Κυριακή, Αυγούστου 28, 2011

Irene, ο πρώτος μου τυφώνας


Με το που γύρισα στη Βοστόνη από τις καλοκαιρινές μου διακοπές στην Ελλάδα (για αυτές ίσως μιλήσω σε άλλο post), περίεργα πράγματα συμβαίνουν στη Βοστόνη. Φυσικά έχουμε συνηθίσει σε ακραίες καιρικές συνθήκες (-20C το χειμώνα, +40C το καλοκαίρι), αλλά όταν πρωτοήρθα εδώ, είχα ακούσει ότι δεν γίνονται σεισμοί και καταποντισμοί στη Βοστόνη. Και ότι αν γίνουν την μαμίσαμε όλοι.

Πριν μερικές μέρες κι ενώ καθόμουν στο γραφείο μου, ένιωσα όλο το κτήριο να κουνιέται. Οι σκέψεις πέρασαν ως εξής: Στη Βοστόνη δεν γίνονται σεισμοί, το κτήριο κουνιέται, το κτήριο είναι καινούργιο, αστοχία υλικών, ΤΡΕΧΑΑΑΑ!!! Και έτσι βγήκαμε όλοι έξω παραμάσχαλα με τα laptops μας. Τελικά ήταν σεισμός. Ο πρώτος μετά το 1785 στη Βοστόνη. Πάλι καλά ήταν κάμποσα χιλιόμετρα μακριά και απλά κουνηθήκαμε.

Σήμερα περιμένουμε τον πρώτο μας τυφώνα. Το Ειρηνάκι. Έχω προμηθευτεί μπύρες, ποπ-κορν, και παγωτό, έχω κλείσει τα παράθυρα και αναμένω. Προς το παρόν μόνο λίγος αέρας (έπεσαν και κάτι δέντρα τριγύρω) και λίγη βροχούλα έχουμε δει. Που σημαίνει ότι είτε θα μας έρθει αργότερα, είτε ήταν μούφα ότι ο τυφώνας θα φτάσει μέχρι εδώ πάνω. Προς το παρόν οι δρόμοι είναι άδειοι, τα σουπερ-μάρκετ άδεια, το μετρό έκλεισε, το αεροδρόμιο έκλεισε και κάμποσοι χιλιάδες άνθρωποι δεν έχουν ρεύμα. Εχω φορτίσει το laptop και περιμένω. Ο πρώτος μου τυφώνας. Irene the bitch...

Πέμπτη, Αυγούστου 11, 2011

Τα όμορφα καλοκαίρια


Τα όμορφα καλοκαίρια
τα πέρασα σφιχτά δεμένος
πάνω σε όμορφους φίλους
και σε μέρη ονειρικά κι ονειρεμένα.

Γεμάτα θάλασσες, και άμμο
που καίει όταν το πόδι χάνεται
ανάμεσα σε κοχύλια και φύκια
παράξενα χρωματιστά.

Ανάμεσα σε ωραίες γυναίκες
και παιχνίδια στην ακρογιαλιά,
σε νυχτερινές επισκέψεις στη θάλασσα
και σε χαμόγελα μεγάλα.

Μακροβούτια με ανοιχτά μάτια
στα πράσινα νερά της καρδιάς μας
τα όμορφα καλοκαίρια μου.
Μακροβούτια στις ψυχές των ανθρώπων.

Και τα βράδια γεμάτα από αλκοόλ
και σκέψεις, χορός μέχρι το πρωί
και λαχτάρα για μια αγκαλιά, μια ματιά
κι ένα χάδι από τους βραδινούς έρωτες.

Πολύχρωμος αέρας
και το παλιό ποδήλατο ξεκινά
τη νέα μέρα, με καφέ και γέλια.
Με τους φίλους γύρω από το ίδιο τραπέζι.

Για να περνάει ο χειμώνας
με όμορφες σκέψεις.
Για να περνάει η ζωή μας
με όμορφα καλοκαίρια.

(Καλαμίτσι, Αυγουστός 2011)