Τι φωνάζει ο μαλάκας;" (Επειδή το ποντικάκι είναι Αμερικάνικης καταγωγής: "What the fuck, douche..."). Αφού ξεσπάω στα γέλια για περίπου 15 λεπτά βρήκαμε που ήταν η τρύπα του καταραμένου και την κλείσαμε (Υπόψιν ότι ο Christopher ακόμα με τη σώβρακοφανέλα).

Από τότε που ήρθε ο αγαπητός μου φίλος και συμφοιτητής από τα παλιά, μου ήρθε μια θέληση να αρχίζω να ξαναγράφω στο blog. Το τι έχει κάνει τις δυο αυτές μέρες που είναι εδώ ούτε που μπορείτε να το φανταστείτε.

Του έφερα να διαβάσει κι ένα βιβλίο του Μπουκόφσκι, που δεν έχει δύσκολα αγγλικά για να τα πιάνει με την μία, για να κοιμάται γαλήνιος τα βράδια. Ωστόσο πριν λίγο μπήκε ενθουσιασμένος στο δωμάτιο και με σπαστά αγγλικά μου απήγγειλε:

drunk and writing poems
at 3 a.m.

what counts now
is one more
tight pussy

before the light
tilts out

Αμφιβάλω αν ξέρει τι πάει να πει "tilts out", αλλά το νόημα το έπιασε.

Αθάνατος Bukovski. Αθάνατος Christopher...